Kurs wkładów koronowo-korzeniowych to jednodniowe szkolenie hybrydowe dotyczące odbudowy zębów leczonych endodontycznie. Program obejmuje kwalifikację, planowanie, preparację kanału, cementowanie oraz przygotowanie zęba pod docelową koronę.

Uczestnicy poznają różne rozwiązania stosowane w praktyce klinicznej. Omawiane są standardowe wkłady z włókna szklanego FRC, wkłady indywidualne lane oraz konstrukcje wykonywane metodą bezpośrednią.

Szkolenie prowadzi dr n. med. Bohdan Bączkowski. Prowadzący przedstawia pełny protokół postępowania – od oceny rokowania zęba aż do przygotowania odbudowy protetycznej.

Ponadto program obejmuje wkłady z zaczepem precyzyjnym typu Rein. Dzięki temu uczestnicy mogą poznać zarówno najczęściej stosowane procedury, jak i bardziej złożone rozwiązania protetyczne.

Dlaczego warto wybrać kurs wkładów koronowo-korzeniowych?

Wkład koronowo-korzeniowy służy przede wszystkim do uzyskania retencji dla części koronowej. Nie powinien być jednak stosowany automatycznie po każdym leczeniu kanałowym.

Najpierw należy ocenić ilość pozostałych tkanek zęba. Znaczenie mają również anatomia korzenia, jakość leczenia endodontycznego oraz możliwość uzyskania obręczy ferrule.

Następnie lekarz powinien określić rodzaj planowanej odbudowy. Dopiero wtedy można zdecydować, czy zastosowanie wkładu jest rzeczywiście potrzebne.

Dzięki takiemu podejściu można ograniczyć niepotrzebne usuwanie zębiny. Jednocześnie zmniejsza się ryzyko perforacji, pęknięcia korzenia i utraty zęba.

Kurs wkładów koronowo-korzeniowych – kwalifikacja zęba

Podstawą przewidywalnego leczenia jest właściwa kwalifikacja. Uczestnicy uczą się oceniać ząb przed rozpoczęciem preparacji.

Analizowana jest jakość wcześniejszego leczenia kanałowego. Ponadto omawiane są wskazania do ponownego leczenia endodontycznego przed odbudową protetyczną.

Duże znaczenie ma ilość zachowanych ścian koronowych. Oceniane są także grubość zębiny, stan przyzębia oraz możliwość wykonania szczelnej rekonstrukcji.

Program pomaga również rozpoznawać przypadki o niekorzystnym rokowaniu. Dotyczy to między innymi pionowych pęknięć korzenia i braku możliwości uzyskania ferrule.

Biomechanika zęba leczonego endodontycznie

Ząb po leczeniu kanałowym może być osłabiony głównie z powodu utraty tkanek. Znaczenie ma więc zakres wcześniejszej próchnicy, preparacji i dostępu endodontycznego.

Uczestnicy analizują wpływ liczby zachowanych ścian na odporność zęba. Omawiane jest również znaczenie tkanek w okolicy przyszyjkowej.

Ważnym elementem planowania jest efekt ferrule. Obręcz zdrowej zębiny może poprawić rozkład naprężeń i zwiększyć odporność odbudowy na złamanie.

Jednocześnie prowadzący wyjaśnia, że wkład nie wzmacnia automatycznie korzenia. Jego głównym zadaniem jest utrzymanie rdzenia w przypadku znacznej utraty części koronowej.

Rodzaje wkładów koronowo-korzeniowych

Kurs wkładów koronowo-korzeniowych przedstawia kilka sposobów odbudowy zębów po leczeniu endodontycznym. Każdy z nich ma inne wskazania oraz ograniczenia.

Uczestnicy porównują wkłady standardowe i indywidualne. Analizują również konstrukcje wykonywane metodą bezpośrednią oraz prace przygotowywane w laboratorium.

Dobór rozwiązania zależy od anatomii kanału i ilości zachowanych tkanek. Znaczenie mają także położenie zęba oraz rodzaj planowanej korony lub mostu.

Dzięki temu lekarz nie musi stosować jednego typu wkładu w każdym przypadku. Może natomiast dobrać rozwiązanie do warunków konkretnego zęba.

Standardowe wkłady z włókna szklanego FRC

Wkłady FRC mają właściwości mechaniczne odmienne od konstrukcji metalowych. Są często stosowane podczas adhezyjnej odbudowy zębów leczonych kanałowo.

Uczestnicy uczą się dobierać średnicę i długość wkładu. Następnie oceniają jego dopasowanie do przygotowanej przestrzeni.

Program podkreśla znaczenie oszczędnej preparacji. Kanał nie powinien być nadmiernie poszerzany jedynie po to, aby dopasować większy wkład.

Ponadto omawiane jest zachowanie materiału w części wierzchołkowej. Ma to znaczenie dla utrzymania szczelności wcześniejszego leczenia endodontycznego.

Kurs wkładów koronowo-korzeniowych – przygotowanie kanału

Preparacja przestrzeni dla wkładu wymaga kontroli długości i kierunku pracy. Narzędzie powinno być prowadzone zgodnie z osią kanału.

Uczestnicy poznają zasady usuwania odpowiedniej części materiału kanałowego. Jednocześnie uczą się pozostawiać właściwe uszczelnienie w części wierzchołkowej.

Podczas opracowania należy kontrolować grubość pozostałych ścian korzenia. Dzięki temu można ograniczyć ryzyko perforacji i nadmiernego osłabienia zęba.

Po zakończeniu preparacji wykonywana jest przymiarka wkładu. Oceniane są jego długość, stabilność oraz przestrzeń dla cementu.

Cementowanie wkładów z włókna szklanego

Powodzenie odbudowy zależy nie tylko od rodzaju wkładu. Równie ważne są przygotowanie powierzchni i właściwy dobór cementu.

Program obejmuje oczyszczanie wkładu przed cementowaniem. Następnie omawiane jest przygotowanie kanału i kontrola wilgotności.

Uczestnicy poznają różnice pomiędzy dostępnymi systemami adhezyjnymi. Dowiadują się również, jak sprawdzić zgodność cementu z zastosowanym protokołem.

Podczas osadzania ważna jest kontrola osi wkładu. Ponadto należy ograniczyć powstawanie pęcherzy powietrza i usunąć nadmiar cementu.

Odbudowa części koronowej zęba

Po zacementowaniu wkładu wykonywany jest rdzeń odbudowy. Powinien on zapewnić warunki do dalszej preparacji protetycznej.

Uczestnicy uczą się łączyć materiał kompozytowy z zachowanymi tkankami zęba. Następnie modelują odpowiedni kształt części koronowej.

Program obejmuje także przygotowanie zęba pod koronę. Szczególną uwagę zwraca się na ochronę zachowanych tkanek i wykorzystanie efektu ferrule.

Dzięki temu końcowa preparacja nie ogranicza się do nadania miejsca dla korony. Powinna również wspierać długoterminową stabilność całej odbudowy.

Indywidualne wkłady koronowo-korzeniowe

Wkład indywidualny może być przydatny w kanale o nieregularnym kształcie. Może być także rozważany przy znacznej utracie tkanek koronowych.

Uczestnicy uczą się określać długość i oś konstrukcji. Następnie przygotowują przestrzeń bez nadmiernego osłabiania ścian korzenia.

Omawiane jest również ukształtowanie części koronowej. Powinna ona odpowiadać planowanemu uzupełnieniu oraz zapewniać właściwy tor osadzenia.

Program uwzględnia ponadto powierzchnie zapobiegające rotacji. Ich rozmieszczenie musi wynikać z anatomii zęba i projektu odbudowy.

Wycisk pod indywidualny wkład lany

Prawidłowy wycisk powinien dokładnie odwzorować część korzeniową i koronową preparacji. Dlatego ważny jest wybór właściwego materiału.

Uczestnicy poznają sposób przygotowania i osuszenia kanału. Następnie uczą się wprowadzać materiał bez tworzenia pustych przestrzeni.

Po wyjęciu wycisku oceniane są jego kompletność i stabilność. Należy również sprawdzić, czy odwzorowane zostały wszystkie granice preparacji.

Jeżeli wycisk nie jest czytelny, powinien zostać powtórzony. Przekazanie niedokładnego materiału do laboratorium zwiększa bowiem ryzyko błędów.

Współpraca z laboratorium protetycznym

Technik powinien otrzymać nie tylko wycisk. Ważne są również informacje dotyczące planowanej konstrukcji i docelowego uzupełnienia.

Uczestnicy uczą się opisywać rodzaj wkładu oraz oczekiwany kształt części koronowej. Omawiane są także materiał konstrukcji i tor osadzenia.

Następnie lekarz powinien ocenić gotowy wkład przed cementowaniem. Kontrolowane są dopasowanie, oś, część koronowa oraz warunki dla przyszłej korony.

Dzięki dobrej komunikacji można ograniczyć liczbę korekt. Jednocześnie praca kliniczna i laboratoryjna tworzą spójny proces.

Kurs wkładów koronowo-korzeniowych – metoda bezpośrednia

Metoda bezpośrednia umożliwia przygotowanie indywidualnego wzorca wkładu. Konstrukcja może zostać odwzorowana bezpośrednio w przygotowanym kanale.

Program obejmuje zastosowanie kalibrowanego ćwieka samospalającego. Uczestnicy uczą się dobierać go do długości oraz kształtu przestrzeni.

Następnie modelowana jest część korzeniowa i koronowa. Ważna jest przy tym kontrola toru wprowadzenia oraz możliwość bezpiecznego wyjęcia wzorca.

Gotowy wzorzec może zostać przekazany do laboratorium. Dzięki temu technik otrzymuje indywidualnie ukształtowaną formę przyszłego wkładu.

Indywidualne modelowanie części korzeniowej

Nie każdy kanał ma regularny, okrągły kształt. Dlatego czasami potrzebne jest indywidualne odwzorowanie jego anatomii.

Uczestnicy analizują nieregularności przestrzeni korzeniowej. Następnie przygotowują materiał do bezpośredniego modelowania.

Podczas pracy należy unikać podcieni utrudniających wyjęcie wzorca. Jednocześnie powierzchnia powinna być dokładna i ciągła.

Końcowym etapem jest połączenie części korzeniowej z planowaną częścią koronową. Całość musi odpowiadać projektowi docelowej odbudowy.

Ząb ćwiekowy jako odbudowa tymczasowa

Program obejmuje również wykonywanie zęba ćwiekowego. Może on zabezpieczyć ząb do czasu przygotowania docelowej pracy.

Uczestnicy uczą się przygotowywać element korzeniowy. Następnie modelują część koronową odbudowy tymczasowej.

Ważne są stabilność, estetyka i prawidłowe kontakty okluzyjne. Tymczasowe uzupełnienie nie powinno przenosić nadmiernych obciążeń na osłabiony ząb.

Ponadto odbudowa powinna umożliwiać utrzymanie higieny. Musi też chronić przygotowane tkanki pomiędzy kolejnymi etapami leczenia.

Wkłady z zaczepem precyzyjnym typu Rein

Konstrukcje typu Rein mogą być wykorzystywane w bardziej złożonych planach protetycznych. Zawierają element wspierający utrzymanie przyszłego uzupełnienia.

Uczestnicy poznają wskazania do zastosowania zaczepu precyzyjnego. Następnie analizują obciążenia działające na ząb i planowaną protezę.

Program obejmuje przygotowanie części korzeniowej i koronowej. Omawiane jest również zachowanie odpowiedniej ilości zębiny.

Duże znaczenie ma współpraca z pracownią protetyczną. Dlatego lekarz powinien dokładnie przekazać oś konstrukcji i położenie elementu retencyjnego.

Cementowanie wkładów koronowo-korzeniowych

Kurs wkładów koronowo-korzeniowych porządkuje zasady cementowania różnych konstrukcji. Dobór cementu powinien uwzględniać materiał wkładu i warunki kliniczne.

Znaczenie mają długość i kształt kanału. Należy również ocenić możliwość kontroli wilgotności oraz prawidłowej polimeryzacji materiału.

Przed osadzaniem kanał musi zostać oczyszczony. Następnie wykonywana jest ponowna przymiarka konstrukcji.

Podczas cementowania kontrolowane są ilość materiału i położenie wkładu. Po związaniu cementu lekarz ocenia stabilność oraz usuwa jego nadmiary.

Najczęstsze błędy podczas cementowania

Jednym z częstych problemów jest niedostateczne oczyszczenie kanału. Pozostałości materiałów mogą obniżyć jakość połączenia.

Innym błędem jest nieprawidłowy dobór cementu. System powinien być zgodny z procedurą przygotowania tkanek i powierzchni wkładu.

Zbyt szeroka warstwa cementu może świadczyć o niewłaściwym dopasowaniu konstrukcji. Z kolei niepełne osadzenie zmienia położenie części koronowej.

Ponadto ryzyko niepowodzenia zwiększają zanieczyszczenie powierzchni i błędna kontrola wilgotności. Dlatego każdy etap powinien przebiegać według ustalonego protokołu.

Hybrydowa forma kursu

Szkolenie łączy materiały e-learningowe z jednodniowymi zajęciami w Krakowie. Część teoretyczną można poznać jeszcze przed spotkaniem stacjonarnym.

Materiały są udostępniane 14 dni przed terminem kursu. Dostęp do platformy pozostaje aktywny przez 180 dni.

Dzięki temu podczas szkolenia więcej czasu można przeznaczyć na pokazy i ćwiczenia. Uczestnik przyjeżdża również lepiej przygotowany do zadawania pytań.

Po zakończeniu zajęć można ponownie oglądać materiały. Ułatwia to wdrażanie preparacji, wycisków i cementowania we własnym gabinecie.

Praktyczny kurs wkładów koronowo-korzeniowych

Część praktyczna trwa 5,5 godziny. Każda procedura jest najpierw prezentowana przez prowadzącego.

Następnie uczestnicy wykonują ćwiczenia samodzielnie. Pracują z różnymi typami wkładów i metodami przygotowania zęba.

Warsztaty obejmują preparację kanału, cementowanie oraz wykonanie wycisku. Uczestnicy ćwiczą również bezpośrednie modelowanie konstrukcji.

Ponadto wykonywany jest ząb ćwiekowy. Omawiana jest także preparacja pod wkład z zaczepem precyzyjnym typu Rein.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności kwalifikowania i odbudowywania zębów leczonych endodontycznie.

Kurs wkładów koronowo-korzeniowych pomaga określić, kiedy zastosowanie wkładu jest potrzebne. Uczestnicy uczą się również dobierać rodzaj konstrukcji do warunków klinicznych.

Ponadto program porządkuje zasady oszczędnej preparacji kanału. Ważnym celem jest ograniczenie utraty zębiny i ryzyka powikłań.

Szkolenie przygotowuje także do cementowania, pobierania wycisków i współpracy z laboratorium. Ostatnim etapem jest przygotowanie zęba pod docelową koronę.

Grafika promująca 28. edycję szkolenia z opracowania zębów pod wkłady koronowo-korzeniowe prowadzonego przez dr. n. med. Bohdana Bączkowskiego w Krakowie. Program obejmuje wkłady z włókna szklanego, wkłady lane i wykonywane metodą bezpośrednią, cementowanie, wyciski oraz przygotowanie zęba pod koronę.

Dla kogo jest kurs wkładów koronowo-korzeniowych?

Szkolenie jest przeznaczone dla lekarzy odbudowujących zęby po leczeniu kanałowym. Program będzie przydatny także osobom wykonującym korony i mosty.

Kurs pomaga uporządkować kwalifikację i ograniczyć inwazyjność preparacji. Ponadto pokazuje, jak świadomie dobierać konstrukcję do pozostałych tkanek zęba.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• protetycy stomatologiczni,
• endodonci odbudowujący zęby po leczeniu kanałowym,
• stomatolodzy zachowawczy,
• lekarze wykonujący korony i mosty,
• lekarze stosujący wkłady FRC,
• lekarze rozpoczynający wykonywanie wkładów indywidualnych,
• lekarze zainteresowani bezpośrednim modelowaniem wkładów,
• lekarze współpracujący z laboratoriami protetycznymi.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program obejmuje diagnostykę, biomechanikę i preparację kanału. Uczestnicy poznają także cementowanie adhezyjne, wyciski i odbudowę części koronowej.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w leczeniu zębów po endodoncji. Przydatna jest również znajomość zasad izolacji oraz cementowania materiałów protetycznych.

Wcześniejsze wykonywanie wkładów indywidualnych nie jest wymagane. Dotyczy to również konstrukcji typu Rein i metody bezpośredniej.

Kurs koncentruje się na

• kwalifikacji zębów leczonych endodontycznie,
• ocenie rokowania i możliwości zachowania zęba,
• wskazaniach do stosowania wkładów,
• biomechanice zęba po leczeniu kanałowym,
• zachowaniu twardych tkanek i efekcie ferrule,
• wkładach z włókna szklanego FRC,
• indywidualnych wkładach lanych,
• wkładach wykonywanych metodą bezpośrednią,
• wkładach typu Rein,
• bezpiecznej preparacji przestrzeni w kanale,
• cementowaniu wkładów,
• pobieraniu wycisków,
• wykonywaniu zębów ćwiekowych,
• współpracy z laboratorium.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak ocenić możliwość odbudowy zęba po leczeniu kanałowym,
• jak określić rokowanie zęba,
• kiedy zastosowanie wkładu jest uzasadnione,
• kiedy można wykonać odbudowę bez wkładu,
• jak oceniać pozostałe tkanki koronowe,
• jak analizować efekt ferrule,
• jak dobrać rodzaj wkładu,
• kiedy zastosować wkład FRC,
• kiedy rozważyć wkład indywidualny,
• jak przygotować kanał oszczędnie,
• jak ograniczyć ryzyko perforacji,
• jak kontrolować długość preparacji,
• jak przygotować powierzchnię wkładu,
• jak dobrać cement,
• jak zacementować wkład FRC,
• jak wykonać rdzeń odbudowy,
• jak przygotować ząb pod koronę,
• jak pobrać wycisk pod wkład lany,
• jak ocenić jakość wycisku,
• jak przekazać informacje technikowi,
• jak wykonać wzorzec metodą bezpośrednią,
• jak modelować część korzeniową,
• jak wykonać ząb ćwiekowy,
• jak przygotować ząb pod konstrukcję typu Rein.

Program kursu wkładów koronowo-korzeniowych

Kwalifikacja zęba do odbudowy

• ocena leczenia endodontycznego,
• analiza możliwości ponownego leczenia kanałowego,
• ocena zachowanych tkanek koronowych,
• rozpoznawanie pęknięć korzenia,
• ocena stanu przyzębia,
• analiza anatomii korzenia,
• ocena możliwości szczelnej odbudowy,
• analiza przewidywanych obciążeń,
• uwzględnienie docelowego uzupełnienia,
• określenie rokowania.

Wskazania do zastosowania wkładu

• znaczna utrata części koronowej,
• brak retencji dla rdzenia,
• konieczność odtworzenia części koronowej,
• ocena liczby zachowanych ścian,
• analiza położenia zęba w łuku,
• ocena obciążeń funkcjonalnych,
• określenie celu zastosowania wkładu.

Przeciwwskazania i sytuacje graniczne

• nieszczelne leczenie kanałowe,
• brak możliwości prawidłowej odbudowy,
• pionowe pęknięcie korzenia,
• niekorzystna anatomia korzenia,
• niewystarczająca ilość zębiny,
• brak uszczelnienia wierzchołkowego,
• zaawansowane problemy periodontologiczne,
• brak możliwości uzyskania ferrule,
• wskazania do wydłużenia korony,
• wskazania do ekstruzji ortodontycznej.

Biomechanika i efekt ferrule

Pozostałe tkanki zęba

• liczba zachowanych ścian koronowych,
• grubość pozostałej zębiny,
• zakres wcześniejszego opracowania,
• wpływ dostępu endodontycznego,
• znaczenie tkanek przyszyjkowych,
• kierunek obciążeń funkcjonalnych.

Efekt ferrule

• znaczenie obręczy zębinowej,
• ocena jej wysokości i ciągłości,
• wpływ na rozkład naprężeń,
• wpływ na odporność na złamanie,
• uwzględnienie ferrule w preparacji,
• możliwości uzyskania dodatkowych tkanek.

Rola wkładu

• uzyskanie retencji dla rdzenia,
• stabilizacja części koronowej,
• wpływ na rozkład naprężeń,
• ograniczenia poszczególnych materiałów,
• różnica pomiędzy retencją a wzmacnianiem zęba,
• indywidualna kwalifikacja konstrukcji.

Wkłady z włókna szklanego FRC

Dobór wkładu

• ocena ilości zachowanych tkanek,
• analiza kształtu kanału,
• dobór średnicy wkładu,
• dobór długości wkładu,
• ocena miejsca dla cementu,
• oszczędne dopasowanie konstrukcji.

Przygotowanie przestrzeni

• usunięcie części materiału kanałowego,
• zachowanie uszczelnienia wierzchołkowego,
• kontrola długości preparacji,
• prowadzenie narzędzia zgodnie z osią,
• ograniczanie poszerzania kanału,
• kontrola grubości ścian,
• przymiarka wkładu.

Przygotowanie powierzchni

• oczyszczenie wkładu,
• przygotowanie zgodne z materiałem,
• oczyszczenie przestrzeni korzeniowej,
• kontrola wilgotności,
• dobór systemu adhezyjnego,
• przygotowanie cementu.

Cementowanie

• przymiarka przed cementowaniem,
• kontrola długości i położenia,
• aplikacja cementu do kanału,
• osadzenie wkładu w prawidłowej osi,
• usunięcie nadmiaru materiału,
• polimeryzacja zgodna z protokołem,
• kontrola stabilności.

Indywidualne wkłady lane

Wskazania

• nieregularny kształt kanału,
• znaczna utrata tkanek koronowych,
• brak dopasowania wkładu standardowego,
• potrzeba indywidualnego rdzenia,
• złożone warunki retencyjne,
• określony rodzaj pracy protetycznej.

Preparacja

• ocena anatomii korzenia,
• określenie długości konstrukcji,
• oszczędne przygotowanie przestrzeni,
• kontrola osi preparacji,
• opracowanie części koronowej,
• przygotowanie elementów przeciwrotacyjnych,
• kontrola końcowego kształtu.

Wycisk pod wkład

• dobór materiału wyciskowego,
• przygotowanie kanału,
• osuszenie pola,
• wprowadzenie materiału,
• odwzorowanie części korzeniowej,
• odwzorowanie części koronowej,
• ocena jakości wycisku.

Wkłady wykonywane metodą bezpośrednią

Kalibrowany ćwiek samospalający

• dobór ćwieka,
• kontrola długości,
• przygotowanie materiału,
• odwzorowanie części korzeniowej,
• modelowanie części koronowej,
• kontrola toru wprowadzenia,
• przekazanie wzorca do laboratorium.

Modelowanie części korzeniowej

• analiza kształtu kanału,
• przygotowanie do modelowania,
• odwzorowanie nieregularnej przestrzeni,
• unikanie podcieni,
• kontrola ciągłości powierzchni,
• połączenie z częścią koronową.

Ząb ćwiekowy

• wskazania do odbudowy tymczasowej,
• przygotowanie elementu korzeniowego,
• modelowanie części koronowej,
• dopasowanie odbudowy,
• kontrola estetyki,
• kontrola zwarcia.

Wkład typu Rein

• ocena wskazań protetycznych,
• planowanie elementu retencyjnego,
• analiza przyszłego uzupełnienia,
• ocena obciążeń zęba,
• wyznaczenie osi konstrukcji,
• przygotowanie przestrzeni korzeniowej,
• kontrola pozostałej zębiny,
• opracowanie części koronowej,
• przygotowanie miejsca dla zaczepu,
• komunikacja z laboratorium.

Część praktyczna kursu wkładów koronowo-korzeniowych

Część praktyczna trwa 5,5 godziny. Uczestnicy samodzielnie wykonują procedury prezentowane wcześniej przez prowadzącego.

Standardowe wkłady FRC

• ocena zęba przed preparacją,
• dobór wkładu,
• przygotowanie przestrzeni w kanale,
• kontrola długości i osi,
• przymiarka wkładu,
• przygotowanie powierzchni,
• cementowanie,
• wykonanie części koronowej,
• preparacja zęba pod koronę.

Indywidualne wkłady lane

• planowanie konstrukcji,
• przygotowanie kanału,
• opracowanie części koronowej,
• kontrola toru wprowadzenia,
• wykonanie wycisku,
• ocena jego jakości,
• przygotowanie informacji dla technika.

Metoda bezpośrednia

• dobór ćwieka samospalającego,
• przymiarka w kanale,
• aplikacja materiału,
• odwzorowanie części korzeniowej,
• modelowanie części koronowej,
• kontrola toru wprowadzenia,
• przygotowanie wzorca laboratoryjnego.

Ząb ćwiekowy i wkład typu Rein

• przygotowanie elementu korzeniowego,
• modelowanie zęba tymczasowego,
• kontrola stabilności i zwarcia,
• analiza wskazań do konstrukcji Rein,
• planowanie osi preparacji,
• opracowanie przestrzeni korzeniowej,
• przygotowanie miejsca dla elementu precyzyjnego.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia z protetyki, endodoncji oraz stomatologii zachowawczej.

Odbudowa zęba po leczeniu kanałowym wymaga połączenia diagnostyki i biomechaniki. Równie ważne są procedury adhezyjne oraz prawidłowa preparacja protetyczna.

Ponadto warto sprawdzić inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia dotyczące protetyki, endodoncji i cementowania adhezyjnego.

Materiały dotyczące odbudowy zębów leczonych endodontycznie

Przegląd dowodów dotyczących sposobów odbudowy zębów po leczeniu kanałowym znajduje się w publikacji PubMed – An assessment of systematic reviews of clinical studies.

Z kolei znaczenie zachowanych tkanek i efektu ferrule opisuje publikacja PubMed – Ferrule effect: a literature review.

Kluczowe słowa

kurs wkładów koronowo-korzeniowych, opracowanie zębów pod wkłady koronowo-korzeniowe, wkłady koronowo-korzeniowe szkolenie, odbudowa zęba po leczeniu kanałowym, ząb leczony endodontycznie, odbudowa protetyczna po endodoncji, kwalifikacja do wkładu, wskazania do wkładu koronowo-korzeniowego, efekt ferrule, obręcz ferrule, biomechanika zęba, wkład z włókna szklanego, wkład FRC, cementowanie wkładu z włókna szklanego, wkład indywidualny lany, wycisk pod wkład lany, wkład wykonywany metodą bezpośrednią, ćwiek samospalający, ząb ćwiekowy, wkład typu Rein, zaczep precyzyjny, preparacja kanału pod wkład, cementowanie adhezyjne, przygotowanie powierzchni wkładu, odbudowa części koronowej, rdzeń kompozytowy, preparacja zęba pod koronę, wyciski protetyczne, współpraca z technikiem dentystycznym, protetyka kurs, endodoncja kurs, Bohdan Bączkowski, Dental Day, kurs protetyczny Kraków, wkłady koronowo-korzeniowe Kraków, Queen Boutique Kraków

Artykuł Opracowanie zębów pod wkłady koronowo-korzeniowe – 28. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Kurs protez całkowitych Kraków to trzydniowe szkolenie hybrydowe poświęcone ruchomym uzupełnieniom protetycznym. Program obejmuje diagnostykę, planowanie, projektowanie, wykonywanie oraz kontrolowanie gotowych protez.

Podczas szkolenia omawiane są protezy całkowite, częściowe protezy osiadające i protezy szkieletowe. Ponadto uczestnicy poznają uzupełnienia kombinowane z elementami precyzyjnymi oraz protezy typu OVD oparte na implantach.

Szkolenie prowadzi dr n. med. Bohdan Bączkowski. Prowadzący przedstawia uporządkowane algorytmy postępowania stosowane podczas leczenia pacjentów wymagających uzupełnień ruchomych.

Kurs łączy zagadnienia z zakresu protetyki, biomechaniki i okluzji. Jednocześnie uwzględnia implantoprotetykę, materiałoznawstwo, komunikację z pacjentem oraz współpracę z laboratorium protetycznym.

Dlaczego warto wybrać ten kurs?

Program przedstawia pełną drogę prowadzenia pacjenta. Najpierw uczestnicy poznają zasady wywiadu, diagnostyki i oceny podłoża protetycznego.

Następnie omawiane jest przygotowanie jamy ustnej do leczenia. Kolejne etapy obejmują pobieranie wycisków, ustalanie zwarcia oraz przekazywanie informacji technikowi.

Program nie kończy się na wykonaniu uzupełnienia. Obejmuje również kontrolę próbnych protez, oddanie gotowej pracy oraz organizację wizyt kontrolnych.

Dzięki temu lekarz może lepiej zaplanować cały proces terapeutyczny. Jednocześnie ogranicza ryzyko błędów wynikających z pominięcia ważnych etapów klinicznych.

Kurs protez – pacjent bezzębny

Duża część szkolenia dotyczy leczenia pacjentów z całkowitymi brakami uzębienia. Omawiane są zmiany zachodzące w układzie stomatognatycznym oraz biomechanika protez całkowitych.

Uczestnicy poznają zasady wykonywania wycisków anatomicznych i czynnościowych. Następnie uczą się określać prawidłowy zasięg łyżki indywidualnej.

Program obejmuje także ustalanie zwarcia centralnego. Ponadto przedstawia zastosowanie łuku twarzowego i przenoszenie położenia szczęki do artykulatora.

Ważnym zagadnieniem jest również estetyka protez. Uczestnicy analizują ustawienie zębów, podparcie warg, linię uśmiechu oraz widoczność zębów.

Protezy częściowe i szkieletowe

Osobny moduł dotyczy leczenia częściowych braków uzębienia. Uczestnicy poznają wskazania do protez szkieletowych i częściowych protez osiadających.

Program obejmuje ocenę zębów filarowych oraz podłoża protetycznego. Co więcej, analizowane są możliwości podparcia, utrzymania i stabilizacji protezy.

Uczestnicy uczą się przygotowywać powierzchnie prowadzące. Przećwiczą również preparację pod ciernie oraz modyfikowanie istniejących wypełnień.

Dzięki temu projekt protezy może skuteczniej chronić zęby filarowe. Jednocześnie konstrukcja staje się bardziej przewidywalna pod względem biomechanicznym.

Kurs protez całkowitych – projektowanie

Ważną część programu stanowi uproszczona analiza paralelometryczna. Pozwala ona określić tor wprowadzania protezy oraz lokalizację powierzchni retencyjnych.

Uczestnicy uczą się planować rozmieszczenie klamer, cierni i elementów łączących. Następnie przygotowują czytelny projekt dla technika dentystycznego.

Projektowanie jest odnoszone do rzeczywistych warunków klinicznych. Dlatego analizowane są różne układy braków zębowych oraz możliwości wykorzystania zachowanych filarów.

Uzupełnienia kombinowane i elementy precyzyjne

Program obejmuje uzupełnienia wykorzystujące część stałą i ruchomą. Uczestnicy poznają podział elementów precyzyjnych oraz zasady ich stosowania.

Omawiane są wskazania do poszczególnych rozwiązań. Następnie analizowane są preparacja filarów, kierunek osadzenia pracy oraz techniki wyciskowe.

Dużą uwagę poświęcono współpracy kliniczno-laboratoryjnej. Dzięki temu uczestnicy uczą się przekazywać technikowi dane potrzebne do wykonania zaplanowanej konstrukcji.

Protezy OVD oparte na implantach

Kolejny moduł dotyczy protez typu OVD. Są to ruchome uzupełnienia wykorzystujące implanty do poprawy utrzymania i stabilizacji.

Uczestnicy poznają zasady kwalifikowania pacjenta do takiego leczenia. Ponadto omawiane są różnice pomiędzy protezą całkowitą a protezą wspartą na implantach.

Program obejmuje dobór transferów wyciskowych oraz dostosowanie łyżek. Następnie uczestnicy analizują techniki pobierania wycisków pod protezy OVD.

Przedstawione zostają również możliwości wykorzystania skanera wewnątrzustnego. Jednocześnie omawiane są ograniczenia cyfrowej rejestracji u pacjentów bezzębnych.

Kontrole, korekty i opieka po oddaniu protezy

Szkolenie nie kończy się na wykonaniu uzupełnienia. Program obejmuje także długoterminową opiekę nad pacjentem.

Uczestnicy poznają zasady kontroli próbnych protez. Oceniane są ustawienie zębów, estetyka, wysokość zwarcia oraz kontakty okluzyjne.

Podczas oddawania gotowej pracy analizowane są dopasowanie, utrzymanie i stabilizacja. Następnie lekarz przekazuje pacjentowi zalecenia dotyczące higieny i użytkowania.

Program uwzględnia również stomatopatię protetyczną. Ponadto omawia naprawy, podścielenia oraz kwalifikowanie protezy do wymiany.

<strong>Praktyczny kurs protez całkowitych Kraków

&lt;p>Część praktyczna trwa 20 godzin. Wszystkie procedury są najpierw prezentowane przez prowadzącego.

Następnie uczestnicy wykonują ćwiczenia samodzielnie. Podczas pracy otrzymują wskazówki dotyczące projektowania, preparacji, wycisków i rejestracji zwarcia.

Lekarze projektują protezy na modelach oraz przygotowują zęby filarowe. Wykonują także łyżki indywidualne i wyciski czynnościowe.

Ćwiczenia obejmują ustalanie zwarcia centralnego oraz pracę z łukiem twarzowym. Ponadto uczestnicy poznają procedury dotyczące protez OVD i napraw uzupełnień.

Hybrydowa forma szkolenia

Kurs łączy materiały internetowe z trzydniową częścią stacjonarną. Dzięki temu teoria może zostać poznana jeszcze przed przyjazdem do Krakowa.

Materiały są udostępniane 14 dni przed rozpoczęciem szkolenia. Dostęp do platformy pozostaje aktywny przez 180 dni.

Uczestnicy mogą wcześniej przygotować pytania do prowadzącego. Jednocześnie podczas spotkania stacjonarnego więcej czasu pozostaje na ćwiczenia.

Po zakończeniu kursu można ponownie odtworzyć wybrane wykłady. Ułatwia to utrwalanie procedur wdrażanych później w gabinecie.

CELEM KURSU jest rozwinięcie kompetencji potrzebnych do planowania i wykonywania ruchomych uzupełnień protetycznych.

Kurs protez całkowitych Kraków porządkuje wywiad, diagnostykę i projektowanie konstrukcji. Program obejmuje również przygotowanie jamy ustnej, pobieranie wycisków oraz ustalanie relacji zwarciowych.

Ponadto szkolenie przygotowuje do prowadzenia pacjentów wymagających protez całkowitych, częściowych i szkieletowych. Uwzględnia także uzupełnienia kombinowane oraz protezy typu OVD.

Zdobyta wiedza pomaga prawidłowo oddawać gotowe prace. Jednocześnie ułatwia wykonywanie korekt, rozwiązywanie powikłań i planowanie kontroli.

Grafika promująca kurs protez całkowitych, częściowych i szkieletowych prowadzony przez dr. n. med. Bohdana Bączkowskiego w Krakowie. Program obejmuje protezy całkowite, protezy szkieletowe, uzupełnienia kombinowane, wyciski, ustalanie zwarcia centralnego i protezy OVD.

Dla kogo jestkurs protez całkowitych Kraków?

<p>Szkolenie jest przeznaczone dla lekarzy, którzy chcą uporządkować leczenie za pomocą protez ruchomych. Kurs pomaga również zwiększyć przewidywalność wykonywanych prac.

Program będzie odpowiedni dla osób rozwijających podstawowe umiejętności protetyczne. Skorzystają z niego także lekarze wykonujący bardziej rozbudowane konstrukcje.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• lekarze rozpoczynający pracę z uzupełnieniami ruchomymi,
• protetycy stomatologiczni,
• lekarze wykonujący protezy całkowite i częściowe,
• lekarze projektujący protezy szkieletowe,
• lekarze prowadzący pacjentów bezzębnych,
• lekarze wykonujący uzupełnienia kombinowane,
• lekarze planujący protezy OVD,
• lekarze współpracujący z laboratorium protetycznym,
• lekarze wykonujący korekty i naprawy protez.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program porządkuje podstawowe etapy leczenia za pomocą protez ruchomych. Jednocześnie obejmuje bardziej złożone zagadnienia protetyczne.

Należą do nich projektowanie protez szkieletowych i analiza paralelometryczna. Kurs uwzględnia także elementy precyzyjne, protezy OVD i ustalanie zwarcia centralnego.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w badaniu pacjenta i pobieraniu wycisków. Wcześniejsza praca z protezami OVD nie jest jednak wymagana.

Kurs koncentruje się na

• planowaniu leczenia za pomocą protez ruchomych,
• diagnostyce pacjentów bezzębnych,
• protezach całkowitych i częściowych,
• projektowaniu protez szkieletowych,
• analizie paralelometrycznej,
• przygotowaniu zębów filarowych,
• wyciskach anatomicznych i czynnościowych,
• wykonywaniu łyżek indywidualnych,
• ustalaniu zwarcia centralnego,
• uzupełnieniach kombinowanych,
• protezach OVD na implantach,
• kontrolach, naprawach i podścielaniu protez.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak przeprowadzić diagnostykę przed leczeniem protetycznym,
• jak oceniać podłoże protetyczne,
• jak wybrać właściwy rodzaj uzupełnienia,
• jak planować leczenie pacjenta bezzębnego,
• jak analizować biomechanikę protez ruchomych,
• jak projektować protezy szkieletowe,
• jak przeprowadzić analizę paralelometryczną,
• jak oceniać zęby filarowe,
• jak przygotowywać powierzchnie prowadzące,
• jak wykonywać preparację pod ciernie,
• jak pobierać wyciski anatomiczne,
• jak wykonywać wyciski czynnościowe,
• jak przygotować łyżkę indywidualną,
• jak ustalić zwarcie centralne,
• jak korzystać z łuku twarzowego,
• jak kontrolować próbne protezy,
• jak prawidłowo oddać gotową pracę,
• jak prowadzić wizyty kontrolne,
• kiedy naprawić lub podścielić protezę,
• jak kwalifikować pacjenta do protezy OVD,
• jak dobierać transfery wyciskowe,
• jak współpracować z technikiem dentystycznym.

Program kursu

<strong>Diagnostyka pacjenta bezzębnego

• wywiad medyczny i stomatologiczny,
• badanie kliniczne pacjenta,
• ocena podłoża protetycznego,
• zmiany w układzie stomatognatycznym,
• biomechanika leczenia bezzębia,
• teorie ustawiania zębów,
• psychologiczne aspekty leczenia,
• ustalanie realnych oczekiwań pacjenta.

Planowanie leczenia protetycznego

• ocena potrzeb pacjenta,
• wybór rodzaju protezy,
• analiza warunków anatomicznych,
• analiza warunków funkcjonalnych,
• ustalanie kolejności etapów,
• przygotowanie jamy ustnej,
• planowanie wizyt kontrolnych.

Wyciski w leczeniu bezzębia

• wyciski anatomiczne,
• wyciski czynnościowe,
• dobór materiału wyciskowego,
• dobór łyżki wyciskowej,
• określanie zasięgu łyżki indywidualnej,
• wyciski masami elastomerowymi,
• technika przy ustach zamkniętych,
• kontrola jakości wycisku.

Współpraca z laboratorium

• przekazywanie informacji o podłożu protetycznym,
• oznaczanie zasięgu łyżki,
• kontrola modeli anatomicznych,
• przekazywanie wytycznych estetycznych,
• przekazywanie wytycznych funkcjonalnych,
• kontrola etapów laboratoryjnych.

Okluzja w protezach całkowitych

Ustalanie zwarcia centralnego

• techniki rejestracji relacji szczęk,
• przygotowanie pacjenta,
• kontrola wzorników zwarciowych,
• określanie wysokości zwarcia,
• ocena powtarzalności rejestracji,
• kontrola relacji żuchwy.

Linie orientacyjne i estetyka

• wyznaczanie linii pośrodkowej,
• określanie linii uśmiechu,
• ocena podparcia tkanek miękkich,
• dobór ustawienia zębów,
• ocena widoczności zębów,
• kontrola podparcia warg.

Łuk twarzowy i artykulator

• zastosowanie łuku twarzowego,
• transfer położenia szczęki,
• praca z płaszczyzną referencyjną,
• przygotowanie modeli do artykulatora,
• dobór nastaw artykulatora,
• wykorzystanie danych podczas planowania.

Protezy częściowe i szkieletowe

Kwalifikacja pacjenta

• analiza rodzaju braków zębowych,
• ocena błony śluzowej,
• ocena podłoża protetycznego,
• ocena zachowanych zębów,
• wybór protezy szkieletowej lub osiadającej,
• planowanie badań dodatkowych.

Ocena zębów filarowych

• analiza rozmieszczenia filarów,
• ocena możliwości zakotwiczenia,
• kontrola istniejących wypełnień,
• analiza powierzchni prowadzących,
• planowanie cierni,
• korekta powierzchni zębów.

Biomechanika protez

• podparcie konstrukcji,
• utrzymanie protezy,
• stabilizacja uzupełnienia,
• przenoszenie obciążeń,
• ochrona zębów filarowych,
• różnice pomiędzy rodzajami protez.

Przygotowanie zębów filarowych

• preparacja w obrębie szkliwa,
• modyfikacja wypełnień,
• wykonywanie cierni,
• przygotowanie powierzchni prowadzących,
• poprawa utrzymania protezy,
• kontrola przed pobraniem wycisku.

Projektowanie protez

Analiza paralelometryczna

• określanie toru wprowadzania protezy,
• analiza powierzchni prowadzących,
• lokalizacja obszarów retencyjnych,
• planowanie klamer,
• projektowanie cierni,
• planowanie elementów podpierających.

Projektowanie konstrukcji

• wybór elementów protezy,
• planowanie podparcia,
• planowanie utrzymania,
• rozmieszczenie elementów retencyjnych,
• przebieg elementów łączących,
• przygotowanie projektu dla technika.

Uzupełnienia kombinowane

Elementy precyzyjne

• podział elementów precyzyjnych,
• wskazania kliniczne,
• wpływ na utrzymanie protezy,
• dobór rozwiązania do warunków,
• planowanie rehabilitacji protetycznej.

Preparacja i wyciski

• ocena filarów,
• planowanie kierunku osadzenia,
• preparacja pod prace kombinowane,
• kontrola równoległości,
• dobór techniki wyciskowej,
• przekazanie pracy do laboratorium.

Protezy OVD na implantach

Planowanie leczenia

• kwalifikacja pacjenta,
• ocena warunków klinicznych,
• analiza potrzeb funkcjonalnych,
• porównanie protezy całkowitej i OVD,
• planowanie etapów klinicznych,
• planowanie etapów laboratoryjnych.

Techniki wyciskowe

• dobór transferów,
• dostosowanie łyżki,
• przygotowanie otworów dla transferów,
• pobieranie wycisków,
• wyciski czynnościowe,
• kontrola odwzorowania implantów.

Skanowanie wewnątrzustne

• możliwości zastosowania skanera,
• ograniczenia skanowania bezzębia,
• porównanie metod cyfrowych i klasycznych,
• dobór sposobu rejestracji.

Kontrole i powikłania

Kontrola próbnych protez

• ocena ustawienia zębów,
• kontrola estetyki,
• kontrola wysokości zwarcia,
• analiza kontaktów okluzyjnych,
• ocena podparcia warg,
• przekazanie korekt do laboratorium.

Oddanie protezy

• kontrola dopasowania,
• ocena utrzymania,
• ocena stabilizacji,
• kontrola brzegów protezy,
• sprawdzenie zwarcia,
• przekazanie zaleceń pacjentowi.

Naprawy i podścielenia

• ocena uszkodzenia protezy,
• kwalifikacja do naprawy,
• rozpoznawanie utraty dopasowania,
• wskazania do podścielenia,
• kontrola po wykonanej procedurze,
• ocena możliwości dalszego użytkowania.

Forma hybrydowa kursu

• dostęp do platformy e-learningowej,
• udostępnienie materiałów 14 dni wcześniej,
• przygotowanie teoretyczne przed kursem,
• udział w trzydniowej części stacjonarnej,
• samodzielne wykonywanie procedur,
• dostęp do materiałów przez 180 dni.

Materiały wideo

Wykłady podstawowe

• uproszczona analiza paralelometryczna – 1 godzina,
• kontrola próbnych protez – 1 godzina 30 minut,
• rehabilitacja z wykorzystaniem zakotwiczenia precyzyjnego – 1 godzina 30 minut.

Materiały bonusowe

• webinar „Wyciski protetyczne” – 71 minut,
• webinar „Opieka następcza u pacjentów użytkujących uzupełnienia ruchome” – 43 minuty.

Część praktyczna szkolenia

Protezy częściowe i szkieletowe

• ustalanie zwarcia centralnego,
• analiza płaszczyzny okludalnej,
• ocena zębów filarowych,
• preparacja w obrębie szkliwa,
• przygotowanie cierni,
• wykonywanie powierzchni prowadzących.

Projektowanie protez

• projektowanie protez szkieletowych,
• projektowanie protez osiadających,
• analiza warunków klinicznych,
• planowanie podparcia,
• planowanie zakotwiczenia,
• omówienie projektu z prowadzącym.

Protezy całkowite

• wybór łyżek wyciskowych,
• wyciski anatomiczne,
• określanie zasięgu łyżki indywidualnej,
• wykonywanie łyżek indywidualnych,
• wyciski czynnościowe,
• ustalanie zwarcia centralnego,
• transfer położenia szczęki.

Protezy OVD

• dobór techniki wyciskowej,
• dostosowanie łyżki,
• dobór transferów,
• wykonywanie wycisków czynnościowych,
• kontrola odwzorowania implantów.

Naprawa protez

• analiza rodzaju uszkodzenia,
• ocena możliwości naprawy,
• przygotowanie uzupełnienia,
• omówienie etapów laboratoryjnych,
• kontrola protezy po naprawie.

Podobne szkolenia z protetyki

Zobacz również szkolenia z protetyki, okluzji, implantologii oraz stomatologii cyfrowej.

Leczenie za pomocą protez ruchomych wymaga połączenia diagnostyki i biomechaniki. Równie ważne są planowanie zwarcia, projektowanie konstrukcji oraz współpraca z laboratorium.

Ponadto warto sprawdzić inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia z protetyki, okluzji i implantoprotetyki.

Materiały dotyczące protez ruchomych

Informacje dotyczące protez całkowitych i częściowych można znaleźć w materiałach American College of Prosthodontists – Dentures.

Z kolei materiały dotyczące protez wspartych na implantach są dostępne w zasobach International Team for Implantology – Implant Overdentures.

Kluczowe słowa

kurs protez całkowitych Kraków, kurs protez całkowitych częściowych i szkieletowych, protezy całkowite Kraków, kurs protez ruchomych, szkolenie z protetyki ruchomej, protezy całkowite kurs, protezy częściowe kurs, protezy szkieletowe kurs, projektowanie protez szkieletowych, analiza paralelometryczna, uproszczona analiza paralelometryczna, protezy częściowe osiadające, zęby filarowe, ciernie protetyczne, wycisk kombinowany, wycisk anatomiczny, wycisk czynnościowy, łyżka indywidualna, pacjent bezzębny, leczenie bezzębia, zwarcie centralne, łuk twarzowy, artykulator, płaszczyzna okludalna, uzupełnienia kombinowane, elementy precyzyjne, protezy OVD, protezy na implantach, transfery wyciskowe, kontrola próbnych protez, naprawa protez, podścielenie protezy, stomatopatia protetyczna, Bohdan Bączkowski, Dental Day, kurs protetyczny Kraków, protezy ruchome Kraków

Artykuł Protezy całkowite, częściowe i szkieletowe – 18. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Kurs odbudowy zębów bocznych „Mistrzowskie odbudowy zębów bocznych – modelowanie, klasa II, nakłady bezpośrednie” to dwudniowe szkolenie hybrydowe. Program dotyczy wykonywania bezpośrednich rekonstrukcji kompozytowych w odcinku bocznym.

Szkolenie łączy materiały online, wykłady stacjonarne oraz intensywne ćwiczenia praktyczne. Kurs prowadzą lek. dent. Bartłomiej Załęski oraz lek. dent. Jakub Mikołajczyk.

Uczestnicy poznają pełny proces odbudowy zęba. Najpierw uczą się oceniać jego biomechanikę. Następnie planują izolację, preparację oraz procedurę adhezyjną. Na końcu modelują anatomię i kontrolują okluzję.

Program jest odpowiedni dla lekarzy na różnym etapie rozwoju zawodowego. Początkującym pomaga uporządkować podstawy. Natomiast bardziej doświadczeni uczestnicy poznają zaawansowane protokoły odbudowy klasy II, DME i nakładów bezpośrednich.

Przewidywalna odbudowa ubytków klasy II

Jednym z najważniejszych tematów szkolenia jest odbudowa ubytków klasy II. Uczestnicy poznają zasady doboru matryc, pierścieni separacyjnych oraz klinów.

Ponadto dowiedzą się, jak uzyskać prawidłowy punkt styczny. Nauczą się również odtwarzać profil wyłaniania i ściany boczne zęba.

Omawiane przypadki mają różny stopień trudności. Program rozpoczyna się od prostych ubytków stycznych. Następnie przechodzi do rozległych rekonstrukcji i głębokich ubytków poddziąsłowych.

Dzięki temu uczestnicy mogą stopniowo rozwijać swoje umiejętności. Jednocześnie poznają uporządkowaną kolejność wykonywania każdej procedury.

DME i głębokie ubytki poddziąsłowe

Kurs obejmuje również leczenie ubytków, których brzeg znajduje się głęboko poddziąsłowo. W takich przypadkach założenie matrycy i utrzymanie suchego pola może być trudne.

Uczestnicy poznają zasady wykonywania gingiwektomii w stomatologii zachowawczej. Dowiedzą się także, jak odsłonić brzeg ubytku i skutecznie zastosować koferdam.

Ważnym elementem programu jest DME – Deep Margin Elevation. Technika pozwala podnieść głęboki brzeg ubytku za pomocą materiału kompozytowego.

Dzięki temu można uzyskać lepsze warunki do dalszej odbudowy. Co więcej, procedura ułatwia kontrolę pola operacyjnego oraz prawidłowe przeprowadzenie adhezji.

Anatomiczne modelowanie zębów bocznych

Kurs odbudowy zębów bocznych pokazuje, jak odtwarzać naturalną powierzchnię żującą. Modelowanie nie powinno opierać się na przypadkowym nakładaniu kompozytu.

Dlatego uczestnicy poznają morfologię zębów trzonowych i przedtrzonowych. Nauczą się odtwarzać guzki, bruzdy oraz stoki guzków.

Program obejmuje modelowanie z wolnej ręki. Ponadto uczestnicy pracują z różnymi rodzajami indeksów silikonowych.

Wykorzystywany jest między innymi indeks dzielony, indeks typu „AKUKU” oraz indeks z przezroczystego silikonu. Każda z tych metod ma określone zastosowanie kliniczne.

Odbudowa bezpośrednia czy onlay?

Osobna część kursu dotyczy kwalifikacji zęba do właściwego rodzaju rekonstrukcji. Uczestnicy poznają kryteria wyboru pomiędzy odbudową bezpośrednią a uzupełnieniem pośrednim.

Analizowana jest ilość pozostałych tkanek zęba. Pod uwagę brane są również obciążenia okluzyjne, stan guzków oraz wcześniejsze leczenie endodontyczne.

Uczestnicy dowiedzą się, kiedy można wykonać rozległą odbudowę kompozytową. Poznają także wskazania do bezpośredniego nakładu kompozytowego.

Jednocześnie nauczą się rozpoznawać sytuacje, w których lepszym rozwiązaniem będzie pośredni onlay.

Praktyczny kurs odbudowy zębów bocznych

Część praktyczna trwa łącznie 13,5 godziny. Dzięki temu większość czasu szkolenia można przeznaczyć na samodzielną pracę.

Każda procedura jest najpierw prezentowana przez prowadzących. Następnie uczestnicy wykonują ją na własnych stanowiskach.

Podczas ćwiczeń wykonywane są odbudowy powierzchni żującej w ośmiu zębach. Uczestnicy pracują również z czterema wariantami ubytków klasy II.

Ponadto każdy lekarz wykonuje dwa bezpośrednie nakłady kompozytowe. Prowadzący na bieżąco analizują preparację, izolację i sposób modelowania.

Hybrydowa forma szkolenia

Szkolenie rozpoczyna się jeszcze przed spotkaniem stacjonarnym. Materiały online są udostępniane 14 dni przed rozpoczęciem kursu.

Uczestnicy mogą wcześniej zapoznać się z biomechaniką, morfologią oraz zasadami adhezji. Dzięki temu przyjeżdżają na kurs lepiej przygotowani.

Dostęp do nagrań pozostaje aktywny przez 180 dni. Materiały można więc ponownie odtworzyć po zakończeniu szkolenia.

Taka organizacja ułatwia utrwalanie wiedzy. Co ważne, pozwala również przeznaczyć więcej czasu stacjonarnego na praktykę.

CELEM KURSU jest nauczenie uczestników powtarzalnego wykonywania odbudów kompozytowych w odcinku bocznym. Program prowadzi od kwalifikacji zęba aż do końcowego polerowania.

Uczestnicy nauczą się planować izolację, preparację i procedurę adhezyjną. Następnie wykonają anatomiczne modelowanie powierzchni żującej.

Kurs odbudowy zębów bocznych rozwija również umiejętność podejmowania decyzji klinicznych. Dotyczy to wyboru pomiędzy odbudową bezpośrednią, nakładem kompozytowym i onlayem pośrednim.

Zdobyte protokoły można wykorzystać podczas leczenia ubytków klasy II. Przydadzą się również przy odbudowie zębów po leczeniu endodontycznym oraz w przypadkach głębokich brzegów poddziąsłowych.

Grafika promująca hybrydowy kurs odbudowy zębów bocznych prowadzony przez lek. dent. Bartłomieja Załęskiego i lek. dent. Jakuba Mikołajczyka w Warszawie. Szkolenie obejmuje odbudowy klasy II, DME, modelowanie powierzchni okluzyjnej i nakłady bezpośrednie.

Dla kogo jest kurs odbudowy zębów bocznych?

Szkolenie zostało opracowane dla lekarzy dentystów o różnym poziomie doświadczenia. Początkującym pomaga uporządkować podstawy pracy z koferdamem, matrycami i kompozytem.

Z kolei bardziej doświadczeni lekarze mogą udoskonalić procedury DME oraz odbudowę rozległych ubytków. Kurs obejmuje również bezpośrednie nakłady kompozytowe.

• lekarze dentyści rozpoczynający pracę kliniczną,
• lekarze po stażu podyplomowym,
• stomatolodzy zachowawczy,
• lekarze wykonujący odbudowy kompozytowe,
• lekarze odbudowujący zęby po leczeniu endodontycznym,
• stomatolodzy chcący rozszerzyć zakres rekonstrukcji bezpośrednich,
• doświadczeni praktycy aktualizujący swoje protokoły.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program rozpoczyna się od podstaw planowania, izolacji i modelowania. Dlatego może być odpowiedni także dla lekarzy na początku drogi zawodowej.

Jednocześnie obejmuje bardziej wymagające procedury. Należą do nich gingiwektomia, DME, rozległe odbudowy klasy II oraz nakłady bezpośrednie.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w pracy z koferdamem i materiałami kompozytowymi. Wcześniejsze wykonywanie nakładów lub DME nie jest jednak wymagane.

Kurs koncentruje się na

• planowaniu bezpośrednich odbudów zębów bocznych,
• biomechanice zębów trzonowych i przedtrzonowych,
• izolacji pola zabiegowego koferdamem,
• odbudowie ubytków klasy II,
• pracy z matrycami, pierścieniami i klinami,
• modelowaniu powierzchni okluzyjnej,
• wykorzystaniu indeksów silikonowych,
• leczeniu głębokich ubytków poddziąsłowych,
• gingiwektomii w stomatologii zachowawczej,
• procedurze Deep Margin Elevation,
• wykonywaniu nakładów bezpośrednich,
• kontroli okluzji i polerowaniu odbudów.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak zaplanować kolejne etapy odbudowy zęba,
• jak ocenić biomechanikę pozostałych tkanek,
• jak wybrać pomiędzy odbudową bezpośrednią a onlayem,
• kiedy można wykonać nakład bezpośredni,
• jak odbudowywać ubytki klasy II,
• jak dobierać matryce, pierścienie i kliny,
• jak uzyskać prawidłowy punkt styczny,
• jak odtworzyć profil wyłaniania,
• jak izolować pole zabiegowe koferdamem,
• jak postępować z głębokim brzegiem poddziąsłowym,
• kiedy wykonać gingiwektomię,
• jak przeprowadzić procedurę DME,
• jak wykonywać indeksy silikonowe,
• jak modelować naturalną powierzchnię żującą,
• jak ograniczyć późniejsze korekty okluzyjne,
• jak przygotować ząb pod nakład bezpośredni,
• jak odbudować ząb po leczeniu endodontycznym,
• jak wykończyć i wypolerować odbudowę.

Program kursu odbudowy zębów bocznych

Planowanie leczenia i biomechanika

• biomechanika odbudowywanego zęba,
• morfologia zębów bocznych,
• ocena ilości pozostałych tkanek,
• kwalifikacja do rodzaju rekonstrukcji,
• planowanie kolejnych etapów leczenia,
• dobór narzędzi i materiałów.

Odbudowa bezpośrednia czy pośrednia?

• kryteria wyboru rekonstrukcji bezpośredniej,
• wskazania do nakładu kompozytowego,
• wskazania do uzupełnienia typu onlay,
• ocena pozostałych ścian i guzków,
• analiza obciążeń biomechanicznych,
• planowanie odbudowy zęba leczonego endodontycznie.

Okluzja i dopasowanie odbudowy

• podstawy kontaktów okluzyjnych,
• planowanie powierzchni żującej,
• kontrola wysokości rekonstrukcji,
• ograniczanie korekt po zakończeniu modelowania,
• sprawdzanie kontaktów w zgryzie,
• ponowne polerowanie po korekcie.

Preparacja zębów bocznych

• kliniczna ocena odbudowywanego zęba,
• określenie zakresu preparacji,
• preparacja zębów trzonowych,
• preparacja zębów przedtrzonowych,
• przygotowanie zębów po leczeniu endodontycznym,
• preparacja pod nakłady bezpośrednie.

Indeksy silikonowe

• wybór rodzaju indeksu,
• indeks silikonowy dzielony,
• indeks typu „AKUKU”,
• indeks z przezroczystego silikonu,
• wykorzystanie zachowanej anatomii zęba,
• wykonanie indeksu przy braku anatomii.

Izolacja i ergonomia

• przygotowanie pola zabiegowego,
• izolacja koferdamem,
• dobór klamry i sposobu izolacji,
• stabilizacja koferdamu,
• uzyskanie suchego pola,
• ergonomiczna kolejność pracy.

Odbudowa ubytków klasy II

• algorytm odbudowy klasy II,
• proste ubytki powierzchni stycznych,
• rozległe ubytki klasy II,
• dobór systemu matryc,
• dobór pierścieni i klinów,
• odtwarzanie ścian bocznych,
• tworzenie punktu stycznego,
• kształtowanie profilu wyłaniania.

Anatomiczne modelowanie powierzchni żującej

• analiza morfologii zębów bocznych,
• odtwarzanie guzków i bruzd,
• modelowanie zębów trzonowych,
• modelowanie zębów przedtrzonowych,
• modelowanie z wolnej ręki,
• praca z indeksem silikonowym,
• dostosowanie anatomii do okluzji.

Wykończenie i polerowanie

• wstępne opracowanie odbudowy,
• kontrola kształtu i anatomii,
• kontrola punktu stycznego,
• sprawdzenie kontaktów okluzyjnych,
• korekta kompozytu,
• końcowe polerowanie powierzchni.

Głębokie ubytki poddziąsłowe

Ta część programu dotyczy przypadków, w których brzeg ubytku znajduje się poniżej poziomu dziąsła. Takie położenie utrudnia izolację oraz prawidłowe założenie matrycy.

Uczestnicy poznają sposoby uzyskania dostępu do brzegu ubytku. Następnie przygotują pole do wykonania procedury adhezyjnej.

Przygotowanie pola zabiegowego

• ocena położenia brzegu ubytku,
• przygotowanie warunków do założenia matrycy,
• izolacja koferdamem,
• kontrola tkanek miękkich,
• stabilizacja pola operacyjnego.

Gingiwektomia w stomatologii zachowawczej

• wskazania do gingiwektomii,
• odsłonięcie głębokiego brzegu,
• kontrola krwawienia,
• połączenie gingiwektomii z izolacją,
• przygotowanie do dalszej odbudowy.

Deep Margin Elevation

• zasady podnoszenia głębokiego brzegu,
• przygotowanie zęba do DME,
• dobór i stabilizacja matrycy,
• wykonanie podniesienia kompozytem,
• kontrola jakości wykonanego brzegu,
• przygotowanie do dalszej rekonstrukcji.

Bezpośrednie nakłady kompozytowe

Program przedstawia wykonywanie rozległych rekonstrukcji za pomocą nakładów bezpośrednich. Uczestnicy uczą się kwalifikacji, preparacji i odbudowy anatomii.

Dużą uwagę poświęcono zachowaniu prawidłowych relacji okluzyjnych. Omawiana jest również odbudowa zębów po leczeniu endodontycznym.

• kwalifikacja zęba do nakładu bezpośredniego,
• ocena pozostałych tkanek,
• preparacja zęba trzonowego,
• przygotowanie zęba leczonego endodontycznie,
• odbudowa guzków,
• modelowanie powierzchni okluzyjnej,
• wykorzystanie indeksów silikonowych,
• kontrola wysokości zwarciowej,
• końcowe wykończenie i polerowanie.

Forma hybrydowa kursu

Szkolenie hybrydowe łączy przygotowanie online z dwudniowymi zajęciami stacjonarnymi. Część teorii uczestnicy poznają jeszcze przed przyjazdem.

Dzięki temu podczas spotkania na żywo można skupić się na ćwiczeniach. Więcej czasu pozostaje również na pokazy i indywidualne konsultacje.

Materiały są dostępne 14 dni przed szkoleniem. Dostęp do platformy pozostaje aktywny przez 180 dni.

Kurs hybrydowy krok po kroku

• zakup szkolenia,
• uzyskanie dostępu do materiałów,
• zapoznanie się z wykładami online,
• przygotowanie pytań do prowadzących,
• udział w szkoleniu stacjonarnym,
• utrwalanie wiedzy po zakończeniu kursu.

Część praktyczna kursu odbudowy zębów bocznych

Część praktyczna trwa 13,5 godziny. Wszystkie procedury są najpierw prezentowane przez wykładowców.

Następnie uczestnicy samodzielnie wykonują ćwiczenia. Podczas pracy otrzymują wskazówki dotyczące preparacji, izolacji i modelowania.

Izolacja i przygotowanie tkanek

• izolacja koferdamem od podstaw,
• izolacja w różnych sytuacjach klinicznych,
• przygotowanie ubytku poddziąsłowego,
• wykonanie gingiwektomii,
• przeprowadzenie procedury DME.

Odbudowa powierzchni żującej w ośmiu zębach

• modelowanie różnych grup zębowych,
• wykonanie indeksów silikonowych,
• praca przy zachowanej anatomii,
• praca przy braku zachowanej anatomii,
• odtwarzanie powierzchni okluzyjnej,
• kontrola wysokości zwarciowej.

Odbudowa czterech ubytków klasy II

• praca z różnymi stopniami trudności,
• wykorzystanie różnych systemów matryc,
• dobór pierścieni separacyjnych,
• dobór i stabilizacja klinów,
• odtwarzanie punktów stycznych,
• kształtowanie profilu wyłaniania.

Wykonanie dwóch nakładów bezpośrednich

• preparacja zębów trzonowych,
• wykonanie dwóch nakładów kompozytowych,
• odtworzenie anatomii powierzchni żującej,
• kontrola okluzji,
• korekta rekonstrukcji,
• końcowe wykończenie i polerowanie.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia ze stomatologii zachowawczej, stomatologii estetycznej, protetyki oraz periodontologii.

Rozległe odbudowy zębów bocznych wymagają połączenia kilku obszarów wiedzy. Należą do nich adhezja, biomechanika, okluzja i postępowanie z tkankami miękkimi.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia praktyczne, kursy hybrydowe, webinary i konferencje dla dentystów.

Materiały dotyczące stomatologii odtwórczej

Więcej informacji o zachowaniu zdrowych tkanek zęba można znaleźć w stanowisku FDI World Dental Federation dotyczącym Minimal Intervention Dentistry.

Przegląd zastosowania techniki DME jest dostępny również w bazie PubMed – Deep Margin Elevation in Restorative Dentistry.

Kluczowe słowa

kurs odbudowy zębów bocznych, szkolenie z odbudowy zębów bocznych, odbudowy kompozytowe zębów bocznych, odbudowa ubytków klasy II, nakłady bezpośrednie, bezpośredni nakład kompozytowy, onlay kompozytowy, Deep Margin Elevation, DME stomatologia, głęboki ubytek poddziąsłowy, gingiwektomia, koferdam, modelowanie powierzchni okluzyjnej, indeks silikonowy, matryce sekcyjne, pierścienie separacyjne, punkt styczny, profil wyłaniania, biomechanika zębów, preparacja pod nakład, odbudowa zębów po leczeniu endodontycznym, Bartłomiej Załęski, Jakub Mikołajczyk, kurs stomatologiczny Warszawa

Artykuł Mistrzowskie odbudowy zębów bocznych – modelowanie, klasa II, nakłady bezpośrednie – 23. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Szkolenie z traumatologii stomatologicznej „Urazy zębów – Masterclass” to dwudniowy kurs poświęcony leczeniu urazów zębów mlecznych i stałych. Program obejmuje diagnostykę, pierwszą pomoc, leczenie oraz długoterminowe monitorowanie pacjenta.

Szkolenie prowadzi dr n. med. Michał Sobczak. Jest wykładowcą zajmującym się traumatologią stomatologiczną oraz President Elect IADT – International Association of Dental Traumatology.

Urazy zębów należą do najbardziej wymagających sytuacji w praktyce stomatologicznej. Lekarz często podejmuje decyzje pod presją czasu. Jednocześnie nie zawsze może wcześniej zaplanować poszczególne etapy leczenia.

Dlatego tak ważne są prawidłowe rozpoznanie urazu i odpowiednio udzielona pierwsza pomoc. Znaczenie mają także repozycja zęba, dobór szyny oraz właściwy harmonogram kontroli. Każdy z tych elementów może wpływać na wieloletnie rokowanie.

Dlaczego warto wybrać szkolenie z traumatologii stomatologicznej?

Program przedstawia pełną drogę postępowania z pacjentem. Rozpoczyna się od diagnostyki stanu nagłego. Następnie obejmuje leczenie złamań, zwichnięć i całkowitych zwichnięć zębów.

Uczestnicy poznają zasady leczenia urazów zębów mlecznych oraz stałych. Omówione zostaną złamania koron, korzeni i złamania koronowo-korzeniowe. Ponadto program uwzględnia intruzje, ekstruzje oraz urazy tkanek podporowych.

Szczególną uwagę poświęcono stadium rozwoju korzenia. To właśnie ono często wpływa na wybór metody leczenia. Uczestnicy poznają wskazania do amputacji przyżyciowej, apeksyfikacji, regeneracji miazgi oraz klasycznego leczenia endodontycznego.

Co ważne, kurs obejmuje również diagnostykę późnych powikłań. Należą do nich martwica miazgi, resorpcja, obliteracja kanału oraz utrata kości. Omówione zostaną także sposoby monitorowania pacjenta po zakończeniu leczenia.

Interdyscyplinarne leczenie urazów zębów

Szkolenie z traumatologii stomatologicznej przedstawia również strategie stosowane po utracie siekaczy stałych. Uczestnicy poznają metody zachowania tkanek kostnych i warunków estetycznych.

Wśród omawianych rozwiązań znajdą się dekoronacja, autotransplantacja oraz mezjalizacja ortodontyczna. Program obejmuje również leczenie protetyczne i implantologiczne. Dzięki temu uczestnik może lepiej zaplanować kolejne etapy terapii.

Podstawę merytoryczną kursu stanowią zasady Evidence-Based Dentistry oraz aktualne wytyczne IADT. Ważnym elementem będzie także analiza rzeczywistych przypadków klinicznych.

Podczas części „Trauma Decision Lab” uczestnicy będą podejmować decyzje diagnostyczne i terapeutyczne. Następnie wspólnie przeanalizują ich możliwe konsekwencje.

Praktyczne szkolenie z traumatologii stomatologicznej

Drugi dzień obejmuje rozbudowaną część praktyczną w sali fantomowej W&H. Prowadzący najpierw zaprezentuje poszczególne procedury. Następnie uczestnicy wykonają je samodzielnie pod jego nadzorem.

Ćwiczenia obejmują analizę badań CBCT, amputację przyżyciową oraz regenerację miazgi. Uczestnicy przećwiczą także repozycję i szynowanie zębów. Ponadto zaplanują leczenie wybranych przypadków klinicznych.

Kurs porządkuje postępowanie w urazach zębów. Przygotowuje do świadomych decyzji podczas pierwszej wizyty oraz późniejszych kontroli. Zdobyta wiedza może być wykorzystywana w leczeniu dzieci, młodzieży i osób dorosłych.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności potrzebnych do leczenia pacjentów po urazach zębów mlecznych i stałych. Uczestnicy nauczą się rozpoznawać poszczególne rodzaje urazów. Poznają również zasady oceny stadium rozwoju korzenia.

Szkolenie z traumatologii stomatologicznej pomaga uporządkować zasady repozycji i szynowania zębów. Omawia także leczenie endodontyczne zębów niedojrzałych oraz diagnostykę późnych powikłań.

Dodatkowym celem jest przygotowanie uczestników do leczenia interdyscyplinarnego. Dotyczy to szczególnie przypadków pourazowej utraty zębów przednich.

Dla kogo jest to szkolenie?

Kurs został przygotowany dla lekarzy dentystów posiadających doświadczenie kliniczne. Jest przeznaczony dla osób, które chcą podejmować bardziej przewidywalne decyzje podczas leczenia urazów zębów.

Szkolenie będzie szczególnie przydatne lekarzom zajmującym się stomatologią dziecięcą, endodoncją i stomatologią zachowawczą. Wartościowe informacje znajdą w nim także ortodonci, protetycy oraz lekarze prowadzący leczenie interdyscyplinarne.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• stomatolodzy dziecięcy,
• endodonci,
• stomatolodzy zachowawczy,
• ortodonci uczestniczący w leczeniu interdyscyplinarnym,
• protetycy planujący odbudowę po utracie zębów,
• lekarze przyjmujący nagłe przypadki stomatologiczne.

Poziom trudności szkolenia

🔴 Zaawansowany

Program wymaga znajomości podstaw diagnostyki, endodoncji oraz leczenia zachowawczego. Kurs skupia się na podejmowaniu złożonych decyzji klinicznych i leczeniu powikłań pourazowych.

Kurs koncentruje się na

• diagnostyce urazów zębów mlecznych i stałych,
• postępowaniu w stanach nagłych,
• leczeniu złamań koron i korzeni,
• repozycji zwichniętych zębów,
• technikach szynowania,
• postępowaniu po całkowitym zwichnięciu zęba,
• leczeniu zębów z niezakończonym rozwojem korzenia,
• apeksyfikacji i regeneracji miazgi,
• diagnostyce resorpcji i obliteracji kanału,
• monitorowaniu powikłań pourazowych,
• planowaniu leczenia interdyscyplinarnego,
• profilaktyce urazów z wykorzystaniem ochraniaczy.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak diagnozować złamania i zwichnięcia zębów mlecznych oraz stałych,
• jak podejmować decyzje podczas pierwszej wizyty po urazie,
• kiedy wystarczy obserwacja, a kiedy potrzebne jest leczenie,
• jak oceniać wpływ urazu zęba mlecznego na zawiązek zęba stałego,
• jak dostosować leczenie do stadium rozwoju korzenia,
• kiedy wykonać amputację przyżyciową, apeksyfikację lub regenerację miazgi,
• jak przeprowadzić repozycję zwichniętego zęba,
• jak dobrać odpowiedni rodzaj szynowania,
• jak rozpoznawać martwicę miazgi, resorpcję i obliterację kanału,
• jak oceniać rokowanie po całkowitym zwichnięciu zęba,
• jak analizować znaczenie czasu poza zębodołem,
• jak planować leczenie po utracie siekacza stałego,
• kiedy rozważyć dekoronację lub autotransplantację,
• jak wykorzystywać CBCT w diagnostyce pourazowej,
• jak prowadzić długoterminowe kontrole pacjenta.

Program szkolenia z traumatologii stomatologicznej

Diagnostyka i leczenie stanów nagłych

• ocena pacjenta zgłaszającego się po urazie,
• badanie kliniczne i diagnostyka radiologiczna,
• rozpoznawanie złamań oraz zwichnięć,
• udzielanie pierwszej pomocy,
• planowanie dalszego leczenia,
• ustalanie harmonogramu kontroli.

Urazy zębów mlecznych

• zwichnięcia zębów mlecznych,
• obserwacja, unieruchomienie lub ekstrakcja,
• wpływ urazu na zawiązek zęba stałego,
• zasady monitorowania dziecka po urazie,
• rozpoznawanie możliwych powikłań.

Złamania koron zębów stałych

• diagnostyka złamań koron,
• sklejanie złamanych fragmentów,
• leczenie złamań niepowikłanych,
• amputacja przyżyciowa w złamaniach powikłanych,
• ocena stanu miazgi po urazie.

Złamania koronowo-korzeniowe

• diagnostyka przebiegu złamania,
• ocena możliwości zachowania zęba,
• wybór leczenia zachowawczego lub chirurgicznego,
• wpływ lokalizacji brzegu złamania na leczenie.

Pęknięcie korzeni

• rozpoznawanie złamań korzenia,
• ocena lokalizacji szczeliny złamania,
• wpływ poziomu złamania na rokowanie,
• repozycja i unieruchomienie zęba,
• planowanie kontroli klinicznych i radiologicznych.

Zwichnięcia zębów stałych

• repozycja zwichniętych zębów,
• repozycja chirurgiczna i ortodontyczna,
• dobór materiałów do szynowania,
• szynowanie elastyczne i pasywne,
• wskazania do szynowania sztywnego,
• kontrola po zdjęciu szyny.

Całkowite zwichnięcie zęba

• protokół postępowania zgodny z wytycznymi IADT,
• postępowanie zależne od rozwoju korzenia,
• znaczenie czasu przebywania zęba poza zębodołem,
• wpływ medium transportowego na rokowanie,
• zasady replantacji zęba,
• leczenie i monitorowanie po replantacji.

Leczenie powikłań po urazach

Leczenie endodontyczne

• dobór leczenia do stadium rozwoju korzenia,
• postępowanie w zębach niedojrzałych,
• postępowanie w zębach dojrzałych,
• apeksyfikacja,
• regeneracja miazgi,
• klasyczne leczenie endodontyczne.

Martwica miazgi

• rozpoznawanie objawów martwicy,
• ocena żywotności miazgi,
• monitorowanie zęba po urazie,
• wybór momentu rozpoczęcia leczenia.

Resorpcje pourazowe

• diagnostyka zmian resorpcyjnych,
• różnicowanie rodzajów resorpcji,
• algorytm postępowania terapeutycznego,
• planowanie kontroli radiologicznych.

Obliteracja kanału

• rozpoznawanie obliteracji po urazie,
• ocena wskazań do leczenia,
• monitorowanie postępującej obliteracji,
• ocena rokowania zęba.

Pourazowa utrata kości

• ocena utraty tkanek kostnych,
• wpływ warunków kostnych na przyszłą odbudowę,
• zachowanie wyrostka zębodołowego,
• planowanie dalszego leczenia.

Pourazowa utrata siekaczy – leczenie interdyscyplinarne

Program obejmuje sytuacje, w których zachowanie siekacza nie jest możliwe. Podczas planowania uwzględnia się wiek pacjenta, rozwój szczęk oraz warunki kostne.

Uczestnicy poznają możliwości zachowania estetyki i objętości tkanek. Omówione zostaną również zalety i ograniczenia poszczególnych metod.

• dekoronacja,
• autotransplantacja zęba,
• mezjalizacja ortodontyczna,
• leczenie protetyczne,
• leczenie implantologiczne,
• planowanie kolejnych etapów terapii.

Profilaktyka urazów i decyzje kliniczne

Ochraniacze na zęby

• zapobieganie urazom podczas aktywności sportowej,
• wskazania do stosowania ochraniaczy,
• porównanie ochraniaczy standardowych i indywidualnych,
• edukacja pacjentów oraz rodziców.

Trauma Decision Lab

• quiz diagnostyczno-terapeutyczny,
• analiza przypadków klinicznych,
• wybór właściwego sposobu leczenia,
• ocena następstw podjętej decyzji,
• dyskusja nad alternatywnymi strategiami.

Część praktyczna szkolenia

Część praktyczna trwa 8 godzin i odbywa się w sali fantomowej W&H. Wyposażenie stanowisk odwzorowuje organizację pracy w gabinecie stomatologicznym.

Każda procedura zostanie najpierw zaprezentowana przez prowadzącego. Następnie uczestnicy samodzielnie wykonają poszczególne etapy. Podczas pracy otrzymają indywidualne wskazówki.

• analiza badań CBCT,
• rozpoznawanie następstw urazów w obrazowaniu trójwymiarowym,
• wykonanie amputacji przyżyciowej,
• przeprowadzenie procedury regeneracji miazgi,
• repozycja zwichniętych zębów,
• dobór i wykonanie szynowania,
• planowanie leczenia przypadków klinicznych,
• analiza decyzji terapeutycznych z prowadzącym.

Sprawdź podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia z endodoncji, stomatologii dziecięcej, ortodoncji, protetyki, implantologii oraz radiologii stomatologicznej.

Leczenie urazów często wymaga połączenia kilku dziedzin. Dotyczy to diagnostyki obrazowej, endodoncji, ortodoncji oraz planowania przyszłej odbudowy.

Sprawdź także inne kursy dostępne w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikujemy aktualne szkolenia dla lekarzy dentystów z całej Polski.

Wytyczne dotyczące urazów zębów

Aktualne wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia urazów zębów są dostępne na stronie International Association of Dental Traumatology – IADT.

Informacje dotyczące pierwszej pomocy po wybiciu lub złamaniu zęba można znaleźć również w serwisie ToothSOS przygotowanym przez IADT.

Kluczowe słowa

szkolenie z traumatologii stomatologicznej, urazy zębów Masterclass, kurs traumatologii stomatologicznej, leczenie urazów zębów, urazy zębów mlecznych, urazy zębów stałych, złamanie zęba, zwichnięcie zęba, repozycja zęba, szynowanie zębów, regeneracja miazgi, apeksyfikacja, diagnostyka CBCT, wytyczne IADT, Michał Sobczak, kurs stomatologiczny Warszawa

Artykuł Urazy zębów – Masterclass z dr n. med. Michałem Sobczakiem – 1. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Kurs protez całkowitych, częściowych i szkieletowych to trzydniowe szkolenie hybrydowe z zakresu protetyki ruchomej. Program obejmuje planowanie, projektowanie, wykonywanie oraz kontrolę uzupełnień protetycznych.

Podczas kursu omawiane są protezy całkowite, częściowe protezy osiadające i protezy szkieletowe. Ponadto program obejmuje uzupełnienia kombinowane oraz protezy typu OVD oparte na implantach.

Szkolenie prowadzi dr n. med. Bohdan Bączkowski. Kurs został przygotowany dla lekarzy, którzy chcą uporządkować leczenie pacjentów z częściowymi lub całkowitymi brakami uzębienia.

Uczestnicy poznają cały proces terapeutyczny. Najpierw przeanalizują diagnostykę i wybór rodzaju uzupełnienia. Następnie przejdą przez projektowanie, pobieranie wycisków i rejestrację zwarcia.

Program obejmuje także oddanie gotowej protezy. Co ważne, omawia również wizyty kontrolne, korekty oraz rozwiązywanie problemów pojawiających się podczas użytkowania uzupełnienia.

Kurs protez całkowitych – leczenie pacjenta bezzębnego

W leczeniu pacjenta bezzębnego duże znaczenie mają prawidłowo wykonane wyciski. Równie ważne są zasięg łyżki indywidualnej, rejestracja relacji szczęk oraz zaplanowanie okluzji.

Uczestnicy poznają zasady wykonywania wycisków anatomicznych i czynnościowych. Nauczą się także przygotowywać łyżki indywidualne i oceniać ich prawidłowy zasięg.

Następnie przećwiczą ustalanie zwarcia centralnego. Program obejmuje również zastosowanie łuku twarzowego oraz przenoszenie położenia szczęki do artykulatora.

Dzięki temu lekarz może lepiej kontrolować estetykę, funkcję oraz stabilizację protezy. Jednocześnie łatwiej przekazuje technikowi informacje potrzebne do wykonania pracy.

Protezy częściowe i szkieletowe

Osobna część szkolenia dotyczy leczenia pacjentów z częściowymi brakami uzębienia. Uczestnicy poznają wskazania do protez osiadających i szkieletowych.

Program obejmuje ocenę zębów filarowych oraz analizę warunków podłoża protetycznego. Ponadto omawiane jest rozmieszczenie elementów podpierających, stabilizujących i retencyjnych.

Ważnym zagadnieniem jest analiza paralelometryczna. Pozwala ona określić tor wprowadzania protezy, powierzchnie prowadzące oraz obszary retencyjne.

Uczestnicy nauczą się również projektować ciernie i klamry. Następnie przygotują powierzchnie zębów do przyjęcia poszczególnych elementów konstrukcji.

Uzupełnienia kombinowane i elementy precyzyjne

Kurs protez całkowitych uwzględnia także uzupełnienia łączące elementy stałe i ruchome. Omawiane są różne typy elementów precyzyjnych oraz ich zastosowanie.

Uczestnicy poznają zasady przygotowania zębów filarowych. Dowiedzą się również, jak dobrać technikę wyciskową do planowanej konstrukcji.

Dużą uwagę poświęcono współpracy kliniczno-laboratoryjnej. Dlatego program przedstawia kolejność etapów oraz sposób przekazywania informacji technikowi dentystycznemu.

Protezy OVD oparte na implantach

Ważną częścią programu są protezy typu OVD. Są to ruchome uzupełnienia utrzymywane lub wspierane na implantach.

Uczestnicy poznają różnice pomiędzy klasyczną protezą całkowitą a protezą OVD. Następnie przeanalizują zasady kwalifikacji pacjenta i planowania leczenia implantoprotetycznego.

Kurs obejmuje dobór transferów wyciskowych oraz dostosowanie łyżek. Ponadto omawia techniki pobierania wycisków u pacjentów bezzębnych z implantami.

Program uwzględnia również technologie cyfrowe. Pokazuje możliwości zastosowania skanera wewnątrzustnego oraz przekazywania danych do laboratorium.

Kontrole, korekty i naprawy protez

Szkolenie nie kończy się na wykonaniu i oddaniu protezy. Program obejmuje także długoterminową opiekę nad pacjentem.

Uczestnicy poznają zasady oceny próbnych protez. Nauczą się kontrolować estetykę, ustawienie zębów, stabilizację oraz kontakty zwarciowe.

Omawiane są również najczęstsze problemy po oddaniu uzupełnienia. Należą do nich dolegliwości bólowe, brak stabilizacji oraz stomatopatia protetyczna.

Ponadto kurs przedstawia zasady kwalifikowania protezy do naprawy lub podścielenia. Dzięki temu lekarz może szybciej wybrać właściwe postępowanie.

Praktyczny kurs protez całkowitych i szkieletowych

Rozbudowana część praktyczna pozwala samodzielnie przećwiczyć najważniejsze procedury. Uczestnicy wykonują ćwiczenia związane z różnymi rodzajami protez ruchomych.

Program praktyczny obejmuje projektowanie protez szkieletowych. Lekarze przygotowują również zęby filarowe oraz wykonują ciernie i powierzchnie prowadzące.

Kolejne ćwiczenia dotyczą wycisków anatomicznych i czynnościowych. Uczestnicy wykonują także łyżki indywidualne oraz ustalają zwarcie centralne.

Ponadto omawiane są protezy OVD, naprawy i podścielenia. Dzięki temu uczestnik poznaje pełny proces leczenia protetycznego.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności potrzebnych do leczenia pacjentów z częściowymi i całkowitymi brakami uzębienia.

Kurs protez całkowitych porządkuje diagnostykę, projektowanie konstrukcji, wykonywanie wycisków i ustalanie zwarcia. Jednocześnie rozwija umiejętność współpracy z laboratorium protetycznym.

Uczestnicy uczą się wybierać pomiędzy protezą całkowitą, częściową, szkieletową i kombinowaną. Poznają również wskazania do protez typu OVD.

Zdobyta wiedza może zwiększyć przewidywalność leczenia. Ponadto pomaga ograniczyć liczbę korekt oraz szybciej rozwiązywać problemy po oddaniu protezy.

Dla kogo jest kurs protez całkowitych?

Szkolenie jest przeznaczone dla lekarzy dentystów, którzy chcą pewniej prowadzić leczenie za pomocą protez ruchomych.

Kurs będzie przydatny zarówno osobom rozpoczynającym pracę z protetyką, jak i lekarzom chcącym uporządkować stosowane procedury.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• lekarze rozpoczynający pracę z protetyką ruchomą,
• lekarze wykonujący protezy całkowite i częściowe,
• lekarze projektujący protezy szkieletowe,
• protetycy stomatologiczni,
• lekarze prowadzący pacjentów bezzębnych,
• lekarze wykonujący uzupełnienia kombinowane,
• lekarze planujący protezy OVD.

Grafika promująca trzydniowy kurs protez całkowitych, częściowych i szkieletowych prowadzony przez dr. n. med. Bohdana Bączkowskiego w Warszawie. Szkolenie obejmuje projektowanie protez, wyciski, zwarcie centralne, uzupełnienia kombinowane i protezy OVD.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program porządkuje podstawowe etapy leczenia protetycznego. Jednocześnie obejmuje bardziej złożone zagadnienia.

Należą do nich analiza paralelometryczna, projektowanie protez szkieletowych i elementy precyzyjne. Kurs omawia również protezy OVD oraz współpracę kliniczno-laboratoryjną.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w badaniu pacjenta i pobieraniu wycisków. Wcześniejsze wykonywanie protez szkieletowych lub OVD nie jest jednak wymagane.

Kurs koncentruje się na

• planowaniu leczenia protezami ruchomymi,
• protezach całkowitych, częściowych i szkieletowych,
• diagnostyce pacjentów bezzębnych,
• projektowaniu protez szkieletowych,
• analizie paralelometrycznej,
• wyciskach anatomicznych i czynnościowych,
• wykonywaniu łyżek indywidualnych,
• ustalaniu zwarcia centralnego,
• okluzji w uzupełnieniach ruchomych,
• uzupełnieniach kombinowanych,
• protezach typu OVD,
• naprawie i podścielaniu protez.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak diagnozować pacjentów przed leczeniem protetycznym,
• jak planować leczenie całkowitych braków uzębienia,
• jak wybrać właściwy rodzaj protezy ruchomej,
• jak projektować protezy szkieletowe,
• jak przeprowadzić analizę paralelometryczną,
• jak oceniać zęby filarowe,
• jak przygotować powierzchnie prowadzące,
• jak wykonywać ciernie protetyczne,
• jak zaplanować podparcie i utrzymanie protezy,
• jak pobierać wyciski anatomiczne,
• jak wykonywać wyciski czynnościowe,
• jak wykonać łyżkę indywidualną,
• jak określić zasięg łyżki,
• jak ustalić zwarcie centralne,
• jak zastosować łuk twarzowy,
• jak ocenić próbne protezy,
• jak przeprowadzić oddanie gotowej pracy,
• jak wykonywać korekty po oddaniu protezy,
• kiedy naprawić lub podścielić protezę,
• jak planować protezy OVD,
• jak dobrać transfery wyciskowe,
• jak współpracować z technikiem dentystycznym.

Program kursu protez całkowitych

Diagnostyka pacjenta bezzębnego

• badanie pacjenta przed rozpoczęciem leczenia,
• ocena podłoża protetycznego,
• analiza warunków anatomicznych,
• zmiany w układzie stomatognatycznym,
• biomechanika leczenia bezzębia,
• teorie ustawiania zębów,
• psychologiczne aspekty leczenia,
• komunikacja i ustalanie oczekiwań.

Wyciski w leczeniu bezzębia

• dobór techniki wyciskowej,
• dobór materiału wyciskowego,
• wyciski anatomiczne,
• wyciski czynnościowe,
• określanie zasięgu łyżki indywidualnej,
• kontrola jakości wycisku,
• etapy laboratoryjne,
• współpraca z technikiem.

Okluzja u pacjentów bezzębnych

• ustalanie zwarcia centralnego,
• wyznaczanie linii orientacyjnych,
• planowanie estetyki protez,
• zastosowanie łuku twarzowego,
• przeniesienie modeli do artykulatora,
• dobór nastaw artykulatora,
• planowanie funkcji,
• ocena płaszczyzny okludalnej.

Kontrola próbnych protez

• ocena ustawienia zębów,
• kontrola estetyki,
• ocena podparcia tkanek miękkich,
• kontrola zwarcia,
• ocena wymowy,
• komunikacja z pacjentem,
• przekazywanie uwag do laboratorium.

Oddanie protez i wizyty kontrolne

• procedura oddania gotowej protezy,
• ocena utrzymania i stabilizacji,
• kontrola kontaktów zwarciowych,
• zalecenia dotyczące użytkowania,
• zalecenia dotyczące higieny,
• planowanie wizyt kontrolnych,
• wykonywanie korekt,
• rozwiązywanie problemów pacjenta.

Protezy częściowe i szkieletowe

Kwalifikacja i diagnostyka

• wskazania do różnych rodzajów protez,
• ocena rozległości braków zębowych,
• diagnostyka kliniczna i radiologiczna,
• ocena zębów filarowych,
• analiza rozmieszczenia filarów,
• ocena możliwości zakotwiczenia,
• przygotowanie jamy ustnej.

Biomechanika protez ruchomych

• podparcie protezy,
• utrzymanie protezy,
• stabilizacja uzupełnienia,
• rozmieszczenie elementów retencyjnych,
• znaczenie podłoża śluzówkowego,
• przenoszenie sił żucia,
• wpływ konstrukcji na zęby filarowe.

Analiza paralelometryczna

• analiza toru wprowadzania protezy,
• określanie powierzchni prowadzących,
• wyznaczanie obszarów retencyjnych,
• planowanie klamer,
• projektowanie cierni,
• rozmieszczenie elementów podpierających,
• przygotowanie projektu dla laboratorium.

Przygotowanie zębów filarowych

• ocena powierzchni zębów,
• korekta kształtu koron,
• preparacja powierzchni prowadzących,
• wykonywanie cierni,
• praca w obrębie szkliwa,
• modyfikacja istniejących wypełnień,
• poprawa stabilizacji protezy.

Wyciski i rejestracja zwarcia

• dobór łyżki wyciskowej,
• dobór materiału wyciskowego,
• techniki wyciskowe przy brakach częściowych,
• wyciski kombinowane,
• odwzorowanie zębów filarowych,
• rejestracja relacji szczęk,
• planowanie okluzji.

Uzupełnienia kombinowane

Ta część dotyczy uzupełnień wykorzystujących elementy stałe i ruchome. Uczestnicy poznają zasady wyboru rozwiązania oraz przygotowania zębów filarowych.

Elementy precyzyjne

• podział elementów precyzyjnych,
• wskazania kliniczne,
• sposób działania elementów retencyjnych,
• dobór rozwiązania do warunków,
• planowanie podparcia,
• planowanie utrzymania protezy.

Preparacja i wyciski

• preparacja pod uzupełnienia kombinowane,
• przygotowanie zębów filarowych,
• ocena równoległości filarów,
• dobór techniki wyciskowej,
• kontrola przygotowania filarów,
• przekazywanie pracy do laboratorium.

Współpraca kliniczno-laboratoryjna

• planowanie kolejności leczenia,
• przekazywanie informacji technikowi,
• kontrola etapów laboratoryjnych,
• ocena konstrukcji,
• kontrola przed oddaniem uzupełnienia,
• rozwiązywanie problemów technicznych.

Protezy OVD na implantach

Planowanie leczenia

• kwalifikacja pacjenta do OVD,
• ocena warunków klinicznych,
• planowanie rozmieszczenia implantów,
• porównanie protezy całkowitej i OVD,
• dobór rozwiązania do potrzeb pacjenta,
• planowanie etapów leczenia.

Techniki wyciskowe

• dobór transferów wyciskowych,
• dostosowanie łyżki,
• przygotowanie otworów na transfery,
• wyciski pod protezy OVD,
• wyciski czynnościowe,
• kontrola odwzorowania implantów.

Technologie cyfrowe

• zastosowanie skanera wewnątrzustnego,
• skanowanie pacjentów bezzębnych,
• postępowanie analogowe i cyfrowe,
• przekazywanie danych do laboratorium,
• możliwości cyfrowego planowania.

Powikłania, naprawy i podścielenia

Stomatopatia protetyczna

• rozpoznawanie zmian błony śluzowej,
• ocena podłoża protetycznego,
• analiza przyczyn dolegliwości,
• modyfikacja uzupełnienia,
• kontrola higieny protezy,
• planowanie dalszego leczenia.

Naprawa protezy

• ocena rodzaju uszkodzenia,
• kwalifikacja do naprawy,
• wybór postępowania klinicznego,
• przekazanie protezy do laboratorium,
• kontrola po wykonanej naprawie.

Podścielenie protezy

• ocena utraty dopasowania,
• wskazania do podścielenia,
• kwalifikacja uzupełnienia,
• wybór techniki podścielenia,
• kontrola po zakończeniu procedury.

Część praktyczna kursu protez całkowitych

Podczas części praktycznej uczestnicy samodzielnie wykonują procedury kliniczne. Ćwiczenia obejmują różne rodzaje protez ruchomych.

Protezy częściowe i szkieletowe

• ocena zębów filarowych,
• przygotowanie powierzchni prowadzących,
• preparacja w obrębie szkliwa,
• modyfikacja wypełnień,
• wykonywanie cierni,
• ustalanie zwarcia centralnego,
• analiza płaszczyzny okludalnej.

Projektowanie protez

• projektowanie protez szkieletowych,
• projektowanie protez osiadających,
• analiza różnych braków zębowych,
• planowanie zakotwiczenia,
• rozmieszczenie elementów konstrukcji,
• przygotowanie projektu na modelu.

Protezy całkowite

• dobór łyżek wyciskowych,
• wykonywanie wycisków anatomicznych,
• określanie zasięgu łyżki indywidualnej,
• wykonywanie modeli anatomicznych,
• samodzielne wykonywanie łyżek,
• wyciski czynnościowe,
• ustalanie zwarcia centralnego,
• transfer położenia szczęki.

Uzupełnienia kombinowane

• preparacja zębów filarowych,
• przygotowanie pod elementy precyzyjne,
• pobieranie wycisków,
• dobór techniki wyciskowej,
• ocena przygotowania filarów,
• planowanie etapów laboratoryjnych.

Protezy OVD

• dostosowanie łyżek wyciskowych,
• dobór transferów,
• wykonywanie wycisków czynnościowych,
• planowanie leczenia na implantach,
• porównanie protezy całkowitej i OVD.

Naprawa i korekta protez

• ocena uszkodzonego uzupełnienia,
• kwalifikacja do naprawy,
• kwalifikacja do podścielenia,
• zasady wykonywania korekt,
• planowanie wizyty kontrolnej.

Podobne szkolenia z protetyki

Zobacz również szkolenia z protetyki, okluzji, implantologii oraz stomatologii cyfrowej.

Leczenie za pomocą protez ruchomych wymaga połączenia wielu umiejętności. Obejmuje diagnostykę, biomechanikę, planowanie zwarcia i współpracę z technikiem.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikujemy aktualne szkolenia z protetyki, implantologii i okluzji.

Materiały dotyczące protetyki

Więcej informacji o leczeniu braków zębowych można znaleźć na stronie American College of Prosthodontists.

Materiały dotyczące uzupełnień opartych na implantach są dostępne również w zasobach International Team for Implantology.

Kluczowe słowa

kurs protez całkowitych, kurs protez częściowych, kurs protez szkieletowych, szkolenie z protetyki ruchomej, protezy całkowite, protezy częściowe, protezy szkieletowe, projektowanie protez szkieletowych, protezy OVD, protezy na implantach, leczenie pacjenta bezzębnego, wycisk anatomiczny, wycisk czynnościowy, łyżka indywidualna, zwarcie centralne, łuk twarzowy, analiza paralelometryczna, zęby filarowe, ciernie protetyczne, uzupełnienia kombinowane, elementy precyzyjne, biomechanika protez, podścielenie protezy, naprawa protezy, stomatopatia protetyczna, implantoprotetyka, Bohdan Bączkowski, szkolenie protetyczne Warszawa

Artykuł Protezy całkowite, częściowe i szkieletowe – 18. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Kurs leczenia MIH „MIH – jak skutecznie leczyć zęby objęte hipomineralizacją” to dwudniowe szkolenie stacjonarne. Program dotyczy diagnostyki, profilaktyki i leczenia hipomineralizacji trzonowcowo-siekaczowej u dzieci oraz młodzieży.

Uczestnicy poznają sposoby postępowania w odcinku przednim i bocznym. Ponadto przećwiczą infiltrację żywicą Icon, zakładanie koron stalowych oraz skuteczne znieczulanie zębów objętych MIH.

Szkolenie prowadzą dr n. med. Anna Babczyńska-Staszewska oraz lek. dent. Marta Łabuś-Pilaszek. Kurs został przygotowany dla lekarzy, którzy leczą dzieci i młodzież oraz chcą uporządkować postępowanie w przypadku zaburzeń mineralizacji szkliwa.

Dlaczego warto wybrać kurs leczenia MIH?

MIH może być jednocześnie problemem estetycznym i funkcjonalnym. Zęby objęte hipomineralizacją często wykazują przebarwienia, nadwrażliwość i osłabienie szkliwa.

Ponadto szkliwo może ulegać posterupcyjnemu uszkodzeniu. W rezultacie pojawiają się dolegliwości bólowe, trudności w utrzymaniu higieny oraz zwiększone ryzyko próchnicy.

Leczenie bywa również trudne z powodu ograniczonej współpracy dziecka. Dlatego program uwzględnia nie tylko odbudowę tkanek, ale także kontrolę bólu i przygotowanie małego pacjenta.

Kurs przedstawia uporządkowany algorytm postępowania. Rozpoczyna się on od diagnostyki, a następnie prowadzi przez profilaktykę, leczenie estetyczne i odbudowę zębów bocznych.

Kurs leczenia MIH – diagnostyka i klasyfikacja

Pierwsza część szkolenia porządkuje najważniejsze informacje dotyczące MIH. Uczestnicy poznają definicję zaburzenia, epidemiologię oraz możliwe czynniki etiologiczne.

Następnie omawiana jest klasyfikacja MIH-TNI. Pozwala ona ocenić stopień zaawansowania zmian i dobrać właściwy sposób leczenia.

Dużą uwagę poświęcono diagnostyce różnicowej. Dzięki temu uczestnicy nauczą się odróżniać MIH od innych zaburzeń rozwojowych szkliwa.

Program obejmuje również profilaktykę domową i gabinetową. Zalecenia są dobierane do wieku pacjenta, lokalizacji zmian i stopnia uszkodzenia szkliwa.

Kurs leczenia MIH – odcinek przedni

W odcinku przednim głównym problemem są zwykle przebarwienia i nieprzezierności szkliwa. Zmiany mogą być białe, żółte lub brązowe.

Podczas kursu omawiana jest infiltracja żywicą Icon. Uczestnicy poznają mechanizm działania preparatu oraz zasady kwalifikacji pacjenta.

Następnie przeanalizują kolejne etapy zabiegu. Dowiedzą się również, jak ocenić możliwy efekt estetyczny jeszcze przed rozpoczęciem leczenia.

Program przedstawia zalety i ograniczenia infiltracji. Ponadto omawia najczęstsze błędy, niepełne zamaskowanie zmiany oraz możliwe powikłania.

Kurs leczenia MIH – odcinek boczny

Druga część szkolenia dotyczy stałych zębów trzonowych. W tych przypadkach MIH może prowadzić do szybkiego kruszenia szkliwa i rozległej destrukcji tkanek.

Uczestnicy poznają kryteria kwalifikacji zęba do odbudowy koroną stalową. Następnie przeanalizują wskazania i przeciwwskazania do pełnego pokrycia zęba.

Program obejmuje dobór właściwego rozmiaru korony oraz przygotowanie tkanek. Omawiane są dwie techniki preparacji stałego zęba trzonowego.

Co więcej, uczestnicy nauczą się kontrolować osadzenie korony, jej dopasowanie brzeżne i kontakty zwarciowe. Poznają również zasady końcowej korekty pracy.

Znieczulenie zębów objętych MIH

Zęby objęte hipomineralizacją często wykazują znaczną nadwrażliwość. Dlatego uzyskanie skutecznego znieczulenia może być trudniejsze niż w przypadku zdrowych tkanek.

Program obejmuje ocenę bólu przed rozpoczęciem leczenia. Następnie omawiane są techniki dobierane do rodzaju zęba i planowanej procedury.

Uczestnicy zobaczą demonstrację znieczulenia dookostnowego. Poznają również sposoby zwiększania komfortu dziecka i przewidywalności leczenia.

Praktyczny kurs leczenia MIH

Szkolenie łączy pięć godzin wykładów z ośmiogodzinną częścią praktyczną. Każda procedura jest najpierw prezentowana przez prowadzące.

Następnie uczestnicy samodzielnie wykonują ćwiczenia na modelach. Podczas pracy otrzymują wskazówki dotyczące kwalifikacji, kolejności etapów i eliminowania błędów.

Ćwiczenia obejmują infiltrację zmian w dwóch zębach siecznych. Ponadto każdy uczestnik przygotuje zęby stałe pod korony stalowe i założy dwie korony.

Dzięki temu kurs łączy diagnostykę, profilaktykę, leczenie estetyczne i odbudowę zębów bocznych. Zdobyte umiejętności można wykorzystać bezpośrednio w gabinecie.

CELEM KURSU jest rozwinięcie praktycznych kompetencji w rozpoznawaniu i leczeniu hipomineralizacji trzonowcowo-siekaczowej.

Kurs leczenia MIH pomaga dobrać postępowanie do lokalizacji zmiany, stanu szkliwa oraz wieku pacjenta. Uwzględnia zarówno problemy estetyczne, jak i funkcjonalne.

Uczestnicy przygotują się do wykonywania infiltracji żywicą Icon. Nauczą się również leczyć stałe zęby trzonowe za pomocą koron stalowych.

Ważnym celem jest także skuteczniejsze planowanie znieczulenia. Dzięki temu możliwe jest ograniczenie bólu, nadwrażliwości i stresu małego pacjenta.

Grafika promująca kurs leczenia MIH prowadzony przez dr n. med. Annę Babczyńską-Staszewską i lek. dent. Martę Łabuś-Pilaszek w Warszawie. Szkolenie obejmuje diagnostykę hipomineralizacji, infiltrację żywicą Icon, leczenie przebarwień, stosowanie koron stalowych i znieczulanie zębów trzonowych.

Dla kogo jest kurs leczenia MIH?

Szkolenie jest przeznaczone dla lekarzy dentystów leczących dzieci i młodzież. Kurs pomaga uporządkować diagnostykę oraz rozszerzyć zakres wykonywanych procedur.

Będzie szczególnie wartościowy dla lekarzy spotykających pacjentów z przebarwieniami, nadwrażliwością i kruszeniem szkliwa. Program przyda się również osobom rozpoczynającym pracę z MIH.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• stomatolodzy dziecięcy,
• lekarze rozpoczynający pracę z dziećmi,
• stomatolodzy zachowawczy,
• lekarze wykonujący estetyczne leczenie zmian szkliwa,
• lekarze stosujący korony stalowe,
• lekarze chcący poprawić skuteczność znieczulenia zębów z MIH.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program porządkuje podstawy diagnostyki i profilaktyki MIH. Jednocześnie obejmuje samodzielne wykonywanie bardziej wymagających procedur.

Należą do nich infiltracja żywicą, przygotowanie zębów pod korony stalowe oraz dobór techniki znieczulenia.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w leczeniu zachowawczym i pracy z dziećmi. Wcześniejsza praca materiałem Icon lub koronami stalowymi nie jest jednak wymagana.

Kurs koncentruje się na

• diagnostyce hipomineralizacji trzonowcowo-siekaczowej,
• klasyfikacji i ocenie stopnia zaawansowania MIH,
• różnicowaniu zaburzeń szkliwa,
• profilaktyce domowej i gabinetowej,
• leczeniu zmian w odcinku przednim,
• infiltracji żywicą Icon,
• leczeniu białych plam i przebarwień,
• postępowaniu w stałych zębach trzonowych,
• stosowaniu koron stalowych,
• przygotowaniu zęba pod koronę,
• kontroli nadwrażliwości i bólu,
• znieczulaniu zębów objętych MIH.

Czego nauczysz się podczas kursu leczenia MIH?

• jak rozpoznawać hipomineralizację trzonowcowo-siekaczową,
• jak oceniać stopień nasilenia zmian,
• jak odróżniać MIH od innych zaburzeń szkliwa,
• jak stosować klasyfikację MIH-TNI,
• jak planować profilaktykę domową,
• jak dobierać profilaktykę gabinetową,
• kiedy zastosować leczenie minimalnie inwazyjne,
• jak kwalifikować pacjenta do infiltracji Icon,
• jak przygotować powierzchnię zęba,
• jak wykonywać kolejne etapy infiltracji,
• jak ograniczać ryzyko błędów i powikłań,
• jak oceniać efekt estetyczny leczenia,
• kiedy zastosować koronę stalową,
• jak przygotować stały ząb trzonowy,
• jak dobrać rozmiar korony,
• jak osadzić i skorygować koronę,
• jak zaplanować leczenie zębów nadwrażliwych,
• jak zwiększyć skuteczność znieczulenia,
• jak wykorzystać poznane procedury w gabinecie.

Program kursu leczenia MIH

Wprowadzenie do hipomineralizacji

• definicja MIH,
• charakterystyka zmian szkliwa,
• epidemiologia hipomineralizacji,
• etiologia MIH w świetle badań,
• wpływ zaburzenia na wytrzymałość szkliwa,
• konsekwencje estetyczne i funkcjonalne,
• nadwrażliwość i dolegliwości bólowe,
• posterupcyjne uszkodzenie szkliwa.

Diagnostyka i klasyfikacja MIH

• rozpoznawanie charakterystycznych zmian,
• ocena lokalizacji przebarwień,
• ocena defektów struktury szkliwa,
• różnicowanie z innymi zmianami,
• klasyfikacja MIH-TNI,
• ocena stopnia zaawansowania,
• kwalifikacja do metody leczenia,
• planowanie leczenia odcinka przedniego i bocznego.

Profilaktyka domowa

• edukacja pacjenta i opiekunów,
• zasady codziennej higieny,
• ograniczanie nadwrażliwości,
• ochrona osłabionych tkanek,
• dostosowanie zaleceń do wieku dziecka,
• monitorowanie zmian przez rodziców.

Profilaktyka gabinetowa

• ocena ryzyka dalszego uszkodzenia szkliwa,
• planowanie wizyt kontrolnych,
• dobór postępowania do stopnia MIH,
• ograniczanie nadwrażliwości,
• ochrona przed kruszeniem szkliwa,
• kontrola higieny i ryzyka próchnicy.

Kurs leczenia MIH – przebarwienia zębów przednich

Diagnostyka zmian estetycznych

• ocena białych, żółtych i brązowych zmian,
• analiza rozległości przebarwienia,
• ocena głębokości zmiany,
• ocena jakości otaczającego szkliwa,
• ustalenie oczekiwań pacjenta i rodziców,
• kwalifikacja do leczenia minimalnie inwazyjnego.

Infiltracja żywicą Icon

• mechanizm działania infiltracji,
• zasady stosowania preparatu Icon,
• kwalifikacja pacjenta,
• przygotowanie powierzchni zęba,
• kolejne etapy procedury,
• kontrola efektu estetycznego,
• zalety infiltracji żywicą,
• ograniczenia metody.

Analiza przypadków klinicznych

• zmiany o różnym stopniu nasilenia,
• wybór strategii leczenia,
• ocena efektów estetycznych,
• najczęstsze błędy zabiegowe,
• niepełne zamaskowanie przebarwienia,
• możliwe powikłania.

Kurs leczenia MIH – stałe zęby trzonowe

Ocena kliniczna zębów bocznych

• ocena osłabienia szkliwa,
• diagnostyka posterupcyjnego uszkodzenia,
• analiza nadwrażliwości,
• ocena dolegliwości bólowych,
• ocena ryzyka szybkiej destrukcji,
• planowanie ochrony powierzchni żującej.

Kwalifikacja do korony stalowej

• ocena możliwości leczenia zachowawczego,
• wskazania do korony stalowej,
• wskazania do pełnego pokrycia zęba,
• przeciwwskazania do korony,
• planowanie etapów zabiegu,
• przygotowanie dziecka do leczenia.

Korony stalowe na zębach stałych

• rodzaje koron stosowanych w MIH,
• dobór właściwego rozmiaru,
• ocena warunków przed preparacją,
• przygotowanie stałego zęba trzonowego,
• dwie techniki preparacji,
• osadzenie korony,
• ocena dopasowania brzeżnego,
• kontrola kontaktów i funkcji,
• korekta gotowej pracy.

Skuteczne znieczulenie zębów z MIH

Zęby dotknięte MIH mogą wykazywać silną nadwrażliwość. Dlatego kontrola bólu powinna zostać zaplanowana jeszcze przed rozpoczęciem procedury.

Planowanie kontroli bólu

• ocena nasilenia nadwrażliwości,
• dobór znieczulenia do procedury,
• przygotowanie dziecka do zabiegu,
• ograniczanie stresu,
• ocena skuteczności znieczulenia.

Techniki znieczulenia

• trudności podczas znieczulania zębów z MIH,
• dobór techniki do leczonego zęba,
• znieczulenie zębów trzonowych,
• demonstracja znieczulenia dookostnowego,
• zwiększanie komfortu pacjenta,
• poprawa przewidywalności leczenia.

Część praktyczna kursu leczenia MIH

Część praktyczna trwa osiem godzin. Procedury są najpierw prezentowane podczas pokazów, a następnie wykonywane samodzielnie przez uczestników.

Podczas ćwiczeń lekarze otrzymują indywidualne wskazówki. Dotyczą one kwalifikacji pacjenta, kolejności pracy i sposobów eliminowania błędów.

Infiltracja przebarwień i białych plam

• demonstracja zabiegu Icon,
• infiltracja zmian w dwóch zębach siecznych,
• samodzielna praca na modelach,
• przygotowanie powierzchni szkliwa,
• wykonanie kolejnych etapów infiltracji,
• kontrola efektu estetycznego,
• kwalifikacja pacjenta,
• analiza zalet i ograniczeń,
• unikanie najczęstszych błędów,
• ograniczanie ryzyka powikłań,
• ocena wydajności opakowania,
• praktyczne wskazówki dotyczące preparatu.

Korony stalowe w odcinku bocznym

• demonstracja przygotowania zęba,
• preparacja stałego zęba trzonowego,
• ćwiczenie dwóch technik preparacji,
• dobór rozmiaru korony,
• założenie dwóch koron stalowych,
• samodzielna praca na modelach,
• kontrola osadzenia korony,
• ocena dopasowania brzeżnego,
• kontrola funkcji,
• końcowa korekta korony.

Znieczulenie zębów trzonowych

• analiza problemów ze znieczuleniem,
• dobór techniki do sytuacji klinicznej,
• demonstracja znieczulenia dookostnowego,
• ocena skuteczności znieczulenia,
• zwiększanie przewidywalności leczenia,
• poprawa komfortu dziecka,
• wskazówki do codziennej praktyki.

Najważniejsze informacje o kursie leczenia MIH

• termin: 11 grudnia 2026 r., godz. 10:00–18:00 oraz 12 grudnia 2026 r., godz. 9:00–17:00,
• miejsce: Sound Garden Hotel, ul. Żwirki i Wigury 18, 02-092 Warszawa,
• prowadzące: dr n. med. Anna Babczyńska-Staszewska i lek. dent. Marta Łabuś-Pilaszek,
• czas trwania: 16 godzin,
• część teoretyczna: 5 godzin,
• część praktyczna: 8 godzin,
• cena: 5250 PLN,
• punkty edukacyjne: 13 punktów,
• liczba wolnych miejsc: 16,
• forma: szkolenie stacjonarne,
• poziom: średniozaawansowany,
• edycja: 10. edycja.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia ze stomatologii dziecięcej, stomatologii zachowawczej oraz stomatologii estetycznej.

Leczenie MIH wymaga połączenia diagnostyki, profilaktyki i kontroli bólu. Jednocześnie ważne są ochrona osłabionych tkanek oraz estetyczne leczenie zębów przednich.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia z pedodoncji, leczenia zaburzeń szkliwa, infiltracji żywicą i stosowania koron stalowych.

Wytyczne dotyczące leczenia MIH

Aktualne zalecenia dotyczące diagnostyki i leczenia MIH można znaleźć w dokumencie European Academy of Paediatric Dentistry – wytyczne dotyczące MIH.

Rekomendacje dotyczące indywidualnego planowania terapii są dostępne również w materiałach International Association of Paediatric Dentistry – Management of MIH.

Kluczowe słowa

kurs leczenia MIH, MIH kurs, szkolenie MIH, leczenie hipomineralizacji, hipomineralizacja trzonowcowo-siekaczowa, diagnostyka MIH, klasyfikacja MIH-TNI, profilaktyka MIH, zęby objęte hipomineralizacją, zaburzenia mineralizacji szkliwa, posterupcyjne uszkodzenie szkliwa, nadwrażliwość zębów u dzieci, białe plamy na zębach, przebarwienia szkliwa, infiltracja żywicą Icon, Icon stomatologia, leczenie zębów przednich MIH, leczenie trzonowców MIH, korony stalowe, korony stalowe na zęby stałe, preparacja pod koronę stalową, znieczulenie zębów z MIH, znieczulenie dookostnowe, leczenie dzieci, stomatologia dziecięca kurs, kurs pedodoncji, leczenie minimalnie inwazyjne, hipomineralizacja u dzieci, Anna Babczyńska-Staszewska, Marta Łabuś-Pilaszek, kurs stomatologiczny Warszawa, MIH Warszawa

Artykuł MIH – jak skutecznie leczyć zęby objęte hipomineralizacją – 10. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

TMD bruksizm i szynoterapia to trzydniowe szkolenie hybrydowe dla lekarzy dentystów. Kurs dotyczy diagnostyki oraz prowadzenia pacjentów z zaburzeniami skroniowo-żuchwowymi, bólem i objawami bruksizmu.

Program przedstawia interdyscyplinarny model pracy. Łączy on kompetencje stomatologa, fizjoterapeuty oraz logopedy.

Szkolenie prowadzą lek. dent. Zbigniew Dziel, mgr Grzegorz Bigas oraz mgr Magdalena Borkowska. Każdy z prowadzących omawia pacjenta z perspektywy własnej dziedziny.

Dzięki temu uczestnicy lepiej rozumieją zależności pomiędzy stawami, mięśniami, żuchwą i językiem. Program uwzględnia także odcinek szyjny kręgosłupa oraz podstawowe funkcje układu stomatognatycznego.

Dlaczego warto wybrać kurs TMD bruksizm i szynoterapia?

Kurs został przygotowany dla lekarzy, którzy chcą uporządkować pracę z pacjentami bólowymi. Dotyczy to również osób zgłaszających ograniczoną ruchomość żuchwy lub problemy w obrębie stawów.

Program będzie przydatny także podczas leczenia pacjentów z bruksizmem. Ponadto pomaga zaplanować stabilizację funkcjonalną przed rozległą terapią stomatologiczną.

Zdobyta wiedza może być wykorzystana w protetyce, ortodoncji i stomatologii estetycznej. Przydaje się również podczas kompleksowych rekonstrukcji uzębienia.

Co ważne, szkolenie nie sprowadza terapii do jednej procedury. Uczy natomiast diagnozowania, różnicowania problemów i planowania kolejnych etapów leczenia.

TMD bruksizm i szynoterapia – interdyscyplinarne podejście

Pierwszy dzień zajęć dotyczy anatomii oraz funkcji układu ruchu narządu żucia. Uczestnicy poznają także zasady współpracy interdyscyplinarnej.

Omawiana jest rola stomatologa, fizjoterapeuty i logopedy. Następnie analizowane są mechanizmy powstawania dysfunkcji i bólu.

Program obejmuje również warsztat ćwiczeń stosowanych przez terapeutów. Dzięki temu lekarz może lepiej zrozumieć zakres pracy innych specjalistów.

Wspólnym celem jest przygotowanie spójnego planu leczenia. Ma on uwzględniać zarówno objawy, jak i możliwe przyczyny problemu pacjenta.

TMD bruksizm i szynoterapia – diagnostyka pacjenta

Drugi dzień koncentruje się na uporządkowanej diagnostyce. Program obejmuje wywiad, ankietę interdyscyplinarną oraz narzędzia DC/TMD.

Uczestnicy poznają także zasady badania klinicznego. Następnie uczą się zapisywać i interpretować uzyskane wyniki.

Ważnym elementem jest pokazowa wizyta diagnostyczna. Po jej zakończeniu uczestnicy przeprowadzają wzajemne badanie układu ruchu narządu żucia.

Praca odbywa się w trzyosobowych zespołach. Każdy uczestnik występuje w roli osoby badającej, badanej i asystującej.

Algorytmy postępowania w TMD i bólu

Podczas kursu omawiane są najczęstsze sytuacje kliniczne. Uczestnicy poznają algorytmy pomagające zaplanować dalszą diagnostykę i terapię.

Program pokazuje, kiedy leczenie może prowadzić lekarz dentysta. Wyjaśnia również, kiedy potrzebna jest konsultacja fizjoterapeuty, logopedy lub innego specjalisty.

Analizowane są także wskazania do iniekcji dostawowych i toksyny botulinowej. Ponadto omawiana jest kwalifikacja do plastyki wędzidełka języka.

Procedury te nie są przedstawiane jako uniwersalne rozwiązania. Stanowią jedynie możliwy element szerszego planu terapeutycznego.

Diagnostyka i prowadzenie pacjenta z bruksizmem

Trzeci dzień obejmuje diagnostykę aktywności bruksistycznej. Uczestnicy poznają różne postacie bruksizmu oraz współczesne standardy postępowania.

Program wyjaśnia różnice pomiędzy bruksizmem podczas snu i w czasie czuwania. Omawia również znaczenie wywiadu i obserwacji objawów klinicznych.

Dużą uwagę poświęcono czynnikom wpływającym na stan pacjenta. Należą do nich sen, aktywność fizyczna, dieta, emocje oraz relacje społeczne.

Uwzględniane są także czynniki psychologiczne. Mogą one wpływać na ból, napięcie mięśniowe i codzienne funkcjonowanie pacjenta.

TMD bruksizm i szynoterapia – pełny protokół szynoterapii

Istotną częścią szkolenia jest pełny protokół szynoterapii. Obejmuje on kwalifikację pacjenta oraz przygotowanie do wykonania szyny.

Uczestnicy uczą się rejestrować pozycję spoczynkową żuchwy. Następnie wykonują skany i przygotowują dane dla pracowni technicznej.

Program obejmuje frezowaną szynę stabilizacyjną wykonaną w technologii CAD/CAM. Omawiane są także zasady jej oddawania pacjentowi.

Uczestnicy uczą się kontrolować dopasowanie i kontakty. Ponadto poznają sposób przeprowadzania korekt oraz planowania wizyt kontrolnych.

Forma hybrydowa szkolenia

Kurs łączy przygotowanie online z trzydniowym szkoleniem stacjonarnym. Materiały teoretyczne są udostępniane jeszcze przed przyjazdem na zajęcia.

Nagrania można oglądać od 14. dnia przed rozpoczęciem kursu. Dostęp pozostaje aktywny przez 180 dni.

Dzięki temu uczestnicy mogą wcześniej poznać podstawowe zagadnienia. Podczas spotkania stacjonarnego więcej czasu pozostaje natomiast na praktykę.

Zajęcia na żywo obejmują badanie kliniczne, warsztaty oraz rejestrację żuchwy. Uczestnicy pracują także z szynami i rzeczywistymi przypadkami.

CELEM KURSU jest rozwinięcie kompetencji potrzebnych do diagnostyki pacjentów z TMD, bólem i objawami bruksizmu.

Szkolenie pomaga uporządkować wywiad oraz badanie układu ruchu narządu żucia. Uczy również stosowania narzędzi DC/TMD i interpretacji wyników.

Celem kursu TMD bruksizm i szynoterapia jest także przygotowanie uczestników do prowadzenia szynoterapii. Obejmuje to kwalifikację, rejestrację żuchwy, oddanie szyny i wizyty kontrolne.

Zdobyta wiedza ułatwia współpracę z fizjoterapeutą i logopedą. Ponadto pomaga bezpieczniej planować dalsze leczenie stomatologiczne.

Grafika promująca trzydniowe szkolenie TMD, bruksizm i szynoterapia prowadzone przez lek. dent. Zbigniewa Dziela, mgr. Grzegorza Bigasa i mgr Magdalenę Borkowską w Warszawie. Program obejmuje diagnostykę DC/TMD, badanie układu ruchu narządu żucia, współpracę interdyscyplinarną oraz szyny stabilizacyjne CAD/CAM.

Dla kogo jest szkolenie TMD bruksizm i szynoterapia?

Kurs jest przeznaczony dla lekarzy dentystów, którzy chcą rozpocząć lub uporządkować pracę z pacjentami zgłaszającymi zaburzenia czynnościowe.

Program będzie szczególnie przydatny podczas leczenia bólu mięśniowego, problemów stawowych i objawów bruksizmu. Skorzystają z niego również lekarze planujący szynoterapię.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• lekarze zajmujący się diagnostyką TMD,
• protetycy stomatologiczni,
• ortodonci,
• lekarze wykonujący kompleksowe rekonstrukcje,
• lekarze zajmujący się stomatologią estetyczną,
• lekarze stosujący szyny stabilizacyjne,
• lekarze współpracujący z fizjoterapeutami,
• lekarze współpracujący z logopedami,
• lekarze prowadzący pacjentów bólowych.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program porządkuje anatomię, funkcję, wywiad oraz podstawowe badanie kliniczne. Dlatego może być odpowiedni także dla lekarzy rozpoczynających pracę z TMD.

Jednocześnie kurs obejmuje interpretację DC/TMD, analizę bólu przewlekłego oraz podejmowanie decyzji interdyscyplinarnych. Ważną częścią jest również pełny protokół szynoterapii.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w badaniu stomatologicznym i analizie zwarcia. Wcześniejsze wykonywanie szyn nie jest jednak wymagane.

Kurs koncentruje się na

• diagnostyce zaburzeń skroniowo-żuchwowych,
• badaniu układu ruchu narządu żucia,
• stosowaniu narzędzi DC/TMD,
• różnicowaniu bólu ostrego i przewlekłego,
• diagnostyce bruksizmu,
• współpracy interdyscyplinarnej,
• rejestracji pozycji spoczynkowej żuchwy,
• kwalifikowaniu pacjentów do szynoterapii,
• szynach stabilizacyjnych CAD/CAM,
• oddawaniu i korygowaniu szyn,
• prowadzeniu wizyt kontrolnych,
• stabilizacji przed dalszym leczeniem.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak funkcjonuje układ ruchu narządu żucia,
• jak oceniać zależności pomiędzy stawami i mięśniami,
• jak analizować rolę języka, zębów i żuchwy,
• jak oceniać wpływ odcinka szyjnego,
• czym różni się TMD od bruksizmu,
• jak przeprowadzać wywiad z pacjentem bólowym,
• jak stosować ankietę interdyscyplinarną,
• jak wykorzystywać narzędzia DC/TMD,
• jak badać układ ruchu narządu żucia,
• jak zapisywać wyniki badania,
• jak interpretować uzyskane dane,
• jak różnicować ból ostry i przewlekły,
• kiedy skierować pacjenta do fizjoterapeuty,
• kiedy potrzebna jest konsultacja logopedy,
• jak stosować algorytmy postępowania,
• jak kwalifikować pacjenta do szyny,
• jak rejestrować pozycję żuchwy,
• jak przygotować skany do wykonania szyny,
• jak oddawać szynę stabilizacyjną,
• jak kontrolować i korygować szynę,
• jak planować wizyty kontrolne,
• jak stabilizować pacjenta przed dalszym leczeniem.

Program kursu TMD bruksizm i szynoterapia

Interdyscyplinarny model prowadzenia pacjenta

• leczenie zespołowe w gabinecie i poza nim,
• zakres odpowiedzialności lekarza dentysty,
• rola fizjoterapeuty w terapii TMD,
• rola logopedy i mioterapeuty,
• komunikacja pomiędzy specjalistami,
• analiza pacjenta z różnych perspektyw,
• planowanie wspólnego celu terapii.

Anatomia układu ruchu narządu żucia

• budowa stawów skroniowo-żuchwowych,
• funkcja stawów podczas ruchu,
• mięśnie żucia,
• ruchomość żuchwy,
• znaczenie języka i zębów,
• wpływ odcinka szyjnego kręgosłupa,
• wzajemne zależności elementów układu.

Funkcje układu stomatognatycznego

• żucie,
• połykanie,
• oddychanie,
• mówienie,
• pozycja spoczynkowa żuchwy,
• koordynacja mięśniowa.

Dysfunkcja i ból

• problemy czynnościowe według DC/TMD,
• klasyfikacje zaburzeń skroniowo-żuchwowych,
• najczęstsze objawy kliniczne,
• mechanizmy powstawania bólu,
• ból ostry i przewlekły,
• analiza przypadków klinicznych,
• wpływ leczenia stomatologicznego na pacjenta bólowego.

Diagnostyka TMD krok po kroku

Wywiad i ankiety

• uporządkowany wywiad z pacjentem,
• analiza głównych dolegliwości,
• ankieta interdyscyplinarna,
• formularze DC/TMD,
• ocena czasu trwania objawów,
• analiza wpływu bólu na codzienne funkcjonowanie.

Badanie kliniczne

• ocena zakresu ruchów żuchwy,
• badanie mięśni żucia,
• badanie stawów skroniowo-żuchwowych,
• ocena dźwięków stawowych,
• analiza bólu podczas ruchu,
• zapisywanie wyników badania.

Pokazowa wizyta diagnostyczna

• obserwacja przebiegu wizyty,
• analiza wywiadu,
• badanie pacjenta pokazowego,
• interpretacja wyników,
• planowanie dalszego postępowania,
• dyskusja z prowadzącymi.

Wzajemne badanie uczestników

• praca w trzyosobowych zespołach,
• rola lekarza badającego,
• rola osoby badanej,
• rola asysty,
• trzy pełne rundy badania,
• porządkowanie dokumentacji,
• interpretacja uzyskanych danych.

Bruksizm i czynniki wpływające na objawy

Diagnostyka bruksizmu

• bruksizm podczas snu,
• bruksizm w czasie czuwania,
• objawy zgłaszane przez pacjenta,
• objawy obserwowane klinicznie,
• aktywność mięśniowa,
• różnicowanie bruksizmu i TMD.

Styl życia i codzienne funkcjonowanie

• znaczenie jakości snu,
• wpływ aktywności fizycznej,
• znaczenie diety,
• nawyki dzienne,
• regeneracja organizmu,
• higiena snu.

Czynniki emocjonalne i psychologiczne

• stres i napięcie emocjonalne,
• relacje społeczne,
• ból przewlekły,
• wpływ objawów na jakość życia,
• czynniki podtrzymujące dolegliwości,
• potrzeba konsultacji specjalistycznej.

Algorytmy i procedury wspomagające leczenie

Kwalifikacja do konsultacji interdyscyplinarnej

• wskazania do fizjoterapii,
• wskazania do terapii logopedycznej,
• wskazania do mioterapii,
• sytuacje wymagające rozszerzonej diagnostyki,
• planowanie kolejności konsultacji,
• ustalanie wspólnego celu leczenia.

Procedury dodatkowe

• wskazania do iniekcji dostawowych,
• rola iniekcji w planie terapii,
• zastosowanie toksyny botulinowej,
• ograniczenia terapii toksyną botulinową,
• kwalifikacja do plastyki wędzidełka,
• współpraca po wykonaniu zabiegu.

Szynoterapia krok po kroku

Kwalifikacja pacjenta

• ocena wskazań do szyny,
• analiza objawów pacjenta,
• ocena stanu stawów i mięśni,
• analiza planowanego leczenia,
• ustalenie celu szynoterapii,
• przekazanie informacji pacjentowi.

Rejestracja pozycji żuchwy

• pozycja spoczynkowa żuchwy,
• przygotowanie pacjenta do rejestracji,
• wykonanie rejestratu,
• kontrola jego powtarzalności,
• analiza uzyskanej pozycji,
• przekazanie danych do pracowni.

Skanowanie i przygotowanie danych

• wykonanie skanów wewnątrzustnych,
• kontrola jakości skanów,
• rejestracja warunków zwarciowych,
• przygotowanie dokumentacji,
• przekazanie informacji technikowi,
• planowanie szyny CAD/CAM.

Oddanie szyny stabilizacyjnej

• kontrola dopasowania szyny,
• ocena retencji,
• kontrola kontaktów,
• korekta powierzchni szyny,
• instruktaż użytkowania,
• zalecenia dotyczące higieny.

Wizyty kontrolne

• ocena tolerancji szyny,
• analiza zmian objawów,
• ponowna kontrola kontaktów,
• wykonywanie korekt,
• ocena dalszych wskazań,
• planowanie kolejnych etapów leczenia.

Forma hybrydowa kursu

Kurs łączy materiały online z trzydniowymi zajęciami stacjonarnymi. Dzięki temu teoria może zostać poznana przed przyjazdem do Warszawy.

Kurs hybrydowy krok po kroku

• zapisanie się na szkolenie,
• uzyskanie dostępu do platformy,
• udostępnienie materiałów 14 dni wcześniej,
• zapoznanie się z wykładami online,
• przygotowanie pytań,
• udział w trzydniowych zajęciach,
• powrót do materiałów po kursie,
• dostęp do nagrań przez 180 dni.

Część praktyczna kursu TMD bruksizm i szynoterapia

Część praktyczna obejmuje procedury diagnostyczne i kolejne etapy szynoterapii. Uczestnicy pracują wzajemnie na sobie.

Dzięki temu mogą poznać badanie z perspektywy lekarza, asysty oraz pacjenta. Każdy etap jest omawiany przez prowadzących.

Warsztaty interdyscyplinarne

• ćwiczenia fizjoterapeutyczne,
• ćwiczenia logopedyczne,
• ćwiczenia miofunkcjonalne,
• analiza sposobu wykonywania ćwiczeń,
• poznanie celów terapii,
• omówienie współpracy specjalistów.

Badanie układu ruchu narządu żucia

• obserwacja wizyty diagnostycznej,
• przeprowadzanie wywiadu,
• analiza ankiet,
• wzajemne badanie uczestników,
• wykonanie trzech rund badania,
• zapisywanie wyników,
• interpretacja danych.

Rejestracja do szyny stabilizacyjnej

• rejestracja pozycji spoczynkowej żuchwy,
• wykonanie skanów uczestników,
• przygotowanie danych dla pracowni,
• praca w parach,
• kontrola rejestratu,
• analiza powtarzalności pozycji.

Oddanie i korekta szyn

• oddanie szyny w parach,
• kontrola dopasowania,
• ocena kontaktów,
• korekta szyny stabilizacyjnej,
• ocena komfortu użytkowania,
• planowanie wizyt kontrolnych.

Analiza przypadków klinicznych

• analiza rzeczywistych pacjentów,
• interpretacja wyników diagnostycznych,
• wybór algorytmu postępowania,
• kwalifikacja do konsultacji,
• planowanie dalszej terapii,
• dyskusja z prowadzącymi.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia z okluzji, protetyki, ortodoncji, stomatologii estetycznej oraz stomatologii cyfrowej.

Diagnostyka TMD i prowadzenie szynoterapii wymagają połączenia kilku obszarów wiedzy. Należą do nich funkcja narządu żucia, okluzja, ból i planowanie leczenia.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia z TMD, bruksizmu, szynoterapii i leczenia kompleksowego.

Materiały dotyczące diagnostyki TMD

Oficjalne formularze i kryteria diagnostyczne są dostępne w zasobach INfORM – Diagnostic Criteria for Temporomandibular Disorders.

Informacje dotyczące bólu ustno-twarzowego i TMD można znaleźć także na stronie American Academy of Orofacial Pain.

Kluczowe słowa

TMD bruksizm i szynoterapia, kurs TMD, szkolenie TMD, bruksizm kurs, szynoterapia kurs, zaburzenia skroniowo-żuchwowe, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego, staw skroniowo-żuchwowy, układ ruchu narządu żucia, URNŻ, diagnostyka TMD, DC/TMD, ankiety DC/TMD, badanie układu ruchu narządu żucia, ból ustno-twarzowy, ból mięśni żucia, ból przewlekły, bruksizm podczas snu, bruksizm w czasie czuwania, diagnostyka bruksizmu, leczenie interdyscyplinarne, fizjoterapia stomatologiczna, logopedia stomatologiczna, mioterapia, rejestracja pozycji spoczynkowej żuchwy, szyna stabilizacyjna, szyna CAD/CAM, szyna frezowana, kwalifikacja do szynoterapii, korekta szyny, iniekcje dostawowe, toksyna botulinowa, wędzidełko języka, Zbigniew Dziel, Grzegorz Bigas, Magdalena Borkowska, kurs dla dentystów Warszawa, TMD Warszawa

Artykuł TMD, bruksizm i szynoterapia – 3. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Okluzja i planowanie leczenia kompleksowego to trzydniowe szkolenie stacjonarne dla lekarzy dentystów. Kurs dotyczy diagnostyki funkcjonalnej, analizy estetycznej, fotografii stomatologicznej oraz deprogramacji.

Program pokazuje, jak odejść od leczenia wyłącznie pojedynczego zęba. Zamiast tego uczestnicy uczą się analizować funkcję całego układu stomatognatycznego.

W planowaniu uwzględniane są również estetyka twarzy, stan zębów oraz oczekiwania pacjenta. Dzięki temu możliwe jest przygotowanie bardziej uporządkowanego i przewidywalnego planu terapii.

Dlaczego warto wybrać kurs okluzji i planowania leczenia kompleksowego?

Leczenie kompleksowe wymaga zebrania większej ilości informacji niż terapia pojedynczego ubytku. Dlatego kurs przedstawia uporządkowany sposób tworzenia dokumentacji.

Dokumentacja obejmuje fotografie portretowe i wewnątrzustne. Ponadto wykorzystywane są badania radiologiczne, skany, wyciski i modele diagnostyczne.

Uczestnicy uczą się również analizować mięśnie, stawy skroniowo-żuchwowe i warunki okluzyjne. Następnie łączą wszystkie informacje w jeden proces diagnostyczny.

Zebrane dane tworzą obraz „wirtualnego pacjenta”. Dzięki temu lekarz może określić docelowy efekt terapii jeszcze przed rozpoczęciem leczenia.

Okluzja i planowanie leczenia kompleksowego – fotografia

Pierwszy dzień szkolenia koncentruje się na fotografii stomatologicznej. Uczestnicy poznają zasady obsługi aparatu i ustawienia podstawowych parametrów.

Następnie wykonują powtarzalny zestaw zdjęć portretowych oraz wewnątrzustnych. Fotografie mają umożliwić porównywanie stanu pacjenta na kolejnych etapach leczenia.

Program obejmuje także analizę estetyczną na zdjęciach 2D. Uczestnicy uczą się rozpoznawać najważniejsze linie i punkty orientacyjne.

Analiza pozwala ocenić położenie zębów względem twarzy. Ponadto pomaga określić proporcje, przebieg płaszczyzn oraz możliwy kierunek zmian estetycznych.

Analiza estetyczna i wirtualny pacjent

Fotografie są łączone z innymi danymi diagnostycznymi. Mogą to być skany wewnątrzustne, wyciski, modele oraz badania CBCT.

Dzięki temu lekarz tworzy cyfrową reprezentację pacjenta. Następnie może analizować estetykę, funkcję i stan struktur zębowych.

Wirtualny pacjent ułatwia również komunikację z technikiem dentystycznym. Co więcej, może pomóc w przedstawieniu pacjentowi przewidywanego kierunku leczenia.

Uczestnicy poznają sposób porządkowania wszystkich danych. Celem jest stworzenie dokumentacji, która rzeczywiście wspiera podejmowanie decyzji klinicznych.

Okluzja i planowanie leczenia kompleksowego – diagnostyka funkcjonalna

Drugi dzień obejmuje podstawy zdrowej okluzji i badanie układu stomatognatycznego. Omawiana jest również ankieta Koisa.

Uczestnicy poznają znaczenie kontaktów okluzyjnych oraz terapeutycznej pozycji żuchwy. Analizują także funkcję mięśni i stawów.

Program uwzględnia swobodny akt żucia. Dzięki temu ocena pacjenta nie ogranicza się jedynie do statycznego zwarcia.

Badanie pomaga określić stopień trudności przypadku. Następnie lekarz może zdecydować, czy pacjent może być leczony w aktualnych warunkach zwarciowych.

Ankieta Koisa i ocena stopnia trudności

Ankieta Koisa pomaga uporządkować informacje dotyczące pacjenta. Obejmuje ona między innymi zagadnienia funkcjonalne, biomechaniczne i estetyczne.

Uczestnicy uczą się wykorzystywać ankietę podczas badania. Następnie porównują jej wyniki z dokumentacją i oceną kliniczną.

Dzięki temu łatwiej rozpoznać główne czynniki ryzyka. Można również określić, które obszary wymagają dokładniejszej diagnostyki.

Końcowym etapem jest przygotowanie opinii diagnostycznej. Powinna ona wyjaśniać przyczyny problemów oraz wskazywać możliwe kierunki leczenia.

Podnoszenie wysokości zwarcia

Okluzja i planowanie leczenia kompleksowego obejmuje również zasady zmiany wysokości zwarcia. Uczestnicy poznają kryteria kwalifikacji pacjenta.

Program pokazuje, kiedy leczenie można przeprowadzić w aktualnej wysokości. Omawia także sytuacje, w których warto rozważyć jej podniesienie.

Uczestnicy uczą się określać zakres planowanej zmiany. Decyzja jest łączona z estetyką, funkcją i ilością zachowanych tkanek zęba.

Podnoszenie wysokości zwarcia nie jest przedstawiane jako procedura uniwersalna. Powinno wynikać z pełnej diagnostyki i jasno określonego celu leczenia.

Deprogramacja i rejestracja zwarcia

Trzeci dzień jest poświęcony deprogramacji oraz rejestracji pozycji żuchwy. Uczestnicy poznają kilka metod stosowanych w praktyce klinicznej.

Program obejmuje Leaf Gauge, deprogramator Koisa, Lucia Jig oraz rękoczyn Dawsona. Każda technika jest omawiana oddzielnie.

Uczestnicy poznają wskazania do poszczególnych metod. Następnie uczą się wykonywać deprogramację i oceniać uzyskany rezultat.

Ważnym elementem jest rejestracja zwarcia po deprogramacji. Uzyskane dane mogą być następnie wykorzystane podczas planowania dalszych etapów terapii.

Tworzenie kompleksowego planu leczenia

Istotną częścią szkolenia jest tworzenie różnych wariantów terapii. Uczestnicy analizują przypadki na podstawie pełnej dokumentacji.

Najpierw określają główny problem pacjenta. Następnie wyznaczają cel leczenia i możliwą kolejność procedur.

Plan powinien uwzględniać funkcję, estetykę i stan struktur zębowych. Jednocześnie musi odpowiadać możliwościom oraz oczekiwaniom pacjenta.

Uczestnicy uczą się także rozdzielać leczenie na etapy. Dzięki temu nawet złożona terapia może zostać przedstawiona w sposób przejrzysty.

Komunikacja i prezentowanie planu pacjentowi

Kurs pokazuje, jak omawiać wyniki diagnostyki z pacjentem. Lekarz powinien jasno wyjaśnić przyczynę problemu oraz konsekwencje braku leczenia.

Następnie przedstawiane są możliwe warianty terapii. Każdy wariant może różnić się zakresem, kolejnością, czasem oraz kosztami.

Ważna jest komunikacja oparta na faktach i dokumentacji. Dzięki temu pacjent może podjąć bardziej świadomą decyzję.

Program obejmuje również etyczne przedstawianie ograniczeń leczenia. Uczestnicy uczą się unikać obietnic, których nie można poprzeć diagnostyką.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności kompleksowego diagnozowania pacjentów. Uczestnicy uczą się przygotowywać plany uwzględniające funkcję, estetykę i strukturę zębów.

Okluzja i planowanie leczenia kompleksowego pomaga połączyć fotografie, badania radiologiczne i dane kliniczne. Następnie informacje są wykorzystywane do przygotowania logicznego planu terapii.

Celem kursu jest także nauka bezpiecznego planowania zmiany wysokości zwarcia. Program obejmuje ponadto deprogramację oraz rejestrację pozycji żuchwy.

Zdobyte umiejętności mogą ułatwić przejście od stomatologii interwencyjnej do leczenia przyczynowego. Pomagają również lepiej komunikować się z pacjentem i zespołem.

Grafika promująca szkolenie z okluzji i planowania leczenia kompleksowego prowadzone przez lek. dent. Bartłomieja Załęskiego i lek. dent. Karola Babińskiego w Warszawie. Program obejmuje fotografię stomatologiczną, analizę estetyczną, ankietę Koisa, badanie mięśni i stawów, podnoszenie wysokości zwarcia, deprogramację oraz tworzenie planów leczenia.

Dla kogo jest szkolenie z okluzji i planowania leczenia kompleksowego?

Szkolenie jest przeznaczone dla lekarzy, którzy chcą patrzeć na pacjenta szerzej niż przez pryzmat pojedynczego zęba.

Program będzie przydatny osobom rozpoczynającym pracę z większymi przypadkami. Skorzystają z niego także doświadczeni lekarze chcący uporządkować diagnostykę.

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• protetycy stomatologiczni,
• stomatolodzy zachowawczy,
• lekarze zajmujący się stomatologią estetyczną,
• ortodonci uczestniczący w leczeniu interdyscyplinarnym,
• endodonci planujący odbudowę zębów,
• lekarze wykonujący rozległe rekonstrukcje,
• lekarze planujący zmianę wysokości zwarcia,
• lekarze rozwijający diagnostykę funkcjonalną,
• lekarze prezentujący kompleksowe plany leczenia.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Program rozpoczyna się od podstaw dokumentacji, estetyki i okluzji. Dlatego może być odpowiedni dla lekarzy rozpoczynających planowanie większych przypadków.

Jednocześnie kurs obejmuje zmianę wysokości zwarcia, deprogramację oraz rejestrację żuchwy. Uczestnicy przygotowują również kompleksowe warianty terapii.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w diagnostyce stomatologicznej i wykonywaniu odbudów. Wcześniejsza praca z ankietą Koisa nie jest jednak wymagana.

Kurs koncentruje się na

• okluzji i planowaniu leczenia kompleksowego,
• przechodzeniu od leczenia objawowego do przyczynowego,
• fotografii portretowej i wewnątrzustnej,
• tworzeniu wirtualnego pacjenta,
• analizie estetycznej twarzy i uzębienia,
• diagnostyce funkcjonalnej,
• ankiecie Koisa,
• badaniu mięśni i stawów,
• analizie warunków okluzyjnych,
• podnoszeniu wysokości zwarcia,
• deprogramacji i rejestracji zwarcia,
• tworzeniu wariantów planu leczenia,
• komunikacji z pacjentem.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak przygotować gabinet do leczenia kompleksowego,
• jak przejść od leczenia pojedynczego zęba do leczenia przyczynowego,
• jak określić zakres potrzebnej dokumentacji,
• jak wykonywać powtarzalne fotografie,
• jak fotografować twarz i jamę ustną,
• jak wykorzystywać CBCT, skany i wyciski,
• jak tworzyć wirtualnego pacjenta,
• jak przeprowadzać analizę estetyczną,
• jak wyznaczać linie i punkty orientacyjne,
• jak analizować proporcje twarzy i uśmiechu,
• jak wykorzystywać ankietę Koisa,
• jak badać mięśnie żucia,
• jak badać stawy skroniowo-żuchwowe,
• jak oceniać funkcję układu stomatognatycznego,
• jak określić stopień trudności przypadku,
• jak oceniać stabilność okluzyjną,
• kiedy leczyć w aktualnej wysokości zwarcia,
• kiedy rozważyć podniesienie wysokości,
• jak określić zakres planowanej zmiany,
• kiedy zastosować deprogramację,
• jak dobrać metodę deprogramacji,
• jak wykonać rejestrację zwarcia,
• jak tworzyć warianty planu leczenia,
• jak ustalić kolejność procedur,
• jak przedstawić plan pacjentowi,
• jak omawiać warianty i koszty terapii.

Program kursu okluzji i planowania leczenia kompleksowego

Algorytm planowania leczenia

• przejście od leczenia objawowego do przyczynowego,
• określenie głównego problemu pacjenta,
• zbieranie danych diagnostycznych,
• porządkowanie dokumentacji,
• ocena estetyki i funkcji,
• ocena struktur zębowych,
• wyznaczanie celu leczenia,
• tworzenie wariantów terapii.

Ścieżka pacjenta w gabinecie

• pierwsza konsultacja,
• zebranie wywiadu,
• wykonanie fotografii,
• diagnostyka radiologiczna,
• skanowanie lub pobranie wycisków,
• analiza funkcjonalna,
• analiza estetyczna,
• przygotowanie planu,
• prezentacja planu pacjentowi,
• kontrola kolejnych etapów.

Tworzenie wirtualnego pacjenta

• fotografie portretowe,
• fotografie wewnątrzustne,
• badania CBCT,
• skany wewnątrzustne,
• wyciski i modele diagnostyczne,
• łączenie dostępnych danych,
• wykorzystanie oprogramowania,
• prezentowanie kierunku leczenia.

Fotografia stomatologiczna

Przygotowanie sprzętu

• obsługa aparatu fotograficznego,
• dobór obiektywu i lampy,
• ustawienie podstawowych parametrów,
• przygotowanie tła i stanowiska,
• organizacja pracy z asystą,
• powtarzalność dokumentacji.

Fotografie portretowe

• ustawienie pacjenta,
• zdjęcia twarzy na wprost,
• fotografie profilu,
• zdjęcia uśmiechu,
• kontrola położenia głowy,
• analiza proporcji twarzy.

Fotografie wewnątrzustne

• dobór retraktorów,
• zastosowanie lusterek,
• zdjęcia łuków zębowych,
• fotografie zwarcia,
• dokumentacja odcinka przedniego,
• kontrola ostrości i ekspozycji.

Ocena estetyczna pacjenta

Badanie twarzy

• linie i punkty orientacyjne,
• symetria twarzy,
• proporcje pionowe i poziome,
• położenie warg,
• ekspozycja zębów,
• analiza profilu.

Analiza uśmiechu

• linia uśmiechu,
• przebieg płaszczyzny siecznej,
• ekspozycja dziąseł,
• proporcje zębów przednich,
• położenie linii pośrodkowej,
• relacja zębów do twarzy.

Wyznaczanie celu estetycznego

• określenie docelowego położenia zębów,
• analiza możliwości leczenia,
• połączenie estetyki z funkcją,
• uwzględnienie oczekiwań pacjenta,
• przygotowanie wizualnego planu.

Okluzja i diagnostyka funkcjonalna

Podstawy zdrowej okluzji

• kontakty okluzyjne,
• stabilność zwarcia,
• prowadzenia w ruchach żuchwy,
• terapeutyczna pozycja żuchwy,
• swobodny akt żucia,
• zależność funkcji i struktury.

Badanie mięśni

• palpacja mięśni żucia,
• ocena bolesności,
• analiza napięcia mięśniowego,
• ocena symetrii funkcji,
• interpretacja objawów.

Badanie stawów skroniowo-żuchwowych

• ocena zakresu ruchu,
• analiza toru ruchu żuchwy,
• ocena dźwięków stawowych,
• badanie bolesności,
• interpretacja wyników.

Ankieta Koisa

• porządkowanie danych klinicznych,
• ocena czynników funkcjonalnych,
• ocena czynników biomechanicznych,
• ocena ryzyka estetycznego,
• określenie stopnia trudności,
• przygotowanie opinii diagnostycznej.

Zmiana wysokości zwarcia

Kwalifikacja pacjenta

• ocena zużycia zębów,
• analiza dostępnego miejsca,
• ocena stanu mięśni i stawów,
• analiza estetyki twarzy,
• ocena aktualnych kontaktów,
• wyznaczenie celu zmiany.

Planowanie zakresu zmiany

• określenie planowanej wysokości,
• analiza przestrzeni dla odbudów,
• połączenie funkcji z estetyką,
• ocena wpływu na odcinek przedni,
• planowanie odbudowy zębów bocznych,
• kontrola przewidywalności leczenia.

Deprogramacja krok po kroku

Wskazania do deprogramacji

• niestabilne kontakty okluzyjne,
• potrzeba rejestracji pozycji żuchwy,
• planowanie rozległych rekonstrukcji,
• ocena wpływu mięśni na zwarcie,
• przygotowanie do analizy funkcjonalnej.

Leaf Gauge

• zasady stosowania,
• przygotowanie pacjenta,
• wykonanie deprogramacji,
• ocena powtarzalności pozycji,
• rejestracja zwarcia.

Deprogramator Koisa

• wskazania kliniczne,
• przygotowanie urządzenia,
• zasady użytkowania,
• kontrola odpowiedzi pacjenta,
• wykorzystanie w planowaniu.

Lucia Jig i rękoczyn Dawsona

• przygotowanie Lucia Jig,
• wykonanie procedury,
• zasady rękoczynu Dawsona,
• kontrola pozycji żuchwy,
• porównanie metod,
• dobór techniki do przypadku.

Część praktyczna szkolenia

Część praktyczna obejmuje procedury wykonywane podczas diagnostyki i planowania. Uczestnicy pracują samodzielnie oraz w grupach.

Każde ćwiczenie jest poprzedzone omówieniem. Następnie prowadzący pomagają uczestnikom uporządkować uzyskane wyniki.

Fotografia i analiza estetyczna

• obsługa aparatu,
• wykonanie zdjęć portretowych,
• wykonanie zdjęć wewnątrzustnych,
• analiza fotografii 2D,
• wyznaczanie linii orientacyjnych,
• ocena estetyki uśmiechu.

Badanie funkcjonalne

• wypełnianie ankiety Koisa,
• badanie mięśni żucia,
• badanie stawów,
• ocena ruchów żuchwy,
• analiza warunków okluzyjnych,
• porządkowanie wyników.

Deprogramacja i rejestracja

• praca z Leaf Gauge,
• praca z deprogramatorem Koisa,
• wykonanie Lucia Jig,
• ćwiczenie rękoczynu Dawsona,
• rejestracja pozycji żuchwy,
• kontrola powtarzalności.

Grupowe planowanie leczenia

• analiza pełnej dokumentacji,
• rozpoznanie głównego problemu,
• określenie celu leczenia,
• przygotowanie wariantów terapii,
• ustalenie kolejności procedur,
• prezentacja planu grupie,
• omówienie decyzji z prowadzącymi.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia z okluzji, protetyki, stomatologii estetycznej, stomatologii cyfrowej oraz komunikacji z pacjentem.

Leczenie kompleksowe wymaga połączenia diagnostyki funkcjonalnej z analizą estetyczną. Ważne są również fotografia, okluzja i właściwa komunikacja.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia z okluzji, protetyki, TMD i stomatologii estetycznej.

Materiały dotyczące okluzji i planowania leczenia

Więcej informacji dotyczących funkcjonalnej okluzji można znaleźć w materiałach Kois Center – Treatment Planning & Functional Occlusion.

Materiały dotyczące kompleksowego badania i planowania terapii są dostępne również w zasobach The Dawson Academy – Treatment Planning.

Kluczowe słowa

okluzja i planowanie leczenia kompleksowego, kurs okluzji, szkolenie z okluzji, leczenie kompleksowe, planowanie leczenia kompleksowego, leczenie przyczynowe, single tooth dentistry, diagnostyka kompleksowa, analiza funkcjonalna, ankieta Koisa, Kois, układ stomatognatyczny, badanie mięśni, badanie stawów skroniowo-żuchwowych, stabilność okluzyjna, terapeutyczna pozycja żuchwy, kontakty okluzyjne, podniesienie wysokości zwarcia, zmiana wysokości zwarcia, deprogramacja, Leaf Gauge, Lucia Jig, deprogramator Koisa, rękoczyn Dawsona, rejestracja zwarcia, fotografia stomatologiczna, dokumentacja fotograficzna, fotografia portretowa, fotografia wewnątrzustna, analiza estetyczna, cyfrowe planowanie uśmiechu, wirtualny pacjent, plan leczenia, warianty leczenia, komunikacja z pacjentem, prezentacja planu leczenia, Bartłomiej Załęski, Karol Babiński, kurs stomatologiczny Warszawa, okluzja Warszawa

Artykuł Okluzja i planowanie leczenia kompleksowego – 8. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Kurs leczenia zębów mlecznych „Mleczaki bez tajemnic – przewidywalne i jakościowe leczenie dzieci – schematy i procedury” to praktyczne szkolenie stacjonarne. Program dotyczy najczęstszych problemów występujących podczas pracy z małymi pacjentami.

Uczestnicy poznają zasady diagnostyki, planowania leczenia oraz prowadzenia wizyt bólowych. Ponadto program obejmuje leczenie miazgi, odbudowy ubytków, korony stalowe SSC i ekstrakcje.

Szkolenie prowadzi lek. dent. Swietłana Kozaczuk. Kurs został przygotowany głównie dla lekarzy rozpoczynających pracę z dziećmi.

Skorzystają z niego również osoby, które chcą uporządkować wiedzę z zakresu pedodoncji. Program opiera się na schematach postępowania, zdjęciach radiologicznych i rzeczywistych przypadkach klinicznych.

Dlaczego warto wybrać kurs leczenia zębów mlecznych?

Leczenie dzieci wymaga połączenia właściwej diagnostyki i sprawnego wykonywania procedur. Równie ważna jest komunikacja z dzieckiem oraz jego opiekunem.

Lekarz powinien uwzględnić wiek pacjenta i stopień współpracy. Znaczenie mają także faza rozwoju uzębienia oraz przewidywany czas utrzymania zęba mlecznego.

Dlatego podczas kursu omawiane są uporządkowane algorytmy postępowania. Pomagają one wybrać leczenie dostosowane do warunków klinicznych.

Uczestnicy uczą się również rozpoznawać granice leczenia gabinetowego. Dzięki temu łatwiej zdecydować, kiedy dziecko wymaga skierowania do ośrodka specjalistycznego.

Kurs leczenia zębów mlecznych – pierwsza wizyta

Program przedstawia sposób prowadzenia pierwszej wizyty planowej. Omawia także wizytę nagłą związaną z bólem, obrzękiem lub ropniem.

Uczestnicy poznają zasady zbierania wywiadu medycznego i stomatologicznego. Następnie uczą się budować kontakt z dzieckiem oraz rodzicem.

Podczas badania oceniany jest stan uzębienia mlecznego i mieszanego. Na tej podstawie lekarz może przygotować wstępny plan leczenia.

Co więcej, kurs pokazuje, jak ustalić kolejność wizyt. Pozwala to najpierw zająć się bólem, zakażeniem i zębami o najgorszym rokowaniu.

Diagnostyka radiologiczna u dzieci

Ważnym elementem szkolenia jest diagnostyka radiologiczna. Uczestnicy uczą się wykonywać i interpretować zdjęcia RTG u dzieci.

Program obejmuje ocenę fizjologicznej resorpcji korzeni zębów mlecznych. Omawiane są także zawiązki zębów stałych i fazy wymiany uzębienia.

Ponadto uczestnicy analizują zmiany zapalne, ubytki próchnicowe i obraz tkanek okołowierzchołkowych. Dzięki temu mogą trafniej kwalifikować ząb do leczenia.

Obraz radiologiczny jest zawsze łączony z badaniem klinicznym. Dopiero wtedy podejmowana jest decyzja o obserwacji, leczeniu miazgi lub ekstrakcji.

Leczenie miazgi zębów mlecznych

Kurs leczenia zębów mlecznych obejmuje postępowanie w zapaleniach miazgi. Uczestnicy poznają wskazania do pulpotomii i pulpektomii.

Omawiane są objawy kliniczne oraz obraz radiologiczny. Następnie lekarze analizują możliwość dalszego utrzymania zęba w jamie ustnej.

Program przedstawia kolejne etapy pulpotomii. Obejmuje przygotowanie zęba, izolację, usunięcie miazgi komorowej i ocenę krwawienia.

W przypadku pulpektomii omawiane jest opracowanie kanałów oraz dobór materiału. Ważnym elementem jest również ochrona zawiązka zęba stałego.

Koferdam i odbudowa ubytków klasy II

Osobny moduł dotyczy izolacji pola zabiegowego. Uczestnicy uczą się zakładać koferdam na zęby mleczne oraz pierwsze trzonowce stałe.

Program obejmuje dobór gumy, ramki i klamer. Omawiane są także sposoby stabilizacji koferdamu przy ograniczonej współpracy dziecka.

Następnie uczestnicy przechodzą do odbudowy ubytków klasy II. Poznają różnice w budowie szkliwa, zębiny i komory miazgi zęba mlecznego.

Ćwiczenia obejmują preparację ubytku, dobór matrycy i zastosowanie klina. Uczestnicy uczą się również odtwarzać punkt styczny i szczelność brzeżną.

Korony stalowe SSC i technika Hall

Istotnym elementem szkolenia jest praca z prefabrykowanymi koronami stalowymi SSC. Program obejmuje kwalifikację zęba i wybór odpowiedniego rozmiaru korony.

Uczestnicy poznają konwencjonalną preparację zęba. Następnie uczą się dopasowywać, kształtować i cementować koronę.

Omawiana jest również technika Hall. W tym przypadku korona może zostać założona bez klasycznej preparacji tkanek.

Prowadząca wyjaśnia różnice pomiędzy obiema metodami. Dzięki temu uczestnik może dobrać postępowanie do konkretnej sytuacji klinicznej.

Ekstrakcje zębów mlecznych

Kurs porusza również temat ekstrakcji zębów mlecznych. Uczestnicy poznają zasady kwalifikacji zęba do usunięcia.

Pod uwagę brane są rozległość procesu zapalnego, stopień resorpcji korzeni i położenie zawiązka zęba stałego. Oceniane jest także rokowanie dla leczenia zachowawczego.

Program obejmuje dobór znieczulenia miejscowego oraz instrumentarium. Omawiana jest również atraumatyczna technika prowadzenia zabiegu.

Ponadto uczestnicy poznają sposoby ograniczania powikłań. Uczą się także przekazywać rodzicom zalecenia po ekstrakcji.

Sedacja i znieczulenie ogólne u dzieci

Nie każde dziecko może być skutecznie leczone podczas standardowej wizyty. Dlatego program obejmuje również kwalifikację do sedacji lub znieczulenia ogólnego.

Oceniane są stopień współpracy, zakres potrzebnego leczenia i wcześniejsze doświadczenia dziecka. Następnie omawiane są możliwe formy dalszego postępowania.

Ta część kursu dotyczy kwalifikacji i planowania. Nie obejmuje natomiast samodzielnego wykonywania sedacji lub znieczulenia ogólnego.

Uczestnicy uczą się również rozmawiać z rodzicami o skierowaniu. Dzięki temu można uniknąć serii nieskutecznych i traumatyzujących wizyt.

Praktyczny kurs leczenia zębów mlecznych

Część praktyczna trwa cztery godziny. Każda procedura jest najpierw prezentowana przez prowadzącą.

Następnie uczestnicy wykonują ćwiczenia samodzielnie. Otrzymują przy tym wskazówki dotyczące kolejności pracy i eliminowania błędów.

Ćwiczenia obejmują analizę zdjęć RTG, zakładanie koferdamu oraz odbudowę ubytku klasy II. Uczestnicy pracują również z koronami stalowymi.

Ważnym elementem jest dyskusja trudnych przypadków. Dzięki temu lekarze uczą się podejmować decyzje podczas wizyt bólowych i nagłych.

CELEM KURSU jest rozwinięcie praktycznych umiejętności potrzebnych do diagnostyki i leczenia dzieci.

Kurs leczenia zębów mlecznych porządkuje zasady prowadzenia wizyt planowych i bólowych. Pomaga również podejmować decyzje na podstawie obrazu klinicznego i radiologicznego.

Uczestnicy przygotują się do wykonywania pulpotomii, pulpektomii i odbudów klasy II. Nauczą się także stosować koferdam oraz korony stalowe SSC.

Celem jest również rozpoznawanie sytuacji wymagających ekstrakcji, sedacji lub leczenia w znieczuleniu ogólnym. Kurs pomaga także prawidłowo kierować pacjentów do specjalistów.

Grafika promująca kurs leczenia zębów mlecznych prowadzony przez lek. dent. Swietłanę Kozaczuk w Warszawie. Program obejmuje diagnostykę radiologiczną, pulpotomię, pulpektomię, izolację koferdamem, odbudowy klasy II, korony stalowe SSC i ekstrakcje zębów mlecznych.

Dla kogo jest kurs leczenia zębów mlecznych?

Szkolenie jest przeznaczone dla lekarzy rozpoczynających pracę z dziećmi. Program pomaga uporządkować podstawowe procedury stosowane w pedodoncji.

Kurs będzie przydatny również lekarzom ogólnie praktykującym. Dotyczy to szczególnie osób, które okazjonalnie przyjmują małych pacjentów.

• lekarze dentyści rozpoczynający pracę z dziećmi,
• lekarze po stażu podyplomowym,
• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• stomatolodzy dziecięcy,
• stomatolodzy zachowawczy,
• lekarze wykonujący leczenie miazgi zębów mlecznych,
• lekarze rozpoczynający pracę z koronami SSC,
• lekarze przyjmujący dzieci podczas wizyt bólowych.

Poziom trudności szkolenia

🟢 Początkujący

Program został przygotowany przede wszystkim dla lekarzy rozpoczynających pracę z dziećmi. Porządkuje podstawy diagnostyki, izolacji, odbudowy i leczenia miazgi.

Pomocne będzie podstawowe doświadczenie w badaniu stomatologicznym i znieczuleniu miejscowym. Wcześniejsza praca z koronami SSC nie jest jednak wymagana.

Uczestnik nie musi także samodzielnie wykonywać pulpotomii lub pulpektomii. Wszystkie procedury zostaną omówione krok po kroku.

Kurs koncentruje się na

• diagnostyce i planowaniu leczenia dzieci,
• pierwszych wizytach planowych i bólowych,
• diagnostyce radiologicznej w pedodoncji,
• pulpotomii i pulpektomii,
• izolacji pola zabiegowego koferdamem,
• odbudowie ubytków klasy II,
• koronach stalowych SSC,
• technice Hall,
• ekstrakcjach zębów mlecznych,
• znieczuleniu miejscowym u dzieci,
• kwalifikacji do sedacji,
• podejmowaniu decyzji w trudnych przypadkach.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak prowadzić pierwszą wizytę planową dziecka,
• jak postępować podczas wizyty bólowej,
• jak budować współpracę z dzieckiem i rodzicem,
• jak przygotować plan leczenia,
• jak dostosować leczenie do wieku pacjenta,
• jak wykonywać i interpretować zdjęcia RTG,
• jak oceniać resorpcję korzeni,
• jak analizować fazę wymiany uzębienia,
• jak rozpoznawać zmiany zapalne,
• kiedy ząb leczyć, obserwować lub usunąć,
• jak kwalifikować ząb do pulpotomii,
• jak kwalifikować ząb do pulpektomii,
• jak zakładać koferdam na zęby mleczne,
• jak dobierać klamry,
• jak odbudować ubytek klasy II,
• jak odtworzyć punkt styczny,
• kiedy zastosować koronę stalową,
• jak dobrać rozmiar korony SSC,
• czym różni się technika Hall,
• jak zacementować koronę,
• kiedy wykonać ekstrakcję,
• jak dobrać znieczulenie miejscowe,
• jak ograniczać ryzyko powikłań,
• kiedy rozważyć sedację,
• kiedy skierować dziecko do specjalisty.

Program kursu leczenia zębów mlecznych

Pierwsza wizyta planowa

• przygotowanie gabinetu do przyjęcia dziecka,
• zebranie wywiadu medycznego,
• zebranie wywiadu stomatologicznego,
• rozmowa z rodzicem lub opiekunem,
• nawiązanie kontaktu z dzieckiem,
• budowanie zaufania i współpracy,
• badanie jamy ustnej,
• ocena uzębienia mlecznego i mieszanego,
• przygotowanie planu leczenia,
• ustalenie kolejności wizyt.

Pierwsza wizyta bólowa

• rozpoznanie przyczyny dolegliwości,
• ocena charakteru bólu,
• analiza czasu trwania objawów,
• badanie kliniczne,
• diagnostyka radiologiczna,
• postępowanie w zapaleniu miazgi,
• postępowanie w przypadku ropnia,
• wybór pomiędzy leczeniem a ekstrakcją,
• planowanie dalszych wizyt.

Komunikacja z dzieckiem i rodzicem

• dostosowanie języka do wieku dziecka,
• wyjaśnianie przebiegu procedury,
• ograniczanie lęku przed leczeniem,
• reagowanie na brak współpracy,
• omawianie stanu uzębienia,
• przedstawianie możliwości leczenia,
• wyjaśnianie rokowania,
• przedstawianie ograniczeń terapii.

Kwalifikacja do leczenia

• ocena wieku dziecka,
• ocena stopnia współpracy,
• analiza potrzebnego zakresu leczenia,
• ocena czasu utrzymania zęba mlecznego,
• ocena rokowania,
• rozpoznawanie przypadków do skierowania,
• ograniczanie liczby nieefektywnych wizyt.

Diagnostyka radiologiczna w pedodoncji

Wykonywanie zdjęć RTG u dzieci

• przygotowanie dziecka do badania,
• dobór odpowiedniej techniki,
• prawidłowe pozycjonowanie,
• dostosowanie badania do wieku,
• ograniczanie błędów technicznych,
• ocena jakości zdjęcia.

Interpretacja obrazu radiologicznego

• anatomia uzębienia mlecznego,
• anatomia uzębienia mieszanego,
• fizjologiczna resorpcja korzeni,
• położenie zawiązków zębów stałych,
• ocena fazy wymiany uzębienia,
• zmiany okołowierzchołkowe,
• zmiany międzykorzeniowe,
• ocena głębokości ubytku,
• różnicowanie zmian i artefaktów.

Decyzje podejmowane na podstawie RTG

• kwalifikacja do leczenia zachowawczego,
• kwalifikacja do leczenia miazgi,
• ocena wskazań do pulpotomii,
• ocena wskazań do pulpektomii,
• wskazania do obserwacji,
• wskazania do ekstrakcji,
• ocena relacji do zawiązka zęba stałego.

Planowanie leczenia i izolacja

Planowanie terapii

• uwzględnienie wieku dziecka,
• analiza ryzyka próchnicy,
• ocena możliwości współpracy,
• określenie pilności leczenia,
• leczenie bólu i ognisk zakażenia,
• ustalanie kolejności odbudów,
• ocena przewidywalności efektu,
• planowanie wizyt kontrolnych.

Koferdam w stomatologii dziecięcej

• znaczenie izolacji podczas leczenia,
• dobór gumy i ramki,
• dobór klamer do zębów mlecznych,
• dobór klamer do pierwszych trzonowców,
• przygotowanie pola zabiegowego,
• zakładanie koferdamu przy ograniczonej współpracy,
• stabilizacja izolacji,
• alternatywne sposoby kontroli wilgoci.

Leczenie zapalenia miazgi

Diagnostyka stanu miazgi

• analiza objawów zgłaszanych przez dziecko,
• analiza informacji od rodzica,
• ocena bólu samoistnego,
• ocena bólu prowokowanego,
• badanie kliniczne zęba,
• ocena obrzęku lub przetoki,
• analiza zdjęcia RTG,
• ocena możliwości zachowania zęba.

Pulpotomia zęba mlecznego

• wskazania do zabiegu,
• przeciwwskazania kliniczne,
• przeciwwskazania radiologiczne,
• przygotowanie zęba,
• izolacja pola zabiegowego,
• usunięcie miazgi komorowej,
• ocena krwawienia,
• zamknięcie i odbudowa zęba,
• kontrola po leczeniu.

Pulpektomia zęba mlecznego

• wskazania do leczenia kanałowego,
• ocena resorpcji korzeni,
• analiza relacji do zawiązka,
• przygotowanie dostępu,
• opracowanie kanałów,
• oczyszczenie kanałów,
• wypełnienie materiałem resorbowalnym,
• odbudowa zęba,
• kontrola kliniczna i radiologiczna.

Odbudowa ubytków klasy II

Specyfika zębów mlecznych

• różnice w budowie szkliwa,
• różnice w budowie zębiny,
• anatomia powierzchni stycznych,
• wielkość komory miazgi,
• znaczenie oszczędnej preparacji,
• dobór materiału odtwórczego.

Preparacja i odbudowa

• izolacja koferdamem,
• przygotowanie ubytku klasy II,
• dobór systemu matryc,
• stabilizacja matrycy,
• zastosowanie klina,
• odtworzenie ściany stycznej,
• uzyskanie punktu stycznego,
• kontrola szczelności brzeżnej,
• wykończenie wypełnienia,
• ocena jakości odbudowy.

Korony stalowe SSC

Korony stalowe mogą zabezpieczyć zęby mleczne z rozległą utratą tkanek. Są stosowane również po leczeniu miazgi.

Program obejmuje technikę konwencjonalną oraz technikę Hall. Każda metoda jest omawiana w odniesieniu do wskazań i ograniczeń.

Wskazania i kwalifikacja

• rozległe ubytki próchnicowe,
• osłabienie wielu powierzchni zęba,
• odbudowa po leczeniu miazgi,
• ocena ilości pozostałych tkanek,
• ocena czasu do fizjologicznej wymiany,
• analiza warunków okluzyjnych,
• wykluczenie przeciwwskazań.

Konwencjonalna korona stalowa

• dobór odpowiedniego rozmiaru,
• przygotowanie powierzchni okluzyjnej,
• preparacja powierzchni stycznych,
• kontrola miejsca dla korony,
• przymiarka i dopasowanie,
• kształtowanie brzegów,
• cementowanie korony,
• ocena kontaktów i funkcji.

Technika Hall

• zasada szczelnego zamknięcia zmiany,
• kwalifikacja zęba,
• dobór korony bez preparacji,
• przymiarka korony,
• cementowanie,
• kontrola osadzenia,
• ocena zmian w okluzji,
• planowanie wizyt kontrolnych.

Typowe błędy

• wybór niewłaściwego rozmiaru,
• niedostateczne osadzenie korony,
• nieprawidłowe dopasowanie brzeżne,
• problemy z punktami stycznymi,
• nieprawidłowe cementowanie,
• kwalifikacja do korekty lub wymiany.

Ekstrakcje zębów mlecznych

Kwalifikacja do ekstrakcji

• ocena możliwości zachowania zęba,
• analiza procesu zapalnego,
• ocena resorpcji korzeni,
• położenie zawiązka zęba stałego,
• rokowanie dla leczenia zachowawczego,
• rokowanie dla leczenia miazgi,
• decyzja: leczyć czy usuwać,
• planowanie dalszego postępowania.

Znieczulenie miejscowe

• przygotowanie dziecka,
• dobór techniki znieczulenia,
• uwzględnienie anatomii małego pacjenta,
• kontrola skuteczności znieczulenia,
• komunikacja podczas procedury,
• ograniczanie stresu i dyskomfortu.

Technika ekstrakcji

• dobór instrumentarium,
• ocena anatomii korzeni,
• atraumatyczne prowadzenie zabiegu,
• ochrona zawiązka zęba stałego,
• kontrola zębodołu,
• zalecenia po zabiegu,
• ograniczanie ryzyka powikłań.

Sedacja i leczenie w znieczuleniu ogólnym

Ta część programu dotyczy kwalifikacji i planowania leczenia. Nie obejmuje samodzielnego wykonywania sedacji podczas kursu.

• ocena stopnia współpracy dziecka,
• analiza zakresu potrzebnego leczenia,
• wskazania do sedacji,
• przeciwwskazania do sedacji,
• wskazania do znieczulenia ogólnego,
• rozpoznawanie przypadków do skierowania,
• unikanie traumatyzujących wizyt,
• przedstawianie rodzicom możliwości leczenia,
• planowanie zakresu procedur,
• przekazywanie pacjenta do specjalisty.

Część praktyczna kursu leczenia zębów mlecznych

Część praktyczna trwa cztery godziny. Procedury są najpierw prezentowane, a następnie wykonywane przez uczestników.

Ćwiczenia obejmują diagnostykę radiologiczną, koferdam, odbudowę klasy II oraz pracę z koronami SSC.

Quiz radiologiczny

• analiza zdjęć pacjentów dziecięcych,
• rozpoznawanie struktur anatomicznych,
• ocena resorpcji korzeni,
• analiza zmian zapalnych,
• rozpoznawanie artefaktów,
• planowanie leczenia krok po kroku,
• wybór pomiędzy leczeniem i ekstrakcją,
• omawianie pułapek diagnostycznych.

Izolacja pola zabiegowego

• zakładanie koferdamu na zęby mleczne,
• izolacja pierwszych trzonowców stałych,
• dobór klamer,
• stabilizacja gumy,
• przygotowanie pola do odbudowy,
• rozwiązywanie problemów z izolacją.

Odbudowa ubytku klasy II

• preparacja ubytku,
• dobór i założenie matrycy,
• zastosowanie klina,
• odtworzenie ściany stycznej,
• kontrola punktu stycznego,
• uzyskanie szczelności brzeżnej,
• wykończenie odbudowy.

Praca z koronami stalowymi

• dobór rozmiaru korony,
• przymiarka prefabrykowanej korony,
• założenie korony techniką Hall,
• preparacja zębów pod korony,
• dopasowanie koron,
• cementowanie,
• kontrola osadzenia i funkcji.

Trudne wizyty i decyzje graniczne

• analiza przypadku dziecka z bólem,
• postępowanie w przypadku ropnia,
• wizyta dziecka niewspółpracującego,
• interpretacja zdjęć RTG,
• wybór właściwej procedury,
• kwalifikacja do skierowania,
• analiza popełnianych błędów,
• przygotowanie alternatywnych planów.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia ze stomatologii dziecięcej, stomatologii zachowawczej, endodoncji, chirurgii stomatologicznej oraz komunikacji z pacjentem.

Skuteczne leczenie dzieci wymaga właściwej diagnostyki i planowania. Jednocześnie ważne są sprawne procedury oraz budowanie współpracy z rodziną.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia z pedodoncji, koron SSC, endodoncji dziecięcej i diagnostyki radiologicznej.

Wytyczne dotyczące leczenia zębów mlecznych

Rekomendacje dotyczące leczenia żywej miazgi można znaleźć w wytycznych American Academy of Pediatric Dentistry – Use of Vital Pulp Therapies in Primary Teeth.

Zasady stosowania techniki Hall przedstawia International Association of Paediatric Dentistry – Hall Technique for Crown Placement in Primary Molars.

Kluczowe słowa

kurs leczenia zębów mlecznych, leczenie zębów mlecznych, Mleczaki bez tajemnic, szkolenie z pedodoncji, pedodoncja kurs, stomatologia dziecięca kurs, leczenie mleczaków, pierwsza wizyta dziecka, wizyta bólowa dziecka, diagnostyka radiologiczna u dzieci, RTG zębów mlecznych, zapalenie miazgi zęba mlecznego, pulpotomia zębów mlecznych, pulpektomia zębów mlecznych, leczenie kanałowe mleczaków, koferdam u dzieci, odbudowa klasy II zębów mlecznych, korony stalowe SSC, korony stalowe na mleczaki, technika Hall, preparacja pod koronę stalową, cementowanie koron SSC, ekstrakcja zębów mlecznych, znieczulenie dzieci, ropień zęba mlecznego, sedacja w stomatologii dziecięcej, leczenie dzieci w znieczuleniu ogólnym, komunikacja z dzieckiem, trudny pacjent dziecięcy, Swietłana Kozaczuk, kurs stomatologiczny Warszawa, pedodoncja Warszawa

Artykuł Mleczaki bez tajemnic – przewidywalne i jakościowe leczenie dzieci – schematy i procedury – 12. edycja pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Technika Verti Prep kurs „Verti to the Future – Szlifuj nowocześnie!” to szkolenie teoretyczno-praktyczne poświęcone nowoczesnej preparacji bezstopniowej pod uzupełnienia protetyczne. Program wprowadza uczestników w biologiczne i kliniczne podstawy techniki Verti Prep, a następnie pozwala przećwiczyć szlifowanie zębów akrylowych na modelach.

Kurs skierowany jest do lekarzy dentystów, którzy chcą lepiej zrozumieć różnice między klasycznym szlifem a techniką bezstopniową oraz wdrażać bardziej nowoczesne, kontrolowane i minimalnie inwazyjne podejście do preparacji protetycznej. Ponadto szkolenie omawia wskazania, przeciwwskazania, instrumentarium, techniki wyciskowe, skanowanie oraz protokoły cementowania gotowych prac.

Szkolenie łączy część wykładową z praktycznym treningiem na modelach. Dzięki temu uczestnicy poznają nie tylko założenia techniki, ale również ćwiczą szlifowanie w praktyce, polerowanie oszlifowanego zęba, kontrolę jakości preparacji, odsłanianie brzegu z użyciem nici retrakcyjnej i teflonu oraz wykonanie korony tymczasowej.

Co więcej, kurs pozwala uporządkować najczęstsze błędy związane z preparacją i nauczyć się, jak ich unikać w codziennej praktyce. Jednocześnie program pokazuje, dlaczego korona tymczasowa jest ważnym elementem leczenia protetycznego oraz jak właściwa kontrola brzegu preparacji wpływa na przewidywalność końcowej pracy.

Kurs koncentruje się na:

• technice Verti Prep kurs
• preparacji bezstopniowej
• nowoczesnym szlifowaniu pod uzupełnienia protetyczne
• różnicach między klasycznym szlifem a Verti Prep
• odsłanianiu brzegu preparacji
• pracy z nicią retrakcyjną i teflonem
• polerowaniu oszlifowanego zęba
• wykonaniu korony tymczasowej

Program obejmuje:

wprowadzenie do Verti Prep:

• podstawy techniki bezstopniowej
• biologiczne założenia preparacji Verti Prep
• kliniczne podstawy nowoczesnego szlifowania
• wskazania do zastosowania techniki bezstopniowej
• przeciwwskazania do Verti Prep
• porównanie techniki klasycznej i bezstopniowej

planowanie preparacji i dobór narzędzi:

• instrumentarium potrzebne do pracy
• dobór sprzętu do preparacji
• organizację pracy podczas szlifowania
• kontrolę zakresu preparacji
• znaczenie jakości powierzchni po szlifowaniu
• przygotowanie do dalszych etapów leczenia protetycznego

wyciski, skanowanie i cementowanie:

• techniki wyciskowe w kontekście preparacji bezstopniowej
• skanowanie po preparacji
• kontrolę brzegu preparacji przed rejestracją
• protokoły cementowania gotowych prac
• znaczenie prawidłowego odsłonięcia granicy preparacji
• wpływ procedur klinicznych na przewidywalność uzupełnienia

najczęstsze błędy kliniczne:

• typowe błędy podczas preparacji
• błędy w kontroli jakości szlifu
• trudności związane z odsłanianiem brzegu preparacji
• problemy podczas wykonywania korony tymczasowej
• błędy wpływające na dopasowanie pracy protetycznej
• praktyczne sposoby unikania niepowodzeń

Część teoretyczna:

• czym jest technika bezstopniowa
• podstawy biologiczne i kliniczne Verti Prep
• wskazania i przeciwwskazania
• różnice między klasycznym szlifem a Verti Prep
• instrumentarium i sprzęt
• techniki wyciskowe oraz skanowanie
• protokoły cementowania gotowych prac
• najczęstsze błędy i sposoby ich unikania

Część praktyczna:

• szlifowanie zębów akrylowych w technice Verti Prep
• polerowanie oszlifowanego zęba
• kontrola jakości szlifu
• omówienie wykonanych preparacji
• praca z nicią retrakcyjną
• praca z teflonem
• techniki odsłaniania brzegu preparacji
• wykonanie korony tymczasowej

Celem kursu jest rozwinięcie praktycznych umiejętności w zakresie procedur takich jak technika Verti Prep kurs, preparacja bezstopniowa, nowoczesne szlifowanie pod uzupełnienia protetyczne, kontrola jakości szlifu, odsłanianie brzegu preparacji oraz wykonanie korony tymczasowej. Dzięki temu uczestnicy mogą lepiej planować preparację, unikać typowych błędów i zwiększać przewidywalność leczenia protetycznego.

Zobacz również inne szkolenia z protetyki, odbudowy estetycznej, stomatologii zachowawczej oraz pracy z powiększeniem, ponieważ nowoczesna preparacja protetyczna wymaga połączenia precyzyjnego szlifowania, kontroli tkanek miękkich, właściwego cementowania i świadomego planowania odbudowy.

Sprawdź także inne kursy dostępne w kalendarzu Zgłębnik.pl, gdzie publikowane są aktualne szkolenia dotyczące protetyki, preparacji pod korony, techniki Verti Prep, odbudów cyrkonowych, cementowania, pracy w powiększeniu i nowoczesnej stomatologii minimalnie inwazyjnej.

Więcej informacji o narzędziach i rozwiązaniach do preparacji znajdziesz na stronie Komet Dental.

Warto również zapoznać się z materiałami dotyczącymi nowoczesnej protetyki publikowanymi przez American College of Prosthodontists.

Dodatkowo praktyczne materiały z zakresu stomatologii odtwórczej i adhezyjnej znajdziesz w zasobach Style Italiano – Restorative & Adhesive.

Kluczowe słowa:

technika Verti Prep kurs, Verti Prep, Verti to the Future, szlifuj nowocześnie, technika bezstopniowa, preparacja bezstopniowa, preparacja pod korony, szlifowanie pod korony, nowoczesna preparacja protetyczna, preparacja protetyczna kurs, retrakcja, nić retrakcyjna, teflon w stomatologii, odsłanianie brzegu preparacji, korona tymczasowa, cementowanie prac protetycznych, wyciski protetyczne, skanowanie protetyczne, kontrola jakości szlifu, polerowanie oszlifowanego zęba, Komet, Sebastian Płotkowski, Lublin szkolenie stomatologiczne

Artykuł Verti to the Future – Szlifuj nowocześnie! pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.