Diagnostyka i leczenie okluzji to praktyczny kurs dla lekarzy dentystów. Szkolenie pomaga uporządkować rozpoznawanie przyczyn zaburzeń zwarcia oraz planowanie terapii.

Program łączy ocenę zębów, mięśni i stawów skroniowo-żuchwowych. Uwzględnia również analizę ruchów żuchwy oraz warunków okluzyjnych.

Najpierw uczestnicy poznają schemat badania pacjenta. Następnie uczą się rejestrować relację centralną i oceniać wysokość zwarcia.

Omawiane jest także wykorzystanie modeli diagnostycznych, łuku twarzowego i artykulatora. Ponadto program przedstawia zastosowanie deprogramatora oraz badań obrazowych.

Szkolenie uwzględnia pacjentów z parafunkcjami, starciem zębów i brakami zębowymi. Dotyczy również osób z objawami ze strony układu ruchowego narządu żucia.

Uczestnicy poznają wskazania do szynoterapii i korekty zwarcia. Jednocześnie uczą się rozpoznawać sytuacje wymagające konsultacji interdyscyplinarnej.

Część praktyczna obejmuje pracę na modelach i fantomach. Uczestnicy analizują kontakty okluzyjne oraz przygotowują plan postępowania.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności prowadzenia kompleksowej diagnostyki i leczenia okluzji.

Uczestnicy uczą się łączyć informacje z wywiadu, badania klinicznego i analizy modeli. Ponadto wykorzystują wyniki diagnostyki obrazowej podczas przygotowywania planu terapii.

Grafika promująca kurs diagnostyki i leczenia okluzji w Warszawie. Program obejmuje badanie stawów skroniowo-żuchwowych, analizę mięśni i ruchów żuchwy, rejestrację relacji centralnej, ustalanie wysokości zwarcia oraz pracę z łukiem twarzowym i artykulatorem.

Dla kogo jest to szkolenie?

• lekarze dentyści ogólnie praktykujący,
• lekarze zajmujący się protetyką stomatologiczną,
• stomatolodzy wykonujący rozległe odbudowy zębów,
• lekarze planujący rekonstrukcję zwarcia,
• stomatolodzy pracujący z pacjentami z parafunkcjami,
• lekarze zainteresowani szynoterapią,
• ortodonci uwzględniający warunki okluzyjne w leczeniu,
• lekarze rozpoczynający pracę z łukiem twarzowym i artykulatorem,
• stomatolodzy chcący uporządkować diagnostykę czynnościową.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Kurs wymaga podstawowej znajomości anatomii, protetyki i badania stomatologicznego.

Program rozpoczyna się od uporządkowania diagnostyki. Następnie przechodzi do rejestracji zwarcia, pracy z artykulatorem i planowania terapii.

Kurs koncentruje się na

• diagnostyce i leczeniu okluzji,
• anatomii i funkcji układu stomatognatycznego,
• badaniu stawów skroniowo-żuchwowych,
• ocenie mięśni żucia i ruchów żuchwy,
• analizie kontaktów okluzyjnych,
• rejestracji relacji centralnej,
• ustalaniu wysokości zwarcia,
• analizie modeli diagnostycznych,
• pracy z łukiem twarzowym i artykulatorem,
• wykorzystaniu deprogramatora,
• planowaniu szynoterapii,
• interdyscyplinarnym prowadzeniu pacjenta.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak przeprowadzić wywiad dotyczący problemów czynnościowych,
• jak zbadać stawy skroniowo-żuchwowe i mięśnie żucia,
• jak ocenić zakres oraz tor ruchów żuchwy,
• jak rozpoznawać objawy parafunkcji i przeciążeń,
• jak analizować kontakty w zwarciu statycznym i dynamicznym,
• jak oceniać starcie, ruchomość i przeciążenie zębów,
• jak wykorzystywać modele tradycyjne i cyfrowe,
• jak interpretować badania obrazowe w kontekście okluzji,
• jak rejestrować relację centralną,
• jak oceniać i ustalać wysokość zwarcia,
• jak korzystać z łuku twarzowego,
• jak montować modele w artykulatorze,
• jak stosować deprogramator podczas diagnostyki,
• jak planować leczenie pacjentów z brakami zębowymi,
• kiedy rozważyć zastosowanie szyny okluzyjnej,
• jak przygotować plan korekty lub odbudowy zwarcia,
• kiedy potrzebna jest konsultacja interdyscyplinarna,
• jak dokumentować badanie i przebieg leczenia.

Diagnostyka i leczenie okluzji – program szkolenia

Anatomia i funkcja układu stomatognatycznego

• budowa i funkcja stawów skroniowo-żuchwowych,
• rola mięśni narządu żucia,
• podstawowe ruchy żuchwy,
• zależności pomiędzy zębami, mięśniami i stawami,
• znaczenie stabilnych kontaktów okluzyjnych.

Badanie kliniczne pacjenta

• wywiad ukierunkowany na dolegliwości czynnościowe,
• ocena zakresu otwierania ust,
• analiza toru ruchu żuchwy,
• badanie stawów i mięśni,
• rozpoznawanie objawów parafunkcji,
• dokumentowanie wyników badania.

Diagnostyka zaburzeń zwarcia

• analiza maksymalnego zaguzkowania,
• ocena kontaktów podczas ruchów żuchwy,
• rozpoznawanie kontaktów przedwczesnych,
• analiza starcia zębów,
• ocena przeciążeń i ruchomości,
• określanie podstawowych parametrów zwarcia.

Modele i diagnostyka obrazowa

• analiza modeli tradycyjnych i cyfrowych,
• ocena relacji łuków zębowych,
• interpretacja zdjęcia pantomograficznego,
• zastosowanie cefalometrii w wybranych przypadkach,
• łączenie wyników badań z obrazem klinicznym.

Relacja centralna i wysokość zwarcia

• zasady rejestracji relacji centralnej,
• porównanie relacji centralnej z maksymalnym zaguzkowaniem,
• ocena wymiaru pionowego,
• ustalanie wysokości zwarcia,
• kontrola powtarzalności rejestracji,
• postępowanie przy brakach zębowych i parafunkcjach.

Narzędzia diagnostyczne

• zastosowanie łuku twarzowego,
• przenoszenie położenia szczęki do artykulatora,
• montaż modeli diagnostycznych,
• analiza kontaktów na modelach,
• zastosowanie deprogramatora,
• dobór narzędzia do sytuacji klinicznej.

Planowanie leczenia okluzyjnego

• identyfikacja głównego problemu pacjenta,
• określenie celów funkcjonalnych,
• ocena rokowania zębów,
• analiza istniejących odbudów i braków zębowych,
• przygotowanie kolejności leczenia,
• opracowanie możliwych wariantów terapii.

Metody postępowania

• podstawowe zasady szynoterapii,
• wskazania do stosowania szyn okluzyjnych,
• planowanie korekty zwarcia,
• ocena potrzeby odbudowy utraconych tkanek,
• przygotowanie pacjenta do leczenia protetycznego,
• kontrola rezultatów terapii.

Współpraca interdyscyplinarna

• współpraca z protetykiem,
• konsultacja ortodontyczna,
• współpraca z fizjoterapeutą,
• ustalanie kolejności procedur,
• wymiana dokumentacji pomiędzy specjalistami,
• określanie zakresu odpowiedzialności poszczególnych osób.

Komunikacja i dokumentacja

• przedstawianie wyników badania pacjentowi,
• omawianie możliwych metod leczenia,
• wyjaśnianie ograniczeń i rokowania,
• uzyskanie świadomej zgody,
• prowadzenie dokumentacji medycznej,
• zapisywanie wyników rejestracji i kontroli.

Diagnostyka i leczenie okluzji – część praktyczna

Część praktyczna obejmuje podstawowe elementy diagnostyki okluzyjnej. Ćwiczenia są wykonywane na modelach i fantomach.

Najpierw uczestnicy analizują przypadek i wykonują potrzebne rejestracje. Następnie przygotowują plan leczenia.

Każdy plan jest omawiany z prowadzącym. Dzięki temu uczestnicy mogą uporządkować sposób podejmowania decyzji klinicznych.

Badanie i analiza przypadku

• zebranie wywiadu,
• ocena ruchów żuchwy,
• analiza podstawowych parametrów zwarcia,
• identyfikacja możliwych przeciążeń,
• przygotowanie wstępnego rozpoznania.

Rejestracja warunków zwarciowych

• przygotowanie do rejestracji,
• ustalenie relacji centralnej,
• ocena wysokości zwarcia,
• sprawdzenie powtarzalności wyniku,
• analiza otrzymanych danych.

Łuk twarzowy i artykulator

• przygotowanie łuku twarzowego,
• wykonanie rejestracji,
• przeniesienie położenia szczęki,
• montaż modeli w artykulatorze,
• analiza kontaktów okluzyjnych.

Plan leczenia

• analiza przypadku klinicznego,
• określenie celów terapii,
• dobór narzędzi diagnostycznych,
• przygotowanie sekwencji postępowania,
• ocena potrzeby leczenia interdyscyplinarnego,
• omówienie planu z prowadzącym.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również szkolenia z okluzji, protetyki, ortodoncji oraz radiologii stomatologicznej.

Kompleksowa diagnostyka zwarcia wymaga połączenia badania klinicznego i analizy funkcji. Ważny jest również właściwy dobór narzędzi diagnostycznych.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia dotyczące szynoterapii, relacji centralnej, rekonstrukcji zwarcia i pracy z artykulatorem.

Materiały dodatkowe

Podstawowe informacje o diagnostyce i leczeniu zaburzeń skroniowo-żuchwowych można znaleźć w materiałach National Institute of Dental and Craniofacial Research.

Ponadto publikacje dotyczące bólu ustno-twarzowego udostępnia American Academy of Orofacial Pain.

Kluczowe słowa

diagnostyka i leczenie okluzji, kurs okluzji Warszawa, diagnostyka zwarcia, zaburzenia okluzji, leczenie zwarcia, układ stomatognatyczny, stawy skroniowo-żuchwowe, mięśnie żucia, ruchy żuchwy, analiza okluzji, relacja centralna, maksymalne zaguzkowanie, wysokość zwarcia, wymiar pionowy, łuk twarzowy, artykulator stomatologiczny

deprogramator, analiza modeli diagnostycznych, cyfrowe modele zębów, kontakty okluzyjne, parafunkcje, bruksizm, starcie zębów, szynoterapia, szyna okluzyjna, korekta zwarcia, diagnostyka TMD, planowanie leczenia protetycznego, fizjoterapia stomatologiczna, leczenie interdyscyplinarne, kurs praktyczny dla dentystów

Artykuł Kurs diagnostyki i leczenia okluzji pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Uzupełnienia protetyczne ruchome to zaawansowane szkolenie poświęcone diagnostyce, planowaniu i wykonywaniu protez ruchomych.

Program obejmuje protezy całkowite, częściowe i szkieletowe. Omawiane są również uzupełnienia typu overdenture.

Kurs przygotowuje uczestników do leczenia pacjentów z częściowymi oraz rozległymi brakami zębowymi. Uwzględnia przy tym funkcję, estetykę i długoterminową stabilność uzupełnienia.

Najpierw uczestnicy poznają zasady oceny warunków w jamie ustnej. Omawiana jest także kwalifikacja zębów filarowych i tkanek podłoża protetycznego.

Następnie program obejmuje wyciski anatomiczne i czynnościowe. Ważnym elementem jest również rejestracja relacji centralnej oraz wysokości zwarcia.

Uczestnicy poznają zasady projektowania protez szkieletowych. Uczą się także dobierać rodzaj uzupełnienia do konkretnej sytuacji klinicznej.

Szkolenie uwzględnia leczenie pacjentów bezzębnych i osób z parafunkcjami. Ponadto omawiane są przypadki wymagające wsparcia implantoprotetycznego.

Program przedstawia współczesne materiały i rozwiązania cyfrowe. Porusza również zagadnienia protetyki addycyjnej, biomimetyki oraz planowania odbudowy w nurcie anti-aging.

Istotną częścią kursu jest oddawanie i dopasowywanie protez. Uczestnicy uczą się kontrolować okluzję, estetykę, retencję i stabilizację gotowej pracy.

Omawiane są także najczęstsze powikłania oraz instruktaż higieniczny. Kurs porządkuje ponadto zasady współpracy z technikiem dentystycznym i komunikacji z pacjentem.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności potrzebnych do kompleksowego planowania leczenia protetycznego.

Uzupełnienia protetyczne ruchome wymagają właściwej diagnostyki, rejestracji zwarcia i świadomego projektowania.

Dlatego uczestnicy uczą się dobierać rodzaj protezy oraz kontrolować jej funkcję. Poznają również zasady oceny estetyki i dopasowania gotowego uzupełnienia.

Grafika promująca szkolenie z uzupełnień protetycznych ruchomych w Warszawie. Program obejmuje diagnostykę, wyciski anatomiczne i czynnościowe, rejestrację zwarcia, projektowanie protez szkieletowych, protezy całkowite i częściowe oraz oddawanie i dopasowywanie gotowych prac.

Dla kogo jest to szkolenie?

• absolwenci szkolenia organizatora z zakresu uzupełnień stałych,
• lekarze dentyści rozwijający umiejętności z protetyki ruchomej,
• protetycy stomatologiczni,
• lekarze ogólnie praktykujący,
• stomatolodzy leczący pacjentów z częściowymi brakami zębowymi,
• lekarze prowadzący pacjentów bezzębnych,
• stomatolodzy planujący leczenie implantoprotetyczne,
• lekarze chcący poprawić współpracę z laboratorium protetycznym,
• osoby zainteresowane cyfrowym projektowaniem protez ruchomych.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Kurs jest przeznaczony dla lekarzy posiadających podstawową wiedzę z diagnostyki, okluzji i wykonywania uzupełnień protetycznych.

Warunkiem uczestnictwa wskazanym przez organizatora jest wcześniejsze ukończenie szkolenia dotyczącego uzupełnień stałych.

Kurs koncentruje się na

• uzupełnieniach protetycznych ruchomych,
• diagnostyce pacjentów z brakami zębowymi,
• planowaniu leczenia protetycznego,
• wyciskach anatomicznych i czynnościowych,
• rejestracji relacji centralnej i wysokości zwarcia,
• projektowaniu protez szkieletowych,
• wykonywaniu protez całkowitych i częściowych,
• protezach typu overdenture,
• dopasowywaniu i oddawaniu gotowych prac,
• kontroli okluzji i estetyki,
• współpracy z technikiem dentystycznym,
• opiece nad użytkownikiem protezy.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak kwalifikować pacjentów do leczenia protetycznego,
• jak oceniać zęby filarowe i tkanki podłoża protetycznego,
• jak interpretować badania diagnostyczne, w tym CBCT,
• jak dobierać rodzaj protezy do sytuacji klinicznej,
• jak planować protezy częściowe, całkowite i szkieletowe,
• kiedy rozważyć zastosowanie protezy typu overdenture,
• jak pobierać wyciski anatomiczne i czynnościowe,
• jak dobierać materiały wyciskowe,
• jak rejestrować relację centralną,
• jak ustalać prawidłową wysokość zwarcia,
• jak planować okluzję u pacjentów bezzębnych,
• jak postępować w przypadkach z parafunkcjami,
• jak projektować elementy protezy szkieletowej,
• jak oceniać podparcie, retencję i stabilizację uzupełnienia,
• jak wykorzystywać cyfrowe narzędzia w protetyce ruchomej,
• jak kontrolować dopasowanie i estetykę gotowej pracy,
• jak przeprowadzać korektę okluzji,
• jak rozpoznawać najczęstsze powikłania,
• jak instruować pacjenta w zakresie użytkowania i higieny protezy,
• jak przygotować czytelne zlecenie dla technika dentystycznego,
• jak dokumentować przebieg leczenia i uzyskać zgodę pacjenta.

Uzupełnienia protetyczne ruchome – program szkolenia

Diagnostyka i planowanie leczenia

• ocena warunków w jamie ustnej,
• analiza braków zębowych,
• ocena tkanek podłoża protetycznego,
• kwalifikacja zębów filarowych,
• ocena rokowania zachowanych zębów,
• interpretacja badań radiologicznych i CBCT,
• kwalifikacja do leczenia protetycznego i implantoprotetycznego,
• dobór rodzaju uzupełnienia do przypadku klinicznego.

Okluzja i relacje szczękowe

• rejestracja relacji centralnej,
• ustalanie wysokości zwarcia,
• ocena wymiaru pionowego,
• planowanie okluzji w protezach ruchomych,
• postępowanie u pacjentów bezzębnych,
• analiza przypadków z parafunkcjami,
• kontrola stabilności kontaktów okluzyjnych.

Wyciski anatomiczne i czynnościowe

• dobór techniki wyciskowej,
• wybór materiału odpowiedniego do przypadku,
• przygotowanie podłoża protetycznego,
• pobieranie wycisków anatomicznych,
• pobieranie wycisków czynnościowych,
• kształtowanie obrzeży protezy,
• ocena dokładności otrzymanego wycisku.

Protezy częściowe i całkowite

• wskazania do protez częściowych,
• planowanie protez całkowitych,
• ocena retencji i stabilizacji,
• wykorzystanie anatomii podłoża,
• dobór ustawienia zębów,
• kontrola estetyki uśmiechu,
• planowanie odbudowy funkcji żucia i mowy.

Uzupełnienia szkieletowe

• wskazania do wykonania protezy szkieletowej,
• analiza rozmieszczenia braków zębowych,
• projektowanie podparć i elementów retencyjnych,
• dobór klamer i cierni,
• ocena toru wprowadzania protezy,
• przygotowanie zębów filarowych,
• przekazywanie projektu technikowi dentystycznemu.

Protezy overdenture

• wskazania do zastosowania overdenture,
• wykorzystanie zachowanych korzeni lub implantów,
• ocena możliwości poprawy retencji,
• dobór elementów utrzymujących,
• planowanie higieny uzupełnienia,
• kontrola tkanek wokół filarów.

Materiały i rozwiązania cyfrowe

• dobór materiałów do protez ruchomych,
• właściwości materiałów wyciskowych,
• materiały wykorzystywane do uzupełnień tymczasowych,
• zastosowanie skanowania i projektowania cyfrowego,
• cyfrowe projektowanie protez szkieletowych,
• możliwości wykorzystania druku 3D,
• ograniczenia cyfrowego workflow.

Oddawanie i dopasowywanie protez

• kontrola przylegania gotowej pracy,
• ocena retencji i stabilizacji,
• sprawdzenie estetyki i fonetyki,
• kontrola kontaktów okluzyjnych,
• lokalizowanie miejsc ucisku,
• wykonywanie korekt protezy,
• planowanie wizyt kontrolnych.

Powikłania i naprawy

• rozpoznawanie miejsc urazowych,
• postępowanie w przypadku braku retencji,
• korekta zaburzeń okluzyjnych,
• ocena złamań i uszkodzeń protezy,
• wskazania do naprawy, podścielenia lub wymiany,
• postępowanie w przypadku pogorszenia warunków podłoża.

Anti-aging i biomimetyka

• odtwarzanie utraconego podparcia tkanek miękkich,
• ocena proporcji dolnego piętra twarzy,
• planowanie wysokości zwarcia,
• uwzględnienie profilu i estetyki uśmiechu,
• wykorzystanie zasad protetyki addycyjnej,
• dążenie do naturalnego wyglądu i funkcji uzupełnienia.

Współpraca i dokumentacja

• komunikacja z pacjentem na kolejnych etapach terapii,
• przedstawianie wariantów leczenia,
• przekazywanie informacji technikowi dentystycznemu,
• przygotowanie czytelnego zlecenia laboratoryjnego,
• dokumentowanie zastosowanych materiałów,
• prowadzenie dokumentacji medycznej,
• uzyskanie świadomej zgody pacjenta.

Uzupełnienia protetyczne ruchome – część praktyczna

Część praktyczna koncentruje się na diagnostyce i planowaniu leczenia z wykorzystaniem protez ruchomych.

Najpierw uczestnicy oceniają warunki podłoża oraz kwalifikują zęby filarowe. Następnie dobierają rodzaj uzupełnienia i przygotowują sekwencję leczenia.

Kolejne ćwiczenia obejmują wyciski, rejestrację zwarcia i projektowanie protezy. Przygotowane rozwiązania są analizowane wspólnie z prowadzącym.

Planowanie przypadku

• ocena warunków podłoża protetycznego,
• kwalifikacja zębów filarowych,
• wybór rodzaju uzupełnienia,
• przygotowanie sekwencji leczenia,
• omówienie planu z prowadzącym.

Wyciski i rejestracja zwarcia

• dobór techniki wyciskowej,
• pobieranie wycisku anatomicznego,
• planowanie wycisku czynnościowego,
• rejestracja relacji centralnej,
• ustalanie wysokości zwarcia.

Projekt protezy

• analiza rozmieszczenia braków,
• projektowanie protezy szkieletowej,
• dobór podparć i elementów retencyjnych,
• ocena toru wprowadzania,
• przygotowanie informacji dla laboratorium.

Oddawanie uzupełnienia

• ocena dopasowania protezy,
• kontrola retencji i stabilizacji,
• sprawdzenie okluzji i estetyki,
• lokalizowanie miejsc ucisku,
• przygotowanie instruktażu dla pacjenta.

Podobne szkolenia stomatologiczne

Zobacz również inne szkolenia z protetyki, okluzji, stomatologii cyfrowej oraz implantologii.

Wykonywanie protez ruchomych wymaga właściwej diagnostyki i rejestracji zwarcia. Równie ważne są prawidłowe projektowanie oraz ścisła współpraca z laboratorium.

Sprawdź także inne kursy w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia dotyczące protez całkowitych, częściowych, szkieletowych i overdentures.

Materiały dodatkowe

Przegląd klinicznych zasad projektowania częściowych protez ruchomych jest dostępny w publikacji PubMed – Removable Partial Dentures: Clinical Concepts.

Ponadto zasady współpracy pomiędzy lekarzem a laboratorium opisuje American College of Prosthodontists – Dental Laboratory and Dentist Relationship.

Kluczowe słowa

uzupełnienia protetyczne ruchome, kurs protetyki ruchomej, protezy ruchome szkolenie, protezy częściowe, protezy całkowite, protezy szkieletowe, projektowanie protez szkieletowych, protezy overdenture, protezy na implantach, wyciski anatomiczne, wyciski czynnościowe, rejestracja relacji centralnej, ustalanie wysokości zwarcia, okluzja w protezach całkowitych, podłoże protetyczne, zęby filarowe, retencja protezy, stabilizacja protezy, dopasowywanie protez, oddawanie protezy ruchomej, korekta protezy, naprawa protez, materiały protetyczne, cyfrowa protetyka ruchoma, druk 3D protez, biomimetyka w protetyce, protetyka anti-aging, kurs protetyczny Warszawa, szkolenie dla protetyków, współpraca z technikiem dentystycznym, dokumentacja leczenia protetycznego

Artykuł Uzupełnienia protetyczne ruchome pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Szynoterapia w ortodoncji to dwudniowy kurs praktyczny dotyczący diagnostyki stawów skroniowo-żuchwowych oraz mięśni narządu żucia. Szkolenie pokazuje również, jak wykorzystywać szyny okluzyjne podczas przygotowania pacjenta do leczenia ortodontycznego.

Uczestnicy poznają zasady przeprowadzania wywiadu i badania funkcjonalnego. Następnie uczą się kwalifikować pacjentów do terapii szyną. Program obejmuje także rejestrację relacji centralnej oraz ocenę pozycji żuchwy.

Kurs ma formę warsztatową. Lekarze pracują w parach i wykonują wzajemne badanie kliniczne. Ponadto ćwiczą palpację mięśni, ocenę stawów oraz ustawianie żuchwy w relacji centralnej.

Ważną część szkolenia stanowi dopasowywanie szyny stabilizującej. Omawiane są również kontakty okluzyjne, prowadzenia oraz kontrola efektów terapii. Uzupełnieniem programu są podstawowe techniki terapii manualnej.

CELEM KURSU jest przygotowanie uczestników do świadomego wykorzystywania szyn okluzyjnych w diagnostyce i planowaniu leczenia. Szkolenie łączy ocenę stawów, mięśni i okluzji z analizą potrzeb pacjenta ortodontycznego.

Uczestnicy uczą się rozpoznawać sytuacje, w których szyna może wspierać przygotowanie do terapii. Ponadto poznają zasady monitorowania reakcji pacjenta oraz planowania dalszego postępowania.

Grafika promująca praktyczny kurs szynoterapii w ortodoncji. Program obejmuje badanie mięśni i stawów, kwalifikację pacjenta, rejestrację relacji centralnej, dopasowanie szyny stabilizującej oraz podstawy terapii manualnej.

Dla kogo jest to szkolenie?

• lekarze dentyści zajmujący się ortodoncją,
• ortodonci wykorzystujący szyny okluzyjne,
• lekarze diagnozujący zaburzenia stawów skroniowo-żuchwowych,
• stomatolodzy zainteresowani relacją centralną,
• lekarze planujący leczenie pacjentów z objawami czynnościowymi,
• stomatolodzy chcący dokładniej badać mięśnie narządu żucia,
• lekarze zainteresowani podstawami terapii manualnej,
• osoby rozwijające wiedzę z zakresu okluzji i diagnostyki funkcjonalnej.

Poziom trudności szkolenia

🟡 Średniozaawansowany

Kurs jest przeznaczony dla lekarzy posiadających podstawową wiedzę z zakresu ortodoncji i okluzji. Program obejmuje jednak również praktyczne badanie stawów, mięśni oraz relacji centralnej.

Najwięcej skorzystają uczestnicy, którzy chcą rozszerzyć diagnostykę o elementy funkcjonalne. Przydatne będzie także doświadczenie w prowadzeniu leczenia ortodontycznego.

Szynoterapia w ortodoncji – zakres kursu

• diagnostyka stawów skroniowo-żuchwowych,
• badanie mięśni narządu żucia,
• kwalifikacja pacjenta do terapii szyną,
• rejestracja relacji centralnej,
• ocena pozycji żuchwy,
• dopasowywanie szyny stabilizującej,
• kontrola kontaktów okluzyjnych,
• monitorowanie reakcji na leczenie,
• podstawy terapii manualnej,
• funkcjonalne planowanie leczenia ortodontycznego.

Czego nauczysz się podczas szkolenia?

• jak zebrać wywiad dotyczący dolegliwości czynnościowych,
• jak badać mięśnie narządu żucia,
• jak wykonywać palpację mięśni zewnątrzustnych,
• jak oceniać struktury stawowe,
• jak rozpoznawać objawy zaburzeń skroniowo-żuchwowych,
• jak analizować ruchy żuchwy,
• jak kwalifikować pacjenta do leczenia szyną,
• kiedy zastosować szynę przed leczeniem ortodontycznym,
• jak rejestrować relację centralną,
• jak oceniać powtarzalność pozycji żuchwy,
• jak dopasować szynę stabilizującą,
• jak kontrolować kontakty okluzyjne na szynie,
• jak oceniać prowadzenie przednie i boczne,
• jak monitorować reakcję pacjenta na terapię,
• jak wykorzystywać podstawowe techniki terapii manualnej,
• jak połączyć diagnostykę funkcjonalną z planem ortodontycznym.

Program szkolenia

Wywiad i diagnostyka funkcjonalna

• wywiad dotyczący bólu, trzasków i ograniczenia ruchomości,
• ocenę występowania parafunkcji,
• analizę dolegliwości mięśniowych,
• ocenę objawów ze strony stawów,
• badanie toru otwierania i zamykania ust,
• ocenę zakresu ruchów żuchwy.

Badanie mięśni narządu żucia

• palpację mięśni żwaczy,
• badanie mięśni skroniowych,
• ocenę napięcia i bolesności mięśni,
• porównanie prawej i lewej strony,
• analizę reakcji pacjenta podczas badania,
• interpretację uzyskanych wyników.

Ocena stawów skroniowo-żuchwowych

• badanie palpacyjne stawów,
• ocenę trzasków i trzeszczeń,
• analizę ruchów głów żuchwy,
• ocenę symetrii ruchu,
• rozpoznawanie podstawowych nieprawidłowości,
• określanie wskazań do dalszej diagnostyki.

Kwalifikacja do szynoterapii

• ocenę wskazań do wykonania szyny,
• rozpoznawanie przeciwwskazań i ograniczeń,
• dobór rodzaju szyny do potrzeb pacjenta,
• określenie celu terapii,
• planowanie czasu użytkowania szyny,
• ustalanie harmonogramu wizyt kontrolnych.

Relacja centralna

• znaczenie relacji centralnej w diagnostyce,
• ocenę pozycji żuchwy,
• techniki prowadzenia żuchwy,
• rejestrację pozycji centralnej,
• kontrolę powtarzalności rejestracji,
• wykorzystanie wyników w planowaniu leczenia.

Szyna stabilizująca

• omówienie budowy szyny,
• zasady jej laboratoryjnego wykonania,
• kontrolę dopasowania do łuku zębowego,
• ocenę stabilności szyny,
• korektę kontaktów okluzyjnych,
• kontrolę prowadzeń podczas ruchów żuchwy.

Monitorowanie efektów terapii

• ocenę zmian w dolegliwościach pacjenta,
• kontrolę napięcia mięśniowego,
• ponowną ocenę zakresu ruchów,
• kontrolę stanu szyny,
• modyfikację kontaktów okluzyjnych,
• planowanie dalszego leczenia ortodontycznego.

Podstawy terapii manualnej

• omówienie roli terapii wspomagającej,
• podstawowe techniki pracy z mięśniami,
• ćwiczenia zmniejszające napięcie,
• instruktaż prostych ćwiczeń domowych,
• łączenie terapii manualnej z leczeniem szyną,
• ocenę wskazań do współpracy z fizjoterapeutą.

Część praktyczna

Część praktyczna obejmuje wzajemne badanie uczestników. Lekarze pracują w parach i wykonują kolejne elementy diagnostyki według przedstawionego protokołu.

Następnie uczestnicy ćwiczą rejestrację relacji centralnej oraz dopasowywanie szyn. Omawiają także wyniki badań i najczęściej popełniane błędy.

• przeprowadzenie wywiadu funkcjonalnego,
• palpacja mięśni narządu żucia,
• kliniczna ocena stawów skroniowo-żuchwowych,
• pomiar zakresu ruchów żuchwy,
• ocena toru otwierania ust,
• ćwiczenia ustawiania żuchwy w relacji centralnej,
• rejestracja pozycji żuchwy,
• kontrola dopasowania szyny,
• ocena kontaktów okluzyjnych,
• praktyczne zastosowanie podstaw terapii manualnej.

Zobacz również

Zobacz inne szkolenia z ortodoncji oraz okluzji. Diagnostyka funkcjonalna może uzupełniać planowanie terapii u pacjentów z objawami ze strony mięśni i stawów.

Sprawdź także pozostałe kursy dla lekarzy dentystów w kalendarzu Zgłębnik.pl. Publikowane są tam szkolenia dotyczące okluzji, TMD, relacji centralnej, ortodoncji i diagnostyki narządu żucia.

Materiały dodatkowe

Publikacje naukowe dotyczące szyn okluzyjnych i zaburzeń skroniowo-żuchwowych można znaleźć w bazie PubMed.

Kluczowe słowa

szynoterapia w ortodoncji, kurs szynoterapii dla ortodontów, szyny okluzyjne kurs, szyna stabilizująca, stawy skroniowo-żuchwowe, diagnostyka SSŻ, diagnostyka TMD, relacja centralna CR, rejestracja relacji centralnej, badanie mięśni narządu żucia, palpacja mięśni żucia, zaburzenia czynnościowe narządu żucia, okluzja w ortodoncji, terapia manualna w stomatologii, kurs TMD dla dentystów, dopasowywanie szyn okluzyjnych, funkcjonalne planowanie leczenia ortodontycznego

Artykuł Szynoterapia dla ortodontów. Kiedy, jak i dlaczego? pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Świadoma szynoterapia to praktyczny kurs dla lekarzy dentystów zainteresowanych diagnostyką okluzji oraz leczeniem z wykorzystaniem szyn okluzyjnych. Szkolenie prowadzi lek. dent. Dominika Pietrzak.

Najpierw uczestnicy poznają zasady diagnostyki i kwalifikacji pacjenta. Następnie omawiają dobór odpowiedniego rodzaju szyny oraz rejestrację warunków zwarciowych.

Kolejnym etapem jest projektowanie i dopasowanie szyny. Ponadto program obejmuje jej ekwilibrację oraz kontrolę efektów podczas kolejnych wizyt.

Dużo uwagi poświęcono pacjentom z bruksizmem, parafunkcjami i TMD. Omawiane są również przypadki bólu oraz przeciążenia stawów skroniowo-żuchwowych.

Dzięki temu kurs pokazuje cały proces szynoterapii. Nie koncentruje się wyłącznie na wykonaniu samej szyny.

CELEM KURSU jest przygotowanie lekarza do świadomego prowadzenia szynoterapii. Uczestnik poznaje uporządkowany schemat postępowania od diagnostyki aż do kontroli efektów.

Grafika przedstawia kurs „Świadoma szynoterapia – od diagnozy do realnego efektu”. Program obejmuje diagnostykę TMD i bruksizmu, kwalifikację pacjenta, projektowanie szyn, rejestrację zwarcia, ekwilibrację oraz monitorowanie terapii.

Świadoma szynoterapia – dla kogo jest kurs?

Szkolenie jest skierowane do lekarzy, którzy chcą rozpocząć pracę z szynami. Sprawdzi się również u dentystów posiadających już pierwsze doświadczenia.

• dla lekarzy rozpoczynających pracę z szynami okluzyjnymi,
• dla dentystów wykonujących szyny stabilizacyjne,
• dla lekarzy pracujących z pacjentami z bruksizmem,
• dla osób zainteresowanych diagnostyką TMD,
• dla dentystów zajmujących się okluzją,
• dla lekarzy chcących lepiej kontrolować przebieg szynoterapii.

Poziom trudności

🟠 Średniozaawansowany

Kurs rozpoczyna się od uporządkowania podstaw. Jednocześnie obejmuje bardziej wymagające przypadki kliniczne.

Dlatego szczególnie skorzystają z niego lekarze posiadający podstawową wiedzę z zakresu okluzji. Przydatna będzie również znajomość diagnostyki SSŻ.

Diagnostyka przed rozpoczęciem szynoterapii

Prawidłowe leczenie rozpoczyna się od właściwej diagnozy. Dlatego pierwszy blok kursu dotyczy wywiadu i badania klinicznego.

Następnie uczestnicy poznają kryteria kwalifikacji pacjenta. Dzięki temu mogą lepiej dopasować terapię do problemu klinicznego.

• wskazania do stosowania szyn,
• przeciwwskazania do szynoterapii,
• diagnostyka zaburzeń okluzji,
• rozpoznawanie TMD,
• rozpoznawanie bruksizmu i parafunkcji,
• ocena objawów bólowych,
• dobór rodzaju szyny.

Więcej szkoleń dotyczących funkcji narządu żucia znajdziesz w kategorii okluzja.

Szyny okluzyjne – projektowanie i dopasowanie

Kolejny etap dotyczy wykonania szyny. Najpierw uczestnicy analizują warunki zgryzowe oraz sposób ich rejestracji.

Następnie omawiane jest projektowanie szyny. Ważnym elementem jest również jej właściwe dopasowanie.

Program uwzględnia zarówno rozwiązania analogowe, jak i cyfrowe. Dzięki temu lekarz może porównać różne sposoby postępowania.

Ekwilibracja szyny okluzyjnej

Ekwilibracja szyny stanowi ważny element części praktycznej. Uczestnicy uczą się oceniać kontakty okluzyjne oraz wprowadzać odpowiednie korekty.

Najpierw omawiane są zasady prawidłowego postępowania. Następnie uczestnicy wykorzystują je podczas pracy na modelach.

Dzięki temu mogą lepiej zrozumieć zależność pomiędzy kontaktami okluzyjnymi a funkcją układu stomatognatycznego.

Świadoma szynoterapia w bruksizmie i TMD

Osobny blok programu dotyczy pacjentów z bruksizmem. Omawiane są również parafunkcje oraz zaburzenia skroniowo-żuchwowe.

Nie każdy pacjent wymaga identycznego postępowania. Dlatego kurs pokazuje różne scenariusze kliniczne.

Ponadto uczestnicy analizują sytuacje, w których standardowy protokół wymaga modyfikacji. Dzięki temu łatwiej ocenić reakcję pacjenta na terapię.

Kontrola efektów szynoterapii

Założenie szyny nie kończy leczenia. Kolejnym etapem są wizyty kontrolne oraz analiza efektów terapii.

Podczas szkolenia omawiane są zasady monitorowania pacjenta. Uczestnicy uczą się również rozpoznawać sytuacje wymagające korekty.

• ocena efektów klinicznych,
• kontrola adaptacji pacjenta,
• kontrola kontaktów okluzyjnych,
• modyfikowanie szyny,
• dokumentowanie terapii,
• planowanie kolejnych wizyt.

Kurs szynoterapii – praktyczny protokół postępowania

Program porządkuje cały proces leczenia. Dzięki temu lekarz otrzymuje schemat, który może wykorzystać w codziennej praktyce.

Protokół obejmuje:

• wywiad,
• badanie kliniczne,
• kwalifikację pacjenta,
• rejestrację zwarcia,
• dobór rodzaju szyny,
• projektowanie,
• dopasowanie,
• ekwilibrację,
• wizyty kontrolne,
• ocenę skuteczności leczenia.

Praktyczna część kursu szynoterapii

Szkolenie łączy teorię z ćwiczeniami praktycznymi. Dlatego uczestnicy mogą od razu wykorzystać omawiane zasady.

Podczas zajęć analizowane są kontakty okluzyjne oraz sposoby korekty szyny. Ponadto uczestnicy pracują na modelach.

W rezultacie szkolenie pomaga uporządkować zarówno diagnostykę, jak i techniczne etapy prowadzenia terapii.

Szynoterapia w codziennej praktyce dentysty

Świadoma szynoterapia wymaga nie tylko wykonania prawidłowej szyny. Równie ważna jest diagnostyka oraz właściwa kontrola pacjenta.

Dlatego kurs pokazuje terapię jako cały proces kliniczny. Lekarz uczy się prowadzić pacjenta od pierwszej wizyty aż do oceny końcowego efektu.

Zobacz również w Zgłębniku

Więcej kursów dotyczących szynoterapii i zwarcia znajdziesz w kategorii okluzja.

Powiązane szkolenia dotyczące kompleksowej odbudowy zwarcia znajdziesz również w kategorii protetyka.

Pełną ofertę prezentuje lista szkoleń stomatologicznych dla lekarzy dentystów.

Materiały zewnętrzne

• MCS Karaś – oficjalna lista szkoleń
• American Academy of Orofacial Pain
• PubMed – szyny okluzyjne i TMD
• PubMed – szynoterapia i bruksizm

Kluczowe słowa

Świadoma szynoterapia, kurs szynoterapii, kurs szyn okluzyjnych, szynoterapia stomatologiczna, diagnostyka okluzji, TMD, bruksizm, parafunkcje, ekwilibracja szyny, rejestracja zwarcia, terapia szyną okluzyjną, Dominika Pietrzak, MCS Karaś.

Artykuł Świadoma szynoterpia – od diagnozy do realnego efektu pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Plan & Bite Step Two to czterodniowy, zaawansowany kurs okluzji w Gdańsku. Szkolenie dotyczy rekonstrukcji zwarcia, diagnostyki TMD, szynoterapii oraz leczenia interdyscyplinarnego.

Najbliższa edycja odbędzie się 22–25 października 2026 r. w Gdańsku. Kurs stanowi kolejny etap programu Lassmann Education. Organizator rekomenduje wcześniejsze ukończenie Plan & Bite Step One.

Program rozwija zagadnienia związane z okluzją, bruksizmem i zaburzeniami stawu skroniowo-żuchwowego. Ponadto obejmuje deprogramację, rejestrację pozycji żuchwy oraz terapię szynami.

Uczestnicy analizują także złożone rekonstrukcje zwarcia. Jednocześnie uczą się planowania terapii wymagającej współpracy protetyka, ortodonty i chirurga.

Dużą część szkolenia stanowią ćwiczenia praktyczne. Obejmują one badanie mięśni i stawów, pracę z leaf gauge oraz deprogramatorem Koisa. Ponadto uczestnicy wykonują rejestracje pod różne rodzaje szyn.

CELEM KURSU jest rozwinięcie umiejętności potrzebnych podczas kompleksowego leczenia pacjentów z problemami funkcjonalnymi. Uczestnicy uczą się łączyć diagnostykę, biomechanikę i planowanie rekonstrukcji zwarcia.

Dzięki temu łatwiej ocenić, kiedy zastosować deprogramację, szynoterapię lub leczenie interdyscyplinarne.

Grafika przedstawia szkolenie Plan & Bite Step Two organizowane przez Lassmann Education. Program obejmuje diagnostykę TMD, rekonstrukcję zwarcia, deprogramację, szynoterapię oraz leczenie interdyscyplinarne.

Plan & Bite Step Two – dla kogo jest szkolenie?

• dla lekarzy wykonujących kompleksowe rekonstrukcje zwarcia,
• dla stomatologów zajmujących się protetyką,
• dla lekarzy przyjmujących pacjentów z TMD i bruksizmem,
• dla stomatologów zainteresowanych szynoterapią,
• dla lekarzy wykorzystujących deprogramację i rejestrację zwarcia,
• dla ortodontów prowadzących leczenie interdyscyplinarne,
• dla lekarzy współpracujących z chirurgiem i protetykiem,
• dla absolwentów Plan & Bite Step One.

Program ma charakter zaawansowany. Dlatego największe korzyści odniosą lekarze posiadający doświadczenie w diagnostyce funkcjonalnej i planowaniu leczenia.

Poziom trudności Plan & Bite Step Two

🔴 Zaawansowany

Kurs obejmuje rozbudowaną diagnostykę TMD oraz analizę stawów skroniowo-żuchwowych. Ponadto dotyczy deprogramacji, szynoterapii i pełnych rekonstrukcji okluzyjnych.

Jednocześnie omawiane są zagadnienia wymagające współpracy kilku specjalności. Z tego powodu wcześniejsze doświadczenie kliniczne jest bardzo przydatne.

Kurs okluzji Gdańsk – najważniejsze zagadnienia

• diagnostyka funkcjonalna narządu żucia,
• rekonstrukcja zwarcia,
• diagnostyka TMD,
• bruksizm i parafunkcje,
• patologie stawu skroniowo-żuchwowego,
• deprogramacja zwarcia,
• rejestracja pozycji żuchwy,
• szynoterapia,
• diagnostyka pacjentów z ryzykiem bezdechu,
• leczenie interdyscyplinarne,
• planowanie rozległych rekonstrukcji estetyczno-funkcjonalnych.

Diagnostyka TMD w Plan & Bite Step Two

TMD w stomatologii stanowi jeden z głównych obszarów szkolenia. Uczestnicy uczą się badać mięśnie oraz stawy skroniowo-żuchwowe.

Następnie analizują ruchomość żuchwy i różnicują problemy mięśniowe oraz stawowe. Omawiane są także patologie krążka stawowego.

• badanie mięśni i stawów,
• ocena ruchomości żuchwy,
• patologie krążka stawowego,
• różnicowanie bólu mięśniowego i stawowego,
• mapa bólu synowialnego,
• diagnostyka radiologiczna TMJ,
• mialgia lokalna,
• ból mięśniowo-powięziowy,
• współskurcz protekcyjny,
• ocena adaptacji do zmienionych warunków zwarciowych.

Dzięki temu diagnostyka nie ogranicza się wyłącznie do oceny kontaktów zębowych. Uwzględnia również funkcję mięśni, stawów i żuchwy.

Rekonstrukcja zwarcia i planowanie leczenia

Rekonstrukcja zwarcia wymaga ustalenia pozycji żuchwy oraz celów leczenia. Dlatego kurs przedstawia kilka metod diagnostycznych i rejestracyjnych.

Uczestnicy porównują dostępne rozwiązania. Następnie dobierają metodę odpowiednią do konkretnego przypadku.

• planowanie pełnych rekonstrukcji zwarcia,
• analiza patologicznego starcia zębów,
• ocena pionowego wymiaru zwarcia,
• ustalanie pozycji żuchwy,
• dobór sposobu rejestracji,
• kontrola efektów przebudowy zwarcia,
• ocena możliwości adaptacyjnych pacjenta.

Temat rekonstrukcji jest szczególnie istotny w rozbudowanym leczeniu protetycznym. Łączy się również z planowaniem estetyki i funkcji.

Deprogramacja zwarcia i rejestracja pozycji żuchwy

Deprogramacja zwarcia jest kolejnym ważnym elementem kursu. Program pokazuje różne sposoby uzyskiwania powtarzalnej pozycji żuchwy.

Uczestnicy pracują z kilkoma metodami. Dzięki temu mogą porównać ich zastosowanie kliniczne.

• Lucia Jig,
• deprogramator Koisa,
• leaf gauge,
• rękoczyn Dawsona,
• LIP Technique,
• rejestracja pod szynę okluzyjną,
• rejestracja łukiem twarzowym,
• DFA,
• dobór metody do sytuacji klinicznej.

Ważnym celem jest świadomy wybór techniki. Nie każda metoda będzie bowiem odpowiednia dla każdego pacjenta.

Szynoterapia i kontrola leczenia

Szynoterapia jest omawiana w kontekście diagnostyki i prowadzenia pacjentów z zaburzeniami funkcjonalnymi. Kurs obejmuje zarówno kwalifikację, jak i wykonanie odpowiedniej rejestracji.

• kwalifikacja pacjenta do terapii szyną,
• wybór rodzaju szyny,
• rejestracja pozycji żuchwy,
• kontrola funkcji szyny,
• ocena reakcji pacjenta,
• modyfikacja terapii w zależności od efektu.

Ponadto omawiane są aparaty wykorzystywane u wybranych pacjentów z podejrzeniem bezdechu sennego.

Bezdech senny a funkcja narządu żucia

Program uwzględnia ocenę pacjentów z ryzykiem bezdechu sennego. Omawiany jest również wpływ pionowego wymiaru zwarcia na funkcję.

• ocena skłonności pacjenta do bezdechu,
• pionowy wymiar zwarcia,
• rejestracja pod aparat wewnątrzustny,
• analiza języka i funkcji narządu żucia,
• zależności pomiędzy postawą a zwarciem,
• znaczenie odcinka szyjnego C1–C2.

Jednocześnie podczas szkolenia omawiane są kontrowersje związane z zależnościami pomiędzy postawą ciała i zaburzeniami stawowymi.

Leczenie interdyscyplinarne w Plan & Bite Step Two

Leczenie interdyscyplinarne w stomatologii jest szczególnie ważne przy rozległych rekonstrukcjach. Dlatego program łączy perspektywę protetyczną, ortodontyczną i chirurgiczną.

• SDS Concept,
• planowanie pełnych rekonstrukcji zgryzu,
• leczenie patologicznego starcia,
• leczenie uśmiechu dziąsłowego,
• intruzja zębów,
• wydłużanie koron klinicznych,
• współpraca chirurg–protetyk–ortodonta,
• analiza komplikacji,
• protokoły współpracy pomiędzy specjalistami.

W części ortodontycznej kurs łączy się z tematyką ortodoncji. Natomiast procedury zabiegowe mogą wymagać współpracy z chirurgiem lub periodontologiem.

Część praktyczna kursu

• badanie mięśni i stawów,
• analiza ruchomości żuchwy,
• ocena czynników ryzyka,
• badanie pacjenta pod kątem ryzyka bezdechu,
• dopasowanie deprogramatora Koisa,
• praca z leaf gauge,
• LIP Technique,
• rękoczyn Dawsona,
• rejestracja pod szynę okluzyjną,
• rejestracja pod aparat stosowany przy bezdechu,
• rejestracja łukiem twarzowym,
• praca z DFA,
• analiza przypadków klinicznych.

Dzięki części praktycznej uczestnicy mogą bezpośrednio przećwiczyć omawiane procedury. Następnie mogą porównać uzyskane rejestracje i przedyskutować ich zastosowanie kliniczne.

Wybrane zagadnienia programu Plan & Bite Step Two

SDS Concept

• pięć wariantów postępowania klinicznego,
• planowanie pełnych rekonstrukcji zwarcia,
• patologiczne zużycie zębów,
• leczenie uśmiechu dziąsłowego,
• wybór pomiędzy intruzją i wydłużaniem koron klinicznych.

Współpraca chirurg–protetyk–ortodonta

• workflow leczenia interdyscyplinarnego,
• planowanie rozległych rekonstrukcji,
• protokoły współpracy specjalistów,
• analiza najczęstszych komplikacji.

TMD i diagnostyka stawu

• patologie krążka stawowego,
• różnicowanie dolegliwości mięśniowych i stawowych,
• mapa bólu synowialnego,
• obrazowanie stawów skroniowo-żuchwowych,
• badanie TMJ,
• adaptacja do zmian okluzyjnych.

Zobacz również w Zgłębniku

Więcej kursów dotyczących zwarcia i diagnostyki funkcjonalnej znajduje się w kategorii okluzja.

Kompleksowa rekonstrukcja zwarcia jest związana również z protetyką stomatologiczną.

Planowanie leczenia może wymagać współpracy z ortodontą. Natomiast procedury zabiegowe łączą temat z chirurgią stomatologiczną.

Wydłużanie koron klinicznych i zarządzanie tkankami miękkimi są powiązane z periodontologią.

Cyfrowe planowanie oraz rejestracja są związane także ze stomatologią cyfrową.

Pełną ofertę prezentuje lista szkoleń stomatologicznych. Wszystkie wydarzenia można również przeglądać w kalendarzu Zgłębnik.pl.

Materiały zewnętrzne

Pełny program i informacje organizacyjne znajdują się na oficjalnej stronie Lassmann Education.

Publikacje dotyczące diagnostyki TMD można znaleźć w bazie PubMed.

Materiały naukowe dotyczące bruksizmu i szyn okluzyjnych są dostępne w PubMed – TMD i szynoterapia.

Publikacje dotyczące aparatów stosowanych przy obturacyjnym bezdechu sennym można znaleźć w PubMed – aparaty wewnątrzustne i bezdech.

Kluczowe słowa

Plan & Bite Step Two, Plan and Bite Step Two, Plan Bite Step Two, Lassmann Education, kurs okluzji Gdańsk, szkolenie z okluzji Gdańsk, rekonstrukcja zwarcia, przebudowa zwarcia, kompleksowa rekonstrukcja zgryzu, TMD w stomatologii, diagnostyka TMD, diagnostyka TMJ, staw skroniowo-żuchwowy, bruksizm, szynoterapia, terapia szynami okluzyjnymi, deprogramacja zwarcia, deprogramator Koisa, Lucia Jig, leaf gauge, rękoczyn Dawsona, rejestracja zwarcia, leczenie interdyscyplinarne w stomatologii, współpraca ortodonty z protetykiem, SDS Concept, łuk twarzowy, DFA, bezdech senny stomatologia

Artykuł Plan & Bite Step Two – kurs okluzji, TMD i rekonstrukcji zwarcia pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.

Diagnostyka zaburzeń układu ruchowego narządu żucia (URNŻ) to kompleksowy, dwudniowy kurs praktyczny z zakresu diagnostyki, badania klinicznego oraz rejestracji zwarcia u pacjentów z zaburzeniami stawów skroniowo-żuchwowych.

Szkolenie koncentruje się na:

• diagnostyce zaburzeń SSŻ (TMJ)
• analizie mięśni, stawów i okluzji
• praktycznym podejściu do pacjentów bólowych i parafunkcyjnych

Program obejmuje:

kompleksową diagnostykę:

• wywiad medyczny i stomatologiczny
• identyfikację czynników ryzyka i chorób ogólnoustrojowych
• analizę parafunkcji i ich objawów

Kluczowe zagadnienia:

• diagnostyka URNŻ:
  • różnicowanie problemów mięśniowych i stawowych
  • badanie stawów skroniowo-żuchwowych
  • analiza trzasków i patologii stawu
• analiza mięśni:
  • badanie mięśni narządu żucia
  • identyfikacja punktów spustowych
• okluzja i obciążenia:
  • analiza wektorów sił działających na SSŻ
  • diagnostyka zaburzeń zwarcia
• parafunkcje:
  • rozpoznawanie (bruksizm, zaciskanie)
  • coaching pacjenta
• nowoczesna diagnostyka:
  • elektroniczny łuk twarzowy
  • sEMG
• leczenie i wsparcie:
  • terapia manualna
  • wskazania do rehabilitacji

Część praktyczna (hands-on):

• badanie kliniczne pacjenta (uczestnicy pracują na sobie nawzajem)
• diagnostyka:
  • stawów
  • mięśni
  • zwarcia
• elementy terapii manualnej
• eliminacja punktów spustowych
• wykonanie interwencyjnej szyny w pozycji terapeutycznej
• praktyczna rejestracja zwarcia

Celem kursu jest nauczenie pełnej, uporządkowanej diagnostyki URNŻ oraz wdrożenie skutecznych procedur badania i planowania leczenia pacjentów z zaburzeniami okluzji i SSŻ.

Kluczowe słowa

SSŻ diagnostyka, TMJ stomatologia, URNŻ, zaburzenia okluzji, rejestracja zwarcia, badanie mięśni żucia, bruksizm diagnostyka, parafunkcje, szyna okluzyjna, terapia manualna stomatologia, sEMG stomatologia, łuk twarzowy, gnatologia kurs

Artykuł Nieaktualne. Diagnostyka zaburzeń układu ruchowego narządu żucia. Badanie kliniczne pacjenta, rejestracja zwarcia. pochodzi z serwisu zgłębnik.pl.